«Περπατώ και νιώθω τα πόδια μου

ν’ ακουμπούν το έδαφος.

- Υπάρχουν δυο μέθοδοι για να καλλιεργήσει κανείς τη μοναδικότητα του εγώ: η προσθετική μέθοδος και η αφαιρετική μέθοδος.

- Είναι αφελής αυταπάτη να πιστεύουμε ότι η εικόνα μας είναι μία απλή εμφάνιση, πίσω από την οποία θα κρυβόταν η πραγματική ουσία του εγώ μας, ανεξάρτητη από τα μάτια του κόσμου.

«....Δεν έμειναν πια μεγάλοι δάσκαλοι. Αυτό είναι το κακό της εποχής μας.

Ο δρόμος της καρδιάς μας είναι σκεπασμένος με σκιές.

Πρέπει ν'ακούσουμε τις φωνές που ακούγονται άχρηστες.

Σʼ όση ζωή μου έχει μείνει στη ζωή
δεν θα βρεθεί μία στιγμή να σε ξεχάσω.

Ας εξετάσουμε πρώτα τις αγάπες που είχα για κάποιο χρόνο πριν τις προδώσω ή τις εγκαταλείψω.

Κι όμως, τους μένω πιστός, και μάλιστα οριστικά.

Ο έρωτας είναι ένα παράδοξο.

Κρύβει μια υπόσχεση απόλυτης ηδονής.

Όμως βιώνεται σαν πόνος.

«Έρως, με το σοβαρότερο νόημα, σημαίνει: Να ξέρουμε κάποιον, του οποίου το χρώμα πρέπει να παίρνουν τα πράγματα, αν θέλουν να φτάνουν πλήρως ως εμάς, ούτως ώστε να παύουν να είναι αδιάφορα ή φοβερά, ψυχρά ή κενά, και ακόμη και τα πλέον απειλητικά ανάμεσά τους, όπως τα κακά ζώα με την είσοδο τους στον κήπο της Εδέμ, να πέφτουν εξημερωμένα στα πόδια μας».

Τα συναισθήματα είναι για τους θεραπευτές, ότι οι αριθμοί για έναν λογιστή, ένα σφυρί για έναν οικοδόμο ή ένας κινητήρας για έναν μηχανικό. Απλά ως θεραπευτές δεν μπορούμε να κάνουμε τη δουλειά μας χωρίς αυτά.

«Της γυναίκας το σώμα είναι το μουσικό όργανο.

Η αρρενωπία του άντρα είναι ο οργανοπαίχτης.

Στις σκοτεινές εποχές της ανθρωπότητας, που κυριαρχούσε η «απόλυτη αλήθεια» οποιοδήποτε ελεύθερο πνεύμα βρίσκονταν μπρος στο τρομακτικό αδιέξοδο είτε να αποκηρύξει τις απόψεις τους είτε να θανατωθεί.

Στον Ζαν-Πωλ Σαρτρ, που μου διηγήθηκε
Την ιστορία του Αλή με τα Γαλάζια Μάτια.

Θέλεις να πατάς σταθερά.

Σ’ άρεσουν οι ρηχές θάλασσες.
Σ’ αρέσει να γυρνάς τον κόσμο
Αλλά πάντα στα ρηχά.