Επιστολές του Γκουστάβ Φλομπέρ προς την Λουιζ Κολέτ. Διαλέγω αυτές τις επιστολές, γιατί είναι οι μοναδικές, από αυτές που ανθολογούνται φυσικά, οι οποίες αποπνέουν έναν ακράτητο αισθησιασμό, μια σεξουαλική ορμή που θέλοντας να εκφραστεί, δυσανασχετεί μες την φυλακή των λέξεων, μην έχοντας όμως άλλη διέξοδο, ξεχύνεται ανάμεσα στις γραμμές των επιστολών προσπαθώντας, εις μάτην, να καταλαγιάσει την γενετήσια ορμή του γράφοντος.

Mια τελεία δε σημαίνει πάντα ένα τέλος. Μπορεί να σημαίνει και μια αρχή... Mια πρωτότυπη και ευρηματική ιστορία για το ταλέντο και τις ικανότητες που κρύβει μέσα του ο καθένας μας.

«Φοβάμαι να αγαπήσω, να εμπιστευτώ, να αφεθώ, να μοιραστώ, να πλησιάσω, να έρθω κοντά, να νιώσω, να..., να..., να... φοβάμαι να ζήσω».

Κι ενώ ως ενός ορισμένου σημείου ο ρόλος του φόβου είναι χρήσιμος και προστατευτικός (αλίμονο αν αγαπούσαμε, εμπιστευόμασταν και αφηνόμασταν αδιακρίτως σε όποιον γνωρίζαμε χωρίς να υπάρξει προηγουμένως το απαραίτητο φιλτράρισμα), όταν ξεπερνάει το σημείο αυτό, τότε εύκολα μετατρέπεται από προστασία σε εμπόδιο.

«Δεν μου ήταν ποτέ εύκολο να συνεννοηθώ με άνθρωπο. Ούτε μπορούσα να καταλάβω γιατί οι άνθρωποι ήταν τόσο διαφορετικοί από εμένα. Αυτό βέβαια ήταν πολύ αφελές από τη μεριά μου, αλλά και πολύ χρήσιμο. Γιατί με είχε σε μια μόνιμη ταραχή, σε μια διαρκή διαμαρτυρία και σ' ένα πολύ γόνιμο παράπονο...

– Δε μου αρέσει όταν με χαστουκίζει η μητέρα μου.

– Τι αισθάνεσαι όταν σε χτυπά η μητέρα σου;

– Πονάω, κοκκινίζει το μάγουλό μου και θυμώνω.

«Πονάει στα αλήθεια;»

Ναι! Σύμφωνα με το Άρθρο 12 της Διεθνούς Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού του ΟΗΕ, τα παιδιά έχουν το δικαίωμα να εκφράζουν τις απόψεις τους σε θέματα που τα αφορούν και αυτές πρέπει να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη. Τα παιδιά έχουν αρχίσει να μας λένε πόσο πολύ τα πονάει η σωματική τιμωρία.

Πάρτε μια κάποια νύχτα τον Αύγουστο.

Η Πριγκίπισσα Λη-Τσέρι αγνάντευε απ' το παράθυρο της σοφίτας της.

Ήτανε πανσέληνος. Το φεγγάρι είχε στρογγυλέψει τόσο πολύ που κόντευε να κατρακυλήσει. Φαντάσου να ξυπνάς και να βρίσκεις το φεγγάρι τάβλα στο πάτωμα του λουτρού, σαν το μακαρίτη τον Έλβις Πρίσλεϋ, δηλητηριασμένο από παγωτό μπανάνα.

Στα χρόνια που δουλεύω, κάτι που παρατηρώ να παραμένει το ίδιο είναι η ανάγκη του ανθρώπου για μαγικές συνταγές και γρήγορες, έτοιμες λύσεις. Ένα μεγάλο ποσοστό ζητά χωρίς κόπο και προσπάθεια από τη μεριά του να αλλάξει η ζωή του, ο εαυτός του, οι σχέσεις του, χωρίς το ίδιο να αναλαμβάνει κάποιο ενεργό ρόλο σε αυτή τη διαδικασία! Ενώ πρόκειται για τη δική του ζωή όχι τη ζωή κάποιου τρίτου...

Ἦταν ὡραῖο αὐτό τό καλοκαίρι
Ὡραῖο ἀλλά κι ἐπικίνδυνο

"Απροετοίμαστοι, κάνουμε τα βήματα προς το "απόγευμα" της ζωής. Ακόμη χειρότερα, εμείς κάνουμε αυτά τα βήματα με την ψεύτικη προϋπόθεση ότι οι αλήθειες μας και τα ιδανικά μας θα μας θα συνεχίσουν να μας χρησιμεύουν. Αλλά δεν μπορούμε να ζήσουμε το "απόγευμα" της ζωής σύμφωνα με το πρόγραμμα του "πρωινού" της ζωής, γι 'αυτό ότι ήταν μεγάλο το πρωί θα είναι λίγο το βράδυ και ό, τι το πρωί ήταν αλήθεια, το βράδυ θα έχει γίνει ένα ψέμα." Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ

Πάει πια το καλοκαίρι
θαρρείς και δεν υπήρξε.
Στη λιακάδα είναι ζεστά,
μα αυτό δε φτάνει.

Αυτά συμβαίνουν μόνο στις σκανδιναβικές χώρες: η Σουηδία και η Νορβηγία βρίσκονται σε έναν ανεπίσημο πόλεμο για τα δεκάδες φορτηγά που περνούν τα σύνορα κάθε μέρα μεταφέροντας πολύτιμα φορτία σκουπιδιών.