Το ταξίδι και η εξερεύνηση είναι γραμμένα στο Dna του ανθρώπινου είδους, θαμμένα βαθιά ανάμεσα στις επιθυμίες του ανθρώπου και εκδηλώνονται με πολλούς τρόπους.

Είτε θέλετε να ταξιδέψετε, αλλά δεν έχετε τολμήσει ένα μεγάλο ταξίδι, είτε βρίσκεστε πάνω από ένα χάρτη και προσπαθείτε να καταλήξετε στον επόμενο προορισμό σας, είτε απλά ονειρεύεστε ταξίδια, τα παρακάτω αποφθέγματα θα σας εμπνεύσουν να αρπάξετε μια βαλίτσα, ένα χάρτη και να ξεκινήσετε το δικό σας, προσωπικό και μοναδικό ταξίδι.

«Τα ταξίδια χρησιμεύουν για να ρυθμίζεται η φαντασία από την πραγματικότητα και αντί να προσπαθείς να σκέφτεσαι πώς είναι τα πράγματα, να τα βλέπεις όπως είναι» – Σάμιουελ Τζόνσον

Τα ταξίδια, λοιπόν, έχουν ένα είδος μαγείας. Κάποιοι έχουν γεννηθεί ταξιδιάρες ψυχές, άλλοι κόλλησαν το μικρόβιο στην πορεία της ζωής τους και άλλοι ίσως να μη γνωρίσουν ποτέ την πραγματική γοητεία που κρύβουν αυτά.

«Αν μια πεταλούδα κουνήσει τα φτερά της στο Πεκίνο, το αποτέλεσμα μετά από ένα μήνα μπορεί να είναι ένας τυφώνας στο Μαϊάμι.»

Το 2003 ο φωτογράφος Κένεθ Άντελμαν δημοσίευσε στην πασίγνωστη ιστοσελίδα pictopia.com μια συλλογή από 12.000 φωτογραφίες της ακτής της Καλιφόρνιας. Η συλλογή είχε μάλιστα ως στόχο τη στοιχειοθέτηση της διάβρωσης της ακτογραμμής. Μία λοιπόν εκ των φωτογραφιών απεικόνιζε την παραθαλάσσια έπαυλη της πασίγνωστης Αμερικανίδας ηθοποιού Μπάρμπρα Στρέιζαντ, η οποία, επικαλούμενη προστασία προσωπικών δεδομένων, μήνυσε τον καλλιτέχνη και την pictopia, ζητώντας αποζημιώσεις 50 εκατομμυρίων δολαρίων. Τον επόμενο μήνα μόνο, επισκέφθηκαν την ιστοσελίδα, προκειμένου να δουν τη φωτογραφία, πέραν των 420.000 ατόμων. 

Τώρα το δέντρο σε κοιτάει κατάματα μέσα απ’ τα φύλλα του

Η ρίζα σου δείχνει όλο το δρόμο της

Εσύ κοιτάς ίσα στα μάτια τον κόσμο

δεν έχεις τίποτα να κρύψεις.

Ο χαμένος καιρός δε χάνεται
Οι ώρες που σκοτώνουμε επιζούν
Κάποιος θεός τις συμμαζεύει
Ζητά πίστη για λύτρα
Και μεις πληρώνουμε

Άνοιξα τσακ! απότομα τα μάτια μου απ’ την φασαρία που ’κανε το ταβάνι άγρια μεσάνυχτα

λύνοντας τα σκοινιά απ’ τους 4 τοίχους κι έφυγε παίρνοντας μαζί του τη σκεπή και τις κουβέρτες μου.

Είμαστε εδώ

Χωρίς να είμαστε

Αναπνέουμε

Το πρωί

εκτάκτως σύννεφα του Αυγούστου μερικά

πέρα στο βάθος του ορίζοντα που τρέμει

Κοιτώντας τα πόδια μου

που βγάζουνε ρίζες

ξέρει πως πιο πολύ από όλα τα δέντρα σιχαίνομαι

γιατί είναι ακίνητα

Να ξημερώνει μέσα σου η ζωή μου,
να 'χουν τα μάτια σου αλάτι απ' τα παλιά.

Μίλα μου σαν την βροχή

Μια κάμαρα με θέα προς την θάλασσα
ξύλινα ράφια γεμάτα κίτρινα βιβλία
το πρόσωπό σου που ποτέ δεν ξέχασα
ένα ήσυχο τέλος για μια μεγάλη απουσία