Κρατάω τα ηνία των αποφάσεών μου

Εξετάζοντας τα δεδομένα, το μυαλό του ανθρώπου που αναζητά, το πνεύμα και η αναλυτική του σκέψη, τον βοηθούν να αντιληφθεί ότι η ενοχή είναι κακή παρέα.

Έτσι, υποκύπτει κάποτε στον πειρασμό να ρίξει σε κάποιον άλλο την ευθύνη για όσα κακά συμβαίνουν (και πάντα βρίσκεται κάποιος).

Καλωσήρθατε! Ακούστε τώρα για ένα σπουδαίο θηλυκό που δε θα κατονομάσω βεβαίως ,μα βρείτε το μονάχοι σας!

Τι να σου πω....

Για την κούραση μου (σωματική).

Για τους πόνους μου (ψυχικούς).

Η ανάγνωση κλασικών έργων λογοτεχνίας και ποίησης μπορεί να λειτουργήσει πιο θεραπευτικά για το νου από ό,τι τα βιβλία αυτο-βοήθειας, είναι το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξαν ερευνητές του πανεπιστημίου του Λίβερπουλ.

Οι ειδικοί παρακολούθησαν την εγκεφαλική δραστηριότητα σε εθελοντές που διάβαζαν έργα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, ποιήματα του Τ.Σ. Έλιοτ κι άλλων γνωστών κλασικών λογοτεχνών.

«Πόσο φοβόμαστε τελικά το παιχνίδι;

Πόσο τρέμουμε την ελευθερία της αταξίας που δημιουργεί, των αναπόφευκτων αμφισβητήσεων που προκύπτουν από αυτό, ώστε να αισθανόμαστε την ανάγκη να το υποτάξουμε στους νόμους της αγοράς και της ζήτησης, να το καθηλώσουμε σε ένα ακόμη προϊόν ή και παρεχόμενη υπηρεσία μέσω των εργαστηρίων παιχνιδιού για παιδιά και γονείς που εμφανίζονται τα τελευταία χρόνια.»

Ξυπνάς με μια ανεξήγητη αισιοδοξία, τέτοια που αναρωτιέσαι μήπως δεν είσαι καλά, ελπίζεις πως θα έχεις μια όμορφη μέρα αλλά… …αλλά επειδή το Σύμπαν λάλησε και ΔΕΝ συνωμοτεί πλέον για αυτά που θέλεις… τσουπ… σου στέλνει delivery κάποιον από τους ΛΟΓΙΚΟΘΑΦΤΕΣ, από τους ΚΡΑΝΙΟΚΕΝΟΥΣ για να σου χαλάσει τη μέρα, τον μήνα, τον αιώνα, την 63η μετεμψύχωση σου αν είσαι βουδιστής.

Όταν οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν δυσκολίες στη σχέση τους, τείνουν να κατηγορούν τον σύντροφό τους.

Βλέπουν καθαρά ποια είναι η αλλαγή που χρειάζεται να κάνει ο άλλος ώστε να λειτουργήσει η σχέση, αλλά τους είναι πολύ δύσκολο να δουν τι είναι αυτό που κάνουν οι ίδιοι και δημιουργούν προβλήματα.

Πολλοί λένε ότι ο έρωτας είναι τυφλός. Ερωτευόμαστε εντελώς ασυναίσθητα και χωρίς να μπορούμε να εξηγήσουμε το γιατί.

Η αλήθεια όμως είναι ότι τελικά ακόμα και ο έρωτας φαίνεται να έχει κάποιους κανόνες, τουλάχιστον ως προς το ποιους ερωτευόμαστε. Ή τουλάχιστον έτσι υποστηρίζουν αυτοί που ασχολούνται με τον κλάδο της κοινωνικής ψυχολογίας.

Ας προσπαθήσουμε να δούμε ποιοι είναι αυτοί:

Δύο εβδομάδες μετά από την ορκωμοσία του Ντόναλντ Τραμπ δημοσιεύτηκε στο περιοδικό New Yorker ένα άρθρο γνώμης το οποίο έχω κρατήσει αποθηκευμένο και έκτοτε πότε πότε επιστρέφω και το ξαναδιαβάζω. Το έχει γράψει ο Λιβανεζο-αμερικανός συγγραφέας και ζωγράφος Ραμπί Αλαμεντίν και έχει ένα θέμα πολύ ενδιαφέρον και διαχρονικά επίκαιρο: Το πόσο τυφλοί είμαστε απέναντι σε όσα συμβαίνουν και, κυρίως, απέναντι στις δικές μας ευθύνες για όσα συμβαίνουν.

Χθες ψηφίστηκε το νομοσχέδιο υπέρ της αναδοχής παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια. Διαβάζω σε διαδικτυακά σχόλια πολλές ανησυχίες που φτάνουν μέχρι τα υβρεολόγια κατά των ομοφυλοφίλων, και έτσι θα ήθελα να παραθέσω τις απόψεις και τα ευρήματά μου σχετικά.

Η τελική θεωρία του Στίβεν Χόκινγκ για την προέλευση του Σύμπαντος δημοσιεύθηκε σε επιστημονικό περιοδικό μετά τον θάνατο του μεγάλου βρετανού φυσικομαθηματικού και κοσμολόγου.

Αποτελεί κοινό τόπο ότι διανύουμε καιρούς ενός ασυγκράτητου παραλογισμού. Καιρούς κατά τους οποίους πολλές φορές η αξιοπρεπής ανθρώπινη υπόσταση δεν αποτελεί προτεραιότητα, και οι άνθρωποι είναι νούμερα, στατιστικά μπροστά σε κανόνες και συμφέροντα.