Θεωρώ τη ζωή ένα πανδοχείο όπου πρέπει να μείνω μέχρι να έρθει η άμαξα της αβύσσου.

Δεν ξέρω που θα με πάει γιατί δεν ξέρω τίποτα. Θα μπορούσα να θεωρήσω αυτό το πανδοχείο φυλακή γιατί είμαι υποχρεωμένος να περιμένω εκεί μέσα.

Έρχεται η ώρα που θα λυτρωθώ από σένα! Και θα λυτρωθώ από σένα αγαπώντας σε περισσότερο, με της αγάπης το άμετρο μέτρο που είναι η περισσία.

Έρχεται η ώρα που δεν θα σε παίρνω από πίσω σα σκύλος, που δεν θα σε κατασκοπεύω με τη σκέψη, που δε θα σε πολιορκώ με υποθέσεις, που δε θα στήνω αγανακτισμένους διαλόγους στο μυαλό μου μαζί σου τις νύχτες, που δεν θα αγωνιώ για την εντύπωση που σου δίνω.

Αν και όλοι κάνουμε ένα- δύο σαρκαστικά σχόλια που και που, ένας σαρκαστικός άνθρωπος εκφράζει το χιούμορ ως ειρωνεία κάνοντας σχόλια για τους ανθρώπους και τις καταστάσεις που βιώνει.

«Ένας πλάνης, αυτό είναι, ένας ζητιάνος,» έλεγε ήσυχα η γυναίκα που μιλούσε με το φόβο.

Την είχα συναντήσει το πρωί στην πόρτα του σχολείου. “Το νου σας μακριά από φόβο,” είπε στα παιδιά της και χαμογέλασε στην έκπληκτη όψη μου. Συστήθηκε και με προσκάλεσε σπίτι της το απόγευμα.

"Η έννοια του «Θεού» έχει επινοηθεί ως αντίθεση της ζωής – σε αυτήν συνοψίζεται, σε μία τρομακτική ενότητα, κάθε τι ζημιογόνο, δηλητηριώδες, συκοφαντικό, κάθε μίσος για τη ζωή.

Τρέχουν συνέχεια οι άνθρωποι. Τρέχουν όλο και πιο πολύ. Τρέχεις και εσύ μαζί τους.

Σαν αυτά τα τεράστια κοπάδια μικρών ψαριών διαλέγετε δρόμους, τους ακολουθείτε μαζί, καταβροχθίζεστε από μεγαλύτερα ψάρια συλλογικά. Και πάντα αυτό που σε νοιάζει δεν είναι να σωθείς.

«Xαρισματικός»: μία λέξη που τελευταία χρησιμοποιείται συχνά, προκειμένου να αποδοθούν με λόγια οι ιδιαίτερες ικανότητες και τα προσόντα ενός ανθρώπου. Tι ακριβώς όμως σημαίνει η λέξη αυτή; Σύμφωνα με το «Λεξικό της Kοινής Nεοελληνικής» του Aριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, το χάρισμα δεν είναι παρά «έμφυτη ικανότητα, ψυχικό ή πνευματικό προσόν...», όπως ακριβώς έχουμε συνηθίσει δηλαδή να χρησιμοποιούμε τη λέξη στην καθημερινή μας γλώσσα.

Πόσο άνετα νιώθουμε όταν κάποιος μας αγγίζει, μας αγκαλιάζει, μας φιλάει; Εμείς, πόσο συχνά ακουμπάμε τους άλλους; Μπορεί να μην το έχουμε συνειδητοποιήσει, αλλά η αφή είναι μία από τις σημαντικότερες και απαραίτητες για την επιβίωση αισθήσεις.

Τρεις μέρες έμεινα σ' ένα Μοναστήρι απάνω από το Λιβυκό πέλαγο. Μου άρεσε πάντα η ασύχρονη ζωή του Μοναστηριού, ο παλαιικός ρυθμός που το κυβερνάει, οι καλόγεροι με τα πονηρά ή νυσταγμένα μάτια, με τις τρουλωτές ή αδειανές κοιλιές, με τις χοντρές χερούκλες που πότε κρατούν το κλαδευτήρι ή την τσάπα και πότε το Άγιο Δισκοπότηρο.

(...) Η τελευταία πράξη της τραγωδίας, η ταφόπλακα δηλαδή που σκέπασε το φονικό, ανάλογη με την ταφόπλακα του 843 που έθαψε την αρχαία Ελλάδα, ήταν το διάταγμα του ελληνικού κράτους να ονομάσει το Υπουργείο για τη μόρφωση των παιδιών μας Υπουργείο των εκκλησιαστικών. Και λίγο αργότερα Υπουργείο εθνικής παιδείας και θρησκευμάτων.

Δεν έχει περάσει ένας μήνας από τη σφαγή στο Παρίσι και οι ανά τον κόσμο φανατικοί έχουν βαλθεί να με επιβεβαιώσουν.

Πριν μερικές μέρες είχαμε δύο νέες επιθέσεις στην Αμερική. Αρχικά ένας χριστιανός τρομοκράτης, ναι, υπάρχουν πολλοί τέτοιοι και ας επιλέγουμε να ασχοληθούμε μόνο με τους μουσουλμάνους, επιτέθηκε σε μια κλινική αμβλώσεων και σκότωσε γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό.

Ο Μπέρτραντ Ράσσελ μάς έχει προσφέρει την πιο εμπεριστατωμένη πιθανότατα φιλοσοφική ανάλυση της έννοιας της ευτυχίας στο έργο του Η Κατάκτηση της Ευτυχίας. Μελετά την έννοια όχι μόνο σε θεωρητικό επίπεδο ορισμών και περιεχομένου αλλά και σε επίπεδο καθημερινής πρακτικής, διεισδύοντας στην ανθρώπινη κατάσταση σε εξαιρετική λεπτομέρεια και με θαυμαστή οξυδέρκεια.