1. "Οι άνθρωποι λένε πως η ζωή είναι η ουσία, εγώ όμως προτιμώ το διάβασμα." —Logan Pearsall Smith

2. "Νομίζεις πως ο πόνος κι ο καημός σου είναι μοναδικοί από καταβολής κόσμου, αλλά μετά διαβάζεις!" —James Baldwin

Υπάρχουν πολλοί και διαφορετικοί λόγοι, που κάνουν τη γάτα ή τον σκύλο να μας γλείφει.

Για τα σκυλιά είναι κάτι με το οποίο έχουν μεγαλώσει: η μητέρα επικοινωνεί και καθαρίζει τα κουτάβια της γλείφοντάς τα. Ετσι, είναι μια πολύ σημαντική συμπεριφορά για την επιβίωσή τους. Επίσης, τα κουτάβια γλείφουν γύρω από το στόμα της μητέρας και έχει να κάνει με το ένστικτο.

Είναι πολύ ενδιαφέρον να παρατηρεί κανείς τις περιπέτειες των γυναικών να κατακτήσουν τη θηλυκότητα και την αυτονόμηση. Μια ακόμα πράξη από το έργο της τους, όπου η μάνα παίζει με βάση το σενάριο που έγραψε η δική της μητέρα και η μάνα της μάνας της κ.ο.κ.

Κάπου εκεί στην εφηβεία, όταν η κόρη ανθίζει σαν μπουμπούκι, είναι που ξεκινά ο αδυσώπητος αγώνας. Τα «πολύ νωρίς για να...», τα «πώς ντύνεσαι έτσι;». Σχόλια, παρατηρήσεις και γνώμες για τα πάντα, που κανείς δε ζήτησε από τη μάνα, αλλά εκείνη επιμένει να εκτοξεύει.

- Δεν είναι αγάπη αν σε πονάει.

- Δεν είναι αγάπη αν σε ελέγχει.

- Δεν είναι αγάπη αν φοβάσαι να είσαι αυτό που είσαι.

- Δεν είναι αγάπη αν σε δέρνει.

Πες μου λοιπόν… Πώς να καταλάβεις την μοναξιά εάν δεν έχεις νιώσει μόνος ανάμεσα σε κόσμο; 

Πώς να εκτιμήσεις τον ήλιο εάν δεν σκούριασε το σώμα σου πρώτα στη βροχή;

(...) Ελάτε τώρα, υπήρχε κανένας που ο Διογένης δεν αγαπούσε, ένας άνθρωπος τόσο ευγενικός και καλόκαρδος που ευχαρίστως έπαιρνε πάνω του όλα τα προβλήματα για το κοινό καλό; Αλλά ποιος ήταν ο τρόπος της αγάπης του;

Όπως έγινε υπηρέτης του Δία, νοιαζόταν για τους συνανθρώπους του, αλλά ταυτόχρονα ήταν υποταγμένος στο Θεό. Αυτός ήταν ο λόγος που μόνο γι' αυτόν όλος ο κόσμος και όχι κάποιο συγκεκριμένο μέρος ήταν η πατρίδα του· και όταν τον φυλάκισαν δεν ποθούσε την Αθήνα, ούτε λαχταρούσε να ξαναδεί τους φίλους του και τους γνωστούς του εκεί, αλλά έγινε καλός φίλος με τους πειρατές (που τον φυλάκισαν) και επειράτο* (=προσπαθούσε) να τους φέρει στον ίσιο δρόμο. 

Πριν από τα τελευταία επιστημονικά δεδομένα, η σχέση σώματος και ψυχής ακολουθεί την ιστορία του ανθρώπινου είδους. Οι πρωτόγονες κοινωνίες πίστευαν στις δυνάμεις των πνευμάτων και του εξορκισμού.

Ο Σωκράτης δίδασκε ότι το σώμα δε θεραπεύεται χωρίς την ψυχή, ο Γαληνός ανέπτυξε τη «χημική θεωρία» του, δηλαδή ότι οι ασθένειες προέρχονται από τη διαταραχή των υγρών (χυμοί) του σώματος και ο Ιπποκράτης θεράπευε με αυτές τις πεποιθήσεις. Ο Πλάτων διαφοροποιήθηκε από τη γνώμη που θέλει το γερό σώμα να κάνει καλή ψυχή, ενώ ο ίδιος πρέσβευε ότι η καλή ψυχή, με την αρετή της, βελτιώνει όσο το δυνατόν το σώμα.

Συχνά στις οικογένειες υπάρχει ένα μέλος που έχει τον ρόλο του «σκουπιδιάρη». Εκείνος βέβαια, δεν περνά μια φορά τη μέρα όπως τα απορριμματοφόρα του δήμου, αλλά μαζεύει αυτά που πετάνε οι άλλοι ολημερίς, χωρίς σταματημό, λες και αν ξεχαστεί μια μέρα, το οικογενειακό περιβάλλον θα γεμίσει με τοξικές αναθυμιάσεις και θα πέσουν όλοι ξεροί. Έχει δηλαδή επωμιστεί την ευθύνη για την προστασία των σχέσεων της οικογένειας, όπως η αποκομιδή των απορριμμάτων προστατεύει τη δημόσια υγεία.

Εσάς που δε βλαστημάτε τις Δευτέρες, που ξυπνάτε το πρωί και δεν σας κατακλύζουν οι έγνοιες μόλις ανοίξετε τα βλέφαρα: πώς θα πληρώσω εκείνο και τ’ άλλο; Με τι λεφτά θα πάω στον γιατρό; Πρέπει να βρω λεφτά για να μη μου κόψουν το ρεύμα.

Εσάς που δε χρειάζεται να αντλήσετε κουράγια από το τίποτα και να τα αυγατίζετε κάθε εβδομάδα για να στηρίξετε τους ανθρώπους που αγαπάτε.

Στο τέλος της μέρας διαπιστώνεις ότι σε απειλούν περισσότερο από όσο φαντάζεσαι...