Κατά έναν περίεργο τρόπο, η αστείρευτη πηγή πληροφοριών την οποία συνιστά το Ίντερνετ δεν έχει για μένα την ίδια μαγική υπόσταση όπως η βιβλιοθήκη μου.

Όταν κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή μου, μέσω του οποίου μπορώ να έχω πρόσβαση σε κάθε είδους πληροφορία, και να νομίζω ότι κυριαρχώ ακόμα περισσότερο στο χρόνο και στο χώρο, νιώθω παραταύτα ότι κάτι από το «θεϊκό» απουσιάζει.

Το άγχος προκαλείται από καταστάσεις τις οποίες δυσκολευόμαστε να διαχειριστούμε ή να εξηγήσουμε.

Το άγχος για το άγνωστο ή τον θάνατο, για παράδειγμα, ή το άγχος των αυξημένων μας υποχρεώσεων, είναι ένα συναίσθημα γνώριμο σε όλους.

Τόσο οι ενήλικες όσο και τα παιδιά, έρχονται αντιμέτωποι με καταστάσεις που τους γεμίζουν ανησυχίες.

Ξαφνικά, λες και κάποιο πεπρωμένο μαγικό με γιάτρεψε από μια τύφλωση παλιά, με αποτελέσματα εκπληκτικά κι αιφνίδια, σηκώνω το κεφάλι πάνω από την ανώνυμη μου ύπαρξη, για να γνωρίσω το πώς ζω.

Και βλέπω πως ό,τι έκανα, ό,τι σκέφτηκα κι ό,τι υπήρξα, είναι ένα είδος αυτοεξαπάτησης και τρέλας.

Μένω έκθαμβος μπροστά σ’ αυτά που κατάφερα να μη δω. Στέκω άφωνος μπροστά σ’ αυτό που ήμουν και που σήμερα βλέπω πως τελικά δεν είμαι.

Υπάρχουν κάπου ακόμη λαοί και αγέλες, όχι όμως σε μας, αδελφοί: σε μας υπάρχουν κράτη.

Κράτος; Τι είναι αυτό; Εντάξει λοιπόν! Ανοίξτε τώρα τα αφτιά σας, γιατί θα σας πω ό,τι έχω να σας πω για τον θάνατο των λαών.

Ύστερα από πολλά χρόνια δουλειάς με νευρωτικούς ασθενείς, ο Φρόυντ είχε καταλάβει πως η προσωπική ζωή των ανθρώπων συχνά καταρρέει και διαλύεται όχι μετά από μια αποτυχία αλλά, παραδόξως, μετά από έναν θρίαμβο.

Σε ένα κλασικό δοκίμιό του ο Φρόυντ προσπάθησε να εξηγήσει τους κινδύνους της επιτυχίας:

ΤΗΝ ΒΛΕΠΕΙΣ από μακριά, ανάμεσα σε πολλούς, και από μακριά την κοιτάς όπως νιώθεις:

σε θέλω!

κι' εκείνη απαντάει ίδια ανοιχτά:

σε θέλω!

Με τον τρόπο που είναι διατυπωμένη η φράση στην διπλανή εικόνα εγείρονται δικαιολογημένα αντιδράσεις όταν δεν γίνεται κατανοητή η σχέση τυχαίου, αναγκαιότητας και τυχαίου αιτιoκρατημένου γεγονότος. Ανάμεσα σε αυτά υπάρχει μια διαλεκτική σχέση που είναι πολύ βασική προκειμένου να κατανοηθούν επιστημονικά όλα εκείνα τα γεγονότα που μας φέρνουν πολλές φορές αντιμέτωπους σε μεταφυσικά ζητήματα ακόμα και εκεί που θα έπρεπε να λέμε τα ίδια ακριβώς. 

Έγινε διάσημη στο ευρύ κοινό ως η επιστήμονας που μίλησε με τους χιμπαντζήδες.

Η Jane Goodall (3 Απριλίου 1934) η κορυφαία ανθρωπολόγος, μέσα από την πρωτοπόρο μελέτη της τη δεκαετία του '60, ήταν η πρώτη που απέδειξε πως ο άνθρωπος δεν είναι το μοναδικό είδος στον πλανήτη που μπορεί να δημιουργεί και να χρησιμοποιεί εργαλεία αλλά και πως τα ζώα έχουν συναισθήματα και προσωπικότητα.

«Αυτό δεν είναι πίπα», ζωγράφισε o Ρενέ Μαγκρίτ στο έργο του «Η προδοσία των εικόνων», φέρνοντας τον θεατή αντιμέτωπο με την απεικόνιση ενός αντικειμένου που αρνείται τον εαυτό του.

Σε άλλα έργα του οι απρόσωποι εικονιζόμενοι αρνούνται το πρόσωπό τους. Κι όμως το νόημα δεν είναι κρυμμένο πίσω από τα πράγματα αλλά επάνω στην επιφάνεια όσων βλέπουμε, το περίφημο «μυστήριο της πραγματικότητας» όπως το αποκαλούσε.

Είναι ο συγγραφέας στον οποίο οφείλουμε όχι μόνο την απόλυτη ποιητική του χρόνου, ως γιατρού, ως εκδικητή, ως τυμβωρύχου, ως συντηρητή, ως δασκάλου, αλλά και τις πιο μεστές διατυπώσεις για τον έρωτα, τον θάνατο, τη συντριβή που προκαλεί η φθορά – και πάλι – του χρόνου.

Έχεις σκεφτεί πως τα παιδιά είναι τα συμπτώματα των γονιών τους; Ίσως να σου ακούγεται κάπως περίεργο, διαβάζοντάς το, αλλά αν του δώσεις μια ευκαιρία θα διαπιστώσεις πως είναι μία αλήθεια, εύστοχα βαλμένη σε λέξεις.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Σβήνει το φως
από τα μάτια μου
κι όλα όσα έζησα
μπρος μου περνάνε.