Σκύψε αν μπορείς στη θάλασσα τη σκοτεινή ξεχνώντας
τον ήχο μιας φλογέρας πάνω σε πόδια γυμνά
που πάτησαν τον ύπνο σου στην άλλη ζωή τη βυθισμένη.

Θέλω να κοιμηθώ πλάι πλάι μαζί σου

Μαλλιά μπερδεμένα

Αιδοία γαντζωμένα

Σηκώθηκα απότομα από το κρεββάτι. Αυτή την φορά δεν έφταιγε, ούτε κάποιο ξεχασμένο προ πολλού ξυπνητήρι, - πιθανότατα με υπαρξιακό αναγόμενο στις ανάγκες μιας πρωινής αγγαρείας ή ενός γκοσιπίστικου καφέ, ούτε όμως η ρωγμή που βόσκει δίπλα ακριβώς στο κρεβάτι μου, επιτρέποντας ώρες ώρες στο ατίθασο αεράκι να διαπερνάει το δωμάτιο μου και να μου δημιουργεί ένα ανεπαίσθητο ρίγος. Υπαίτια ήταν μια φωνή που μανιωδώς αισθανόμουν να με καλεί στο μπαλκόνι, αμφιταλαντευόμενη ανάμεσα στην επιθυμία μιας φιλοσοφικής βραδινής κουβέντας και στο γόητρο ενός νυχτερινού ταγκό.

Ξέρω πως είσαι πλάσμα σοβαρό, αξιόπιστο και εργατικό, σαν το μυρμήγκι ή τη μέλισσα. Το μόνο που ήθελα να κάνω, ήταν να ξεσκεπάσω τον ανθρωπάκο μέσα σου, που σου καταστρέφει τη ζωή για χιλιάδες χρόνια.

Όλη τη νύχτα κοιμήθηκα μαζί σου
στη θάλασσα πλάι, στο νησί.
Άγρια ήσουν και γλυκιά ανάμεσα στην ηδονή και στον ύπνο,
ανάμεσα στη φωτιά και στο νερό.

Τ’ όνομά σου: ψωμί στο τραπέζι.
Τ’ όνομά σου: νερό στην πηγή.
Τ’ όνομά σου: αγιόκλημα αναρριχώμενων άστρων.

Χαίρε στους τρελούς

Ο Lee Clow, ο διευθυντής δημιουργικού της Chiat/Day που είχε κάνει την εξαιρετική διαφήμιση «1984» για την παρουσίαση του Macintosh, κατευθυνόταν με το αμάξι του στο Λος Άντζελες στις αρχές Ιουλίου του 1997, όταν χτύπησε το τηλέφωνο του αυτοκινήτου. Ήταν ο Jobs. «Γεια σου, Lee, εδώ Steve», είπε. «Μάντεψε. Ο Amelio μόλις παραιτήθηκε. Μπορείς να ’ρθεις;»

Ας προχωρήσουμε βήμα βήμα σε όλο αυτό και σας παρακαλώ, παρακολουθείστε το με λίγη υπομονή.

Λοιπόν: Κάποια στιγμή αποκτώ επίγνωση ότι η σκέψη μου είναι αποτέλεσμα διαμόρφωσης, και η άμεση αντίδρασή μου είναι ότι πρέπει να απελευθερωθώ από τη διαμόρφωση και λέω:

«… Το κεντρικό πρόβλημα είναι η σκληρότητα. Η σκληρότητα θολώνει το μυαλό και την καρδιά, φέρνει έλλειψη ευαισθησίας· θρέφει το μίσος και τη βλακεία· τσαλαπατάει την αγάπη και την καλοσύνη, που είναι οι μόνοι αληθινοί παράγοντες εξαγνισμού στη ζωή.

(…) Το να σκοτώσεις κάποιον θεωρείται δολοφονία και τιμωρείται από τον νόμο.

Πολύ συχνά ακούμε σε συζητήσεις να είναι στα χείλη όλων ερωτήσεις όπως: «τι έχει πάει τόσο στραβά;», «πως φτάσαμε εδώ που είμαστε;» κ.λ.π.

Η αλήθεια είναι ότι πέρα από τα προβλήματα που είναι κοινά σε παγκόσμια κλίμακα, στην Ελλάδα έχουμε να αντιμετωπίσουμε κι ένα σημαντικό τοπικό ζήτημα: την ανωριμότητα!

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι βαρετοί.

Και πάλι, δεν αισθάνονται πλήξη όλοι οι άνθρωποι. Χρειάζεται ευφυΐα για να νιώθει κανείς πλήξη. Γι’ αυτό, βαριούνται μόνο εκείνοι οι πολύ σπάνιοι, οι πολύ ευφυείς άνθρωποι.

Όσοι δουλεύουν φοβούνται μη χάσουν τη δουλειά τους.

Όσοι δε δουλεύουν φοβούνται μη δε βρουν ποτέ δουλειά.