ΑΓΑΠΩ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΝΑ ΖΟΥΝ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΣΑΝ ΚΑΤΑΒΑΤΕΣ, ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΒΑΤΕΣ. Αγαπώ τους μεγάλους καταφρονητές, επειδή είναι οι μεγάλοι λάτρες, και βέλη που λαχταρούν την άλλη ακτή. Αγαπώ εκείνους που δεν ψάχνουν πρώτα ένα λόγο πέρα από τ' αστέρια για να κατεβούνε και να θυσιαστούνε, αλλά θυσιάζουν τον εαυτό τους στη γη, ώστε η γη του Υπεράνθρωπου στη συνέχεια να έρθει.

Ορισμένες συμπεριφορές μας μάς βλάπτουν, αλλά εμείς αδυνατούμε να το καταλάβουμε, βάζοντας έτσι συνεχώς τρικλοποδιές στον εαυτό μας. Ποιες είναι αυτές;

Έρωτας: Η ρομαντική αγάπη-έρωτας αναφέρεται στη βαθιά σχέση μεταξύ των συντρόφων, στα έντονα συναισθήματα του ενός προς τον άλλον, στη σωματική και ψυχική επαφή (Acevedo& Aron, 2009). Αρκετοί ερευνητές διαχωρίζουν τις ερωτικές σχέσεις σε ώριμες και ανώριμες, με τις ώριμες να περιλαμβάνουν συναισθηματικό δόσιμο, κάλυψη των αναγκών του συντρόφου, ρομαντισμό και συντροφικότητα.

"Υπάρχει ένα βλέμμα απορίας", μου λέει η Αλμουδένα, "όταν είμαι για παράδειγμα στο λεωφορείο με την Μελίνα. Τους βλέπω. Αναρωτιούνται. Είναι δικός της το παιδί; Μήπως ο άντρας της είναι μαύρος; Πολλοί δεν διστάζουν ακόμα και να με ρωτήσουν. Όταν βέβαια είναι και ο Χρήστος δίπλα μου οι όποιες απορίες λύνονται. Η Μελίνα είναι σαφώς υιοθετημένη".

Όλοι οι γονείς γίνονται υστερικοί όταν έχουν να κάνουν με... βρωμιά! Όταν βλέπουν το παιδί να κυλιέται στα χώματα και στις λάσπες τρέχουν να το καθαρίσουν και να το νουθετήσουν προκειμένου να μην το επαναλάβει. Ωστόσο, τα νέα δεδομένα δείχνουν πως ίσως τελικά η βρωμιά να μην κάνει και τόσο κακό!

Γιατί αυτή η τόσο συνηθισμένη φράση στέλνει στα παιδιά μας το λάθος μήνυμα! Στις καλοκαιρινές διακοπές μας οι περισσότεροι θα βρεθούμε για κάποιες μέρες με συγγενείς και φίλους. Και το πιθανότερο είναι ότι όλοι θα θέλουν να εκφράσουν την αγάπη τους στο παιδί μας με αγκαλιές, φιλιά και παιχνίδια. Ακόμα κι όταν το ίδιο το παιδί δεν θέλει...

Η ζωή της γυναίκας είναι αγάπη, πόνος και αφοσίωση είπε ο δάσκαλος Μπαλζάκ. Δεν υπάρχει καλύτερη ρήση που να αποτυπώνει την ζωή της Φρίντα Κάλο, μίας από τις πιο υπέροχες αλλά και πονεμένες γυναίκες- παρουσίες που σημάδεψαν την τέχνη του 20ου αιώνα. Είναι θαυμαστό να μιλάει και να γράφει κάποιος για αυτήν την γυναίκα-σύμβολο και να σκιαγραφεί την προσωπικότητα της μεταλαμπαδεύοντας στους νεότερους την ιστορία της και την στάση της στη ζωή.

Τελικά, ισχύει το ουδείς αλάνθαστος; Και αν ισχύει, γιατί τα παιδιά να αποτελούν εξαίρεση στον κανόνα; Κακά τα ψέματα, τα παιδιά μας μεγαλώνουν σε μια κοινωνία που τους ζητά επίμονα και αγχωτικά να είναι έξυπνοι και αλάνθαστοι. Να γράφουν άριστα στα διαγωνίσματα στο σχολείο και να μην κάνουν λάθη, ιδιαίτερα τα επιπόλαια λάθη ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ.

Ξαφνικά βρέθηκα μπροστά σε ένα εκπληκτικό συμπέρασμα: Δεν υπάρχουν συντηρητικοί και φιλελεύθεροι – ούτε οπισθοδρομικοί και προοδευτικοί: υπάρχουν απλώς κουτοί και έξυπνοι.

Παρατηρώ σχεδόν με απορία τα ερωτευμένα ζευγαράκια στον δρόμο. Ο έρωτας είναι πάντα κάτι πολύ συγκινητικό, όταν σου συμβαίνει. Αλλά ακόμα και όταν δεν σου συμβαίνει, είναι από αυτά τα συναισθήματα με τα οποία χαίρεσαι για τους άλλους.

Εκπαίδευση. Μια ιδιαίτερα δυνατή λέξη με βαρύνουσα σημασία στο μυαλό της πλειοψηφίας του κόσμου! Και πως θα μπορούσε να ποτέ διαφορετικά; Η εκπαίδευση αποτελεί το σύστημα εκείνο το οποίο έχει στηθεί για να αναπτύσσει τις σωματικές, τις διανοητικές, ακόμα και τις ηθικές δυνατότητες των παιδιών αλλά και των μεγάλων.

Στο περασμένο τεύχος είχαμε ασχοληθεί με τον (λεγόμενο) «Μύθο της Προόδου» και είχαμε αποδείξει (με αδιάσειστα στατιστικά στοιχεία) ότι πρόοδος υπάρχει, όχι μόνο στην επιστήμη και την τεχνολογία, αλλά και σε καθαρά ανθρωπιστικό και ανθρώπινο επίπεδο. Φτάνει βέβαια να κρίνουμε με βάση το παρελθόν και όχι ανύπαρκτα ουτοπικά κριτήρια.