1. Να είστε συνεπείς και σταθεροί.

Το ΟΧΙ σημαίνει ΟΧΙ, και το ΝΑΙ σημαίνει ΝΑΙ.

Υπάρχουν άραγε στον κόσμο ολόκληρο μεγαλύτερες ανοησίες απ’ αυτές που διέπραξαν οι συμπονετικοί;

Υπάρχει στον κόσμο κάτι που να προκαλεί μεγαλύτερο πόνο από τις ανοησίες των συμπονετικών;

«Έτσι όπως μας έχει δοθεί, η ζωή μας ταλαιπωρεί πολύ, μας προκαλεί πολύ πόνο, απογοητεύσεις και άλυτα προβλήματα. Για να την υποφέρουμε, δεν μπορούμε να αποφύγουμε τα καταπραϋντικά μέσα (δεν γίνεται χωρίς βοηθητικές κατασκευές, μας λέει ο Τέοντορ Φοντάνε).

[...] Αλλά η κόλαση έχει ορισμένο χρόνο, η ζωή ξαναρχίζει μια μέρα.

Η ιστορία έχει ίσως ένα τέλος.

Σκοπός μας δεν είναι να την τελειώσουμε αλλά να τη δημιουργήσουμε σύμφωνα με την εικόνα αυτού που ξέρουμε πιά πως είναι αληθινό.

-Συμβαίνει σε πολλούς καλλιτέχνες. Συνέβη και σε εσάς. Υπήρχαν φορές που δοκιμάσατε κι εσείς τις συνέπειες εκείνου του σκοτεινού δαίμονα που σήμερα ονομάζουν κατάθλιψη; Ένας όρος τον οποίο νομίζω ότι χρησιμοποιούμε υπερβολικά.

Με ανησυχεί και με κάνει καχύποπτο όλη αυτή η μανία να θέλουμε να μεταμορφώσουμε σε παθολογία αυτό που μέχρι χθες ήταν ένα βασικό χαρακτηριστικό του ανθρώπινου χαρακτήρα.

Η μελαγχολία, η δυσθυμία, οι στιγμές που χάνεις το θάρρος σου είναι κομμάτι της ζωής του καθενός μας, άρα και της δικής μου.

«[...] Οι δυστυχίες, στην πραγματικότητα, είναι μια κοινή υπόθεση, αλλά δύσκολα τις πιστεύει κανείς όταν του πέσουν στο κεφάλι. Υπήρξαν στον κόσμο τόσες πανούκλες όσοι και οι πόλεμοι. Και παρ’ όλα αυτά οι πανούκλες και οι πόλεμοι πάντα βρίσκουν τους ανθρώπους το ίδιο απροετοίμαστους.»

Σβήσε τα μάτια μου∙

μπορώ να σε κοιτάζω,

τ’ αυτιά μου σφράγισέ τα,

να σ’ ακούω μπορώ.

Οι μέρες που ξυπνούσα αλαφιασμένη, στις 6.40 για να σε ντύσω, να σε χτενίσω, να σου φτιάξω πρωινό και να σε πάω στο σχολείο μοιάζουν με ένα μακρινό όνειρο. Οι μέρες που ξημεροβραδιαζόμουν πάνω από τον πυρετό σου, τα βασιλεμένα σου μάτια από την γρίπη, με βρεγμένες πετσέτες να σου δροσίζουν το μέτωπό, ανήκουν σε ένα όμορφο παρελθόν, που όμως είναι παρελθόν.

Συγγνώμη για την κατάσταση της σχέσης μας. Συγγνώμη που τα πράγματα άλλαξαν. Συγγνώμη που εγώ άλλαξα.

Βλέπεις, η μητρότητα με άλλαξε. Δεν χρειάζεται να στο πω αυτό. Το ότι δεν είσαι μαμά – ή μπαμπάς – δεν σημαίνει ότι δεν καταλαβαίνεις πώς τα φέρνει η ζωή. Το να γίνεσαι γονιός είναι ένα συναρπαστικό, αλλά και τρομακτικό γεγονός. Όμως και οι δύο ξέραμε ότι ήταν κάτι που θα με άλλαζε.

«Ας αφήσουμε όλα όσα έχουν προγραμματιστεί να γίνουν πραγματικότητα.

Ας τους αφήσουμε να πιστεύουν.

Και ας τους αφήσουμε να γελάσουν με τα πάθη τους.

Μες στο κλειστό δωμάτιο, μπορείς να βρεις
ό,τι δεν τόλμησες ποτέ να ονειρευτείς,
και ό,τι μέσα σου βαθιά αγάπησες
κι όμως ποτέ δεν είδες να βγαίνει αληθινό.

Φίλε μου Αλέξη, το 'λαβα το γράμμα σου

και με ρωτάς τι γίνομαι, τι κάνω;

Μάθε, ο γιατρός πως είπε στη μητέρα μου
ότι σε λίγες μέρες θα πεθάνω...