«Πατρίδα και κράτος είναι έννοιες σχεδόν συνώνυμες, αλλά όχι πάντα.

Μπορεί η πατρίδα μου να είναι αποικία, οπότε το κράτος δεν είναι δικό μου, είναι του αποίκου.

Όπως και να ναι, πάντως εντός της πατρίδας ζουν άνθρωποι που τους γνωρίζω και με γνωρίζουν. Και θα με προστατέψουν αν χρειαστεί.

«Δεν μας ενοχλεί το τι μας συμβαίνει, αλλά το τι θεωρούμε ότι μας συμβαίνει…» αναφέρει στο έργο του ο Έλληνας στωικός φιλόσοφος Επίκτητος. Η διαδικασία της αντίδρασης στα ερεθίσματα που δεχόμαστε καθορίζει τη διάθεση μας και είναι διαφορετική σε κάθε άνθρωπο. Για αυτό και κάποιοι μπορεί να βλέπουν ένα ποτήρι μισογεμάτο, άλλοι μισοάδειο και… κάποιοι άλλοι, όπως λέγεται χιουμοριστικά, κοιτούν αν έχει δαχτυλιές το ποτήρι…

«…Το παντζάρι είναι το πιο μελαγχολικό ζαρζαβατικό, το πιο πρόθυμο να υποφέρει. Δεν μπορείς να βγάλεις αίμα στίβοντας ένα γογγύλι… Το παντζάρι είναι ο φονιάς που επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος. Το παντζάρι είναι ό,τι ακριβώς συμβαίνει στο κεράσι, όταν συνουσιάζεται μ’ ένα καρότο…».

«Θα είναι δύσκολο για κάποιον να με πείσει πως η ιστορία του Ασώτου δεν είναι ο θρύλος κάποιου που δεν ήθελε να αγαπηθεί.

Όταν ήταν παιδί όλοι τον αγαπούσαν στο σπίτι του.

Μεγάλωσε μη γνωρίζοντας τίποτ’ άλλο, γιατί είχε συνηθίσει την τρυφερότητα της καρδιάς τους.

Οι ταχυπαλμίες που έχω τελευταία δεν ξέρω αν προέρχονται από τον καφέ ή από τον έρωτα…για ζωή!

Νόμιζα πως θα ήτανε εύκολο. Δεν θα κρατούσε πολύ. Απλά λίγο καιρό θα μου έπαιρνε και όλα θα ήτανε όπως πριν.

Και τώρα συνειδητοποιώ, ξεφυλλίζοντας αυτό εδώ το τετράδιο, ότι έχει περάσει πολύς καιρός. Από τη στιγμή που ξεκίνησα να αποτυπώνω στο χαρτί όλα αυτά που μου συμβαίνουν. Μήπως και έτσι συνέλθω.