«Ο σύζυγός μου αφιερώνει πολύ χρόνο στο γραφείο του, λόγω της δουλειάς του. Μία μέρα μπήκα μέσα και τον έπιασα να αυνανίζεται μπροστά στον υπολογιστή. Δεν μου ανέφερε τίποτα για αυτό το περιστατικό, αλλά και εγώ ντράπηκα να του μιλήσω. Ψάχνοντας τον υπολογιστή του, διαπίστωσα ότι μπαίνει σε σελίδες, αναζητώντας άλλες γυναίκες για να κάνει διαδικτυακό σεξ...η σεξουαλική μας ζωή έχει αραιώσει πολύ τους τελευταίους μήνες.

Ακούμε συχνά στις σχέσεις, συγνώμη, δεν το ήθελα, ήταν λάθος μου. Πόσο πραγματικές είναι άραγε αυτές οι κουβέντες; Και πόσο μπορούν τα λάθη μας να επηρεάσουν μια σχέση ακόμα και να την καταστρέψουν;

1. Μην αισθάνεσαι απολύτως σίγουρος για τίποτα.

2. Μην νομίζεις ότι αξίζει να προχωρήσεις στην απόκρυψη αποδεικτικών στοιχείων, γιατί τα στοιχεία σίγουρα θα έρθουν στο φως.

Οι ανθρώπινες υποθέσεις βρίσκονται, κατά κοινή ομολογία, σε αξιοθρήνητη κατάσταση. Τούτο άλλωστε δεν είναι κάτι το νέο. Όσο πίσω κι αν καταφέρει κανείς να κοιτάξει, αυτές ήταν πάντα στην ίδια αξιοθρήνητη κατάσταση.

Στις μέρες μας, όλοι, άλλοι περισσότερο άλλοι λιγότερο, βιώνουμε τις επιπτώσεις της κρίσης στη ζωή μας. Κρίση όχι μόνο οικονομική, αλλά κυρίως κρίση αξιών και ιδανικών, κρίση κοινωνική. Κι ενώ «τσιτώνουμε το δέρμα της ύπαρξής μας για να γίνει πιο όμορφη εξωτερικά, μπας και αισθανθεί καλύτερα εσωτερικά», όπως γράφει ο ψυχίατρος Ιάκωβος Μαρτίδης, έρχεται η κρίση να μας ταρακουνίσει.

Οι άνθρωποι μέσα στις σχέσεις συχνά έχουν την προσδοκία ότι ο σύντροφός τους θα είναι ακριβώς όπως αυτοί: θα έχουν τις ίδιες αξίες, ίδιο τρόπο αντίληψης, ίδιες συμπεριφορές και ίδια στάση στα πράγματα. Ωστόσο, ξέρουμε ότι δεν μπορεί κανείς να αλλάξει τη στάση και τη συμπεριφορά του συντρόφου του αν εκείνος δεν έχει προσωπικό κίνητρο για να κάνει κάτι τέτοιο.

Το είδα σε αφίσα πάνω σε ένα λεωφορείο στο Εδιμβούργο και λέω 'κοίτα να δεις πόσο κουλ είναι οι Σκωτσέζοι' και αμέσως μετά σκέφτηκα εμάς εδώ και τι μαναφούκι θα γινόταν με κάτι αντίστοιχο. Παρόλα αυτά, για να είμεθα και ειλικρινείς, τα πράγματα έχουν αλλάξει πολύ, προς το καλύτερο φυσικά.

Και με έκαναν καλύτερη μητέρα αλλά και... καλύτερο άνθρωπο! Στο άρθρο της που δημοσιεύθηκε στους New York Times Shouting Is the New Spanking (Οι Φωνές είναι το Νέο Ξύλο) η Amy McCready, οικογενειακή σύμβουλος και ιδρύτρια του συμβουλευτικού site για γονείς Positive Parenting Solution μας εξηγεί ότι σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες, οι υστερικές φωνές και τα ουρλιαχτά, έχουν αντικαταστήσει σήμερα το παραδοσιακό «ξύλο, που βγήκε από τον παράδεισο».

Πώς αντιδρά ένας τραγουδιστής όταν, τη στιγμή που τραγουδά, οι θαμώνες τού πετούν στο πάλκο μαξιλάρες, καρέκλες, ακόμα και σαμπανιέρες, σχηματίζοντας μαζί με τα λουλούδια σωρούς σκουπιδιών; Ο Παντελής Παντελίδης αποφάσισε ότι είναι καλύτερο να δείξει περισσότερο κολακευμένος, παρά αμήχανος: «Ευχαριστώ πολύ για όλα!» λέει προς το κοινό γύρω του, μια βραδιά ενθουσιώδους καταστροφής τον περασμένο Μάρτιο, στο βίντεο που μπορεί ο καθένας να δει στο Διαδίκτυο.

Η διδασκόμενη ιστορία στην Ελλάδα και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες είναι κυρίως εθνική και ευρωκεντρική. Μείναμε απομακρυσμένοι από την γοητεία άλλων ηπείρων, όπως αυτή της Αφρικής. Μια πρώτη γεύση για την ιστορία της Μαύρης Αφρικής παίρνουμε από αποσπάσματα της «Γραμματικής των Πολιτισμών» του Fernard Braudel.

Κάποιοι άνθρωποι αναζητούν πράγματα έξω από τον εαυτό τους για να γίνουν ευτυχισμένοι, για παράδειγμα, ναρκωτικά, αλκοόλ ή έναν άλλο άνθρωπο. Αυτό φτιάχνει προσωρινά τα πράγματα αλλά σχεδόν πάντα καταλήγει σε απογοήτευση.

Πριν γίνω πατέρας, πίστευα ότι για να γίνει κανείς γονιός χρειάζεται απλά να αγαπά τα παιδιά και όλα τα άλλα θα έρθουν φυσικά. Τώρα που το ζω, έχω διαφορετική άποψη.