Ευλογημένη να’ ναι η αμφιβολία!

Σας συμβουλεύω να τιμάτε χαρούμενα και προσεκτικά εκείνον που το λόγο σας ξετάζει σαν κάλπικη μονέδα!

Άμποτε νά 'σαστε συνετοί και να μη δίνετε το λόγο σας με σιγουριά πάρα πολλή.

Κάποτε, σε παλαιότερες κοινωνίες, αλλά και σήμερα σε θύλακες στις σύγχρονες πόλεις και βέβαια σε μεγάλο κομμάτι του αναπτυσσόμενου κόσμου, η ζωή για τα παιδιά ήταν υπερβολικά, άδικα σκληρή. Παιδιά παλιά και σήμερα να πεθαίνουν από απλές αρρώστιες όπως πνευμονίες, να βιώνουν την στέρηση, την κακουχία, την αδικία, την δουλειά, την σωματική βία, τον πόνο.

Θέλεις να είσαι ευτυχισμένος; Φυσικά και θέλεις! Τότε τι σε εμποδίζει; Η ευτυχία σου εξαρτάται μόνο από εσένα.

Αυτό υποστήριζε ο Επίκουρος, ένας από τους πιο παρεξηγημένους Έλληνες φιλοσόφους. Το βασικό εμπόδιο για την ευτυχία έλεγε ότι είναι το άγχος.

-Ο έρωτας είναι ο πιο μεγάλος παιδαγωγός· η μέθοδος τους είναι η πιο σίγουρη· βασίζεται στις βαθύτερες αισθήσεις μας, την αφή και την όσφρηση.

-Ναι, το γόνιμο θάνατο, που ‘ναι πιο ζωντανός απ΄τη ζωή. Το θάνατο, τον ανώτερο έρωτα.

-Μη ζωγραφίζετε, δίδασκε ένας παλιός σοφός, το δημιουργημένο πράγμα· παρά τις δημιουργικές δυνάμεις που το γέννησαν!

Βιβλίο,
εσύ δεν μπόρεσες
να με τυλίξεις στο χαρτί,

Αυτά που θυμάμαι είναι βέβαια πολύ λιγότερα από τα χρόνια μου. Αφαιρούμε την παιδική ηλικία, την Κατοχή, τις πολύχρονες σπουδές και τα ταξίδια στο εξωτερικό – και είναι ζήτημα αν τα μισά μου χρόνια γιόρτασα ελληνικό Πάσχα. (Κι εδώ που τα λέμε, μόνο Ελληνικό Πάσχα υπάρχει – οπουδήποτε αλλού, είναι άνοστο και ανύπαρκτο).

Με τις θαυματουργές  γιατρειές και τις ανανήψεις,  έστρεψε  τους γιατρούς εναντίον του. Όταν οι φουρνάρηδες έμαθαν πως κοιτώντας τον ουρανό έκανε τα πέντε καρβέλια, πέντε χιλιάδες, έγιναν έξαλλοι. Το ίδιο και οι οινοποιοί όταν έκανε το νερό, κρασί. Έπειτα λύσσαξε με τους αργυραμοιβούς. Και είπε και τους δικαστές αμαρτωλούς.  Καλό παιδί, αλλά όπου πήγαινε έκανε σαματά. Τι να πει κανείς...

Ανεβήκαμε στα φτερά των χελιδονιών για να κόψουμε λουλούδια από τον ουρανό.

Δεν έχει ο αγέρας του καλοκαιριού κανένα μυστικό για μας που περπατάμε ξυπόλυτοι στα χόρτα και μιλάμε στα τζιτζίκια τη γλώσσα του ήλιου.

Η φωτιά κάηκε ολόκληρη και γίνηκε πάλι φωτιά.

Τον ξεχώρισα μόλις τον είδα, ήμουνα ταχτική στα κηρύγματά του·
πούλησα κι ένα κτηματάκι της θειας μου για να τον ακολουθήσω.

Ω Κύριε, εγώ ‘μαι που έσπασα σα μυρογιάλι
στα ιερά σου πόδια την καρδιά μου, και τα ολόξανθα
μακριά μαλλιά μου εγώ τ’ ανέμισα στις τρέμουλες,
σκυφτές των Αποστόλων κεφαλές, σα φλάμπουρο!

Χριστέ μου

γιατί φόρεσες αυτό το μακρύ πένθιμο φουστάνι

κι αυτά τ΄ αγκάθια στο κεφάλι σου;

21.
Καθαρώτατον ἥλιο ἐπρομηνοῦσε
Τῆς αὐγῆς τὸ δροσᾶτο ὕστερο ἀστέρι,
Σύγνεφο, καταχνιά, δὲν ἀπερνοῦσε
Τ᾿ οὐρανοῦ σὲ κανένα ἀπὸ τὰ μέρη·