-Ένας άνθρωπος με αυτό που ονομάζουμε χαρακτήρα, συχνά είναι ένα απλό κομμάτι μηχανισμού. Πολλές φορές έχει μόνο μία οπτική για τις εξαιρετικά περίπλοκες σχέσεις της ζωής.

-Προσπαθώντας για το αδύνατο, κατορθώνουμε το καλύτερο δυνατό.

-Στη σιωπή δεν μπορείς να κρύψεις τίποτα όπως μπορείς στα λόγια.

Όταν πηγαίναμε Γ' Λυκείου, μια μέρα κάποιος πήγε κι έγραψε με μαρκαδόρο σε έναν τοίχο στην αυλή του σχολείου μια πρόταση από αυτές που σε τέτοιες περίεργες ηλικίες σε σημαδεύουν: «Να ζήσουμε, όχι να επιβιώσουμε».

Ήταν σαν μια αγχωτική συμβουλή που τη βλέπαμε κάθε μέρα, σαν μια ευχή και κατάρα, μην περάσουνε τα χρόνια και παρασυρθούμε από την καθημερινότητα, μην ξεχάσουμε να ζούμε στην προσπάθειά μας να επιβιώσουμε.

[...] κλαίμε και οδυρόμαστε επειδή, τάχα, η ζωή είναι πάρα πολύ μικρή κι επειδή, σα να μην έφτανε μόνον αυτό, τα χρόνια που μας είναι γραμμένο να ζήσουμε περνούν με μεγάλη ταχύτητα – χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε.

[...] ξοδεύουμε τα χρόνια μας όχι απολαμβάνοντας τη ζωή, αλλά σπαταλώντας την σε προετοιμασίες οι οποίες υποτίθεται πως θα μας επιτρέψουν να τη χαρούμε στο απώτερο μέλλον.

Από τις 5 Οκτωβρίου, γιατροί στο Shetland της Σκοτίας έχουν το δικαίωμα να συνταγογραφούν τη φύση στους ασθενείς τους. Εκτιμάται ότι είναι το πρώτο πρόγραμμα του είδους του στη Βρετανία και στοχεύει στη μείωση της αρτηριακής πίεσης, του άγχους, καθώς και στην αύξηση της ευτυχίας, σε ανθρώπους που έχουν διαβήτη, ψυχική νόσο, στρες, καρδιοπάθεια κ.α.

Υπογραμμίζοντας πως "το παρελθόν μάς καθορίζει αλλά δεν μας καταδικάζει", η ψυχολόγος Χάρις Κατάκη, ιδρύτρια του Εργαστηρίου Διερεύνησης Ανθρωπίνων Σχέσεων, μία εκ των κορυφαίων Ελλήνων θεραπευτών και ειδικών του χώρου της ψυχικής υγείας με διεθνή αναγνώριση, μιλά στη σύμβουλο ανθρωπίνων σχέσεων και δημοσιογράφο Κρυσταλία Πατούλη, για τις σχέσεις με τον εαυτό μας και τους άλλους, την ψυχοθεραπεία και τις μεθόδους της, την ελληνική οικογένεια, με αφορμή την επανέκδοση του τελευταίου της αυτοβιογραφικού βιβλίου: "Το ημερολόγιο ενός θεραπευτή" (εκδ. Πατάκη), που είναι σαν να "συνομιλεί" με το τελευταίο επίσης αυτοβιογραφικό βιβλίο του Ίρβιν Γιάλομ "Αυτό ήταν η ζωή; Τότε άλλη μια φορά!" (Εκδ. Άγρα)

Για να εξακολουθεί να πορεύεται κανείς στην ζωή, θέτει στόχους και παράλληλα αυτό το ίδιο τον σώζει από την αδράνεια και την επακόλουθη υπαρξιακή σύγχυση. Ο κάθε στόχος αντικαθίσταται από τον επόμενο και αυτή η σειρά διαδοχικών περιπετειών, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, καθορίζει το δικό μας «βιβλίο της ζωής». Το άτομο διαρκώς αναζητά και κατασταλάζει σε νέες προσδοκίες: μια ανώτερη επαγγελματική θέση, ενάν ισχυρό διαπροσωπικό δεσμό, ένα ανανεωμένο μοντέλο συμπεριφοράς, ή ίσως απλά κάποιες γαλήνιες στιγμές ενός απόλυτου τίποτα.

Σε όλες τις ψυχοθεραπευτικές συνεδρίες, φθάνουμε σε ένα κομβικό σημείο: στη σχέση των θεραπευομένων με τους γονείς τους.

Είναι η στιγμή της διεργασίας που υπαρξιακές διαδρομές, σκέψεις, συναισθήματα, ψυχικές δυσκολίες και εμπειρίες συνδέονται σε μία φανερή πλέον πορεία. Η ψυχική συμπτωματολογία πηγάζει από διαταραγμένες διαπροσωπικές σχέσεις και ειδικά από τις πρωταρχικές που είναι οι γονεϊκές.

Μια μοναδική ευκαιρία προσφέρεται σε μεταπτυχιακούς και διδακτορικούς φοιτητές μηχανικής και άλλων τεχνολογικών ή θετικών επιστημών για να συμμετάσχουν σ’ ένα workshop που θα πραγματοποιηθεί στο Βέλγιο.

Earth Observation Remote Sensing

Το workshop αυτό έχει θέμα Earth Observation Remote Sensing. Προσφέρεται από το Γραφείο Εκπαίδευσης του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA) σε συνεργασία με το Τμήμα Επιστήμης Εφαρμογών και Κλίματος.

Αστική τάξη είναι η κοινωνική τάξη που αποτελείται από ανθρώπους που ασχολούνται με τον δευτερογενή και τριτογενή τομέα της παραγωγής. Η αστική τάξη στη σύγχρονη μορφή της δημιουργήθηκε από τη βιομηχανική επανάσταση του 18ου αιώνα.

Ο ήλιος χρυσοκοπούσε ψηλά, ξανθός, μακρυμάλλης. Μια χλοερή θάλασσα κυμάτιζε παραδομένη στο νοτιά. Άρχισε να βαδίζει απάνω της. Γλώσσες χορτάρι λόγχιζαν την επιδερμίδα του.

Άξαφνα μπροστά του ξεπετάχτηκαν αφροστεφάνωτα σιωπηλά σιντριβάνια, παραταγμένα σε στοίχους, σαν εισβολή παραδοξότητας σε ακολουθία μαθηματικών εξισώσεων. Η λέξη «κερασιές» σχηματίστηκε αυθάδικα στο νου του. Ανθάκια χόρευαν στον αέρα, χνουδωτά πλάσματα περιβομβούσαν στ’ αφτιά του.

Ο ρόλος των παππούδων και των γιαγιάδων (Π/Γ ως συντομογραφία) στην ανατροφή των παιδιών άρχισε να γίνεται αντιληπτός κατά τον 19ο αιώνα, που μεταβλήθηκαν πολλοί βιολογικοί, οικονομικοί, κοινωνικοί και πολιτικοί παράγοντες. Πριν το 19ο αιώνα, λίγα ήταν τα παιδιά που μεγάλωναν γνωρίζοντας τους γονείς των γονιών τους. Τη χρονική στιγμή που οι πυρηνικές οικογένειες διευρύνθηκαν για να ενσωματώσουν και άλλα χρήσιμα μέλη, βρέθηκαν μπροστά σε μία πρόκληση: πως θα αξιοποιήσουν καλύτερα την ένταξη καινούριων μελών χωρίς να χαθεί η μέχρι τότε ισορροπία; Πως οι Π/Γ θα λειτουργήσουν προσθετικά στη δύναμη του ζευγαριού και όχι αφαιρετικά;

Στην αρχαιότητα, όχι και πολύ μακριά μας, ο Άνθρωπος έβλεπε τη φωτιά και τον κεραυνό φοβισμένα θεωρώντας τα όχι μόνο ως έκφραση θεϊκού μένους, αλλά δίνοντάς τους και πολλές άλλες ερμηνείες απορριπτέες ακόμα κι απ’ τη λογική ενός μικρού παιδιού στις μέρες μας…