Είχα μάθει ότι το αληθινό μεγαλείο του ανθρώπου βρίσκεται στην άνευ όρων καλοσύνη, στην ικανότητα να δίνει σ' αυτούς που δεν έχουν τίποτα.

Όχι όμως εκείνο που μας περισσεύει, αλλά ένα κομμάτι από τα λίγα που έχουμε.

Πώς είναι μια γριά γοργόνα; Πώς είναι τώρα
που βαριέται να ρωτάει
που ξέρει το παιχνίδι του καιρού κι αναγνωρίζει

Γυρίζουμε σπίτι το απόγευμα. Μέσα στο αμαξι έχω τέσσερα παιδιά, τα δικά μου και δυο φίλους μας που φιλοξενούμε.

Είμαστε σε έναν δρομο μικρό αγροτικό πίσω από το σπίτι μας. Είμαστε χαρούμενοι πολύ!

Είναι μεγάλος πειρασμός να μην προχωρούμε, να μένουμε εκεί που βρισκόμαστε, να πισωδρομούμε, με άλλα λόγια να βασιζόμαστε σ’ αυτά που έχουμε, γιατί ό,τι έχουμε, το γνωρίζουμε.

Μπορούμε να στηριχτούμε σ’ αυτό, να αισθανθούμε ασφαλείς μέσα του.

Φοβόμαστε, κι έτσι αποφεύγουμε να κάνουμε ένα βήμα προς το άγνωστο, το αβέβαιο.

Οι διχοτομίες: καλό, κακό, σωστό, λάθος – σκέτες ανοησίες-, φυσικό, αφύσικο – δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα, μόνο διαβαθμίσεις και δυνατότητες και δημιουργικότητα.

Έχω στην τάξη μου μία τυφλή κοπέλα που είναι πολύ πιο φυσιολογική από μένα.

Βλέπει – σίγουρα καλύτερα.

Η “γλώσσα” (“language”) που χρησιμοποιώ είναι το λεξιλόγιό μου αλλά και ο τρόπος μου να εκφράζομαι (τόνος φωνής, άρθρωση, ταχύτητα κλπ)· ενέχει ούτως ή άλλως τη στάση μου, τις αναστολές μου, τη διάθεσή μου, τις προθέσεις μου, τη ματιά μου στον Άλλον. Επίσης, ενέχει το «κανάλι» στο οποίο του απευθύνομαι.

Το όνομά μου είναι Βαπτιστής, η μητέρα μου το άλλαξε από αντίδραση και το έκανε «Τίτος». Εξαιτίας του έχω τραβήξει πολλά – το bullying είναι κάτι διαχρονικό, δεν είναι φαινόμενο της σημερινής εποχής.

Ο υποκριτικός αυθορμητισμός ξεχωρίζει από μακριά. Δεν είναι κοινωνικότητα, είναι θέατρο. Η λέξη κοινωνικότητα εξάλλου προέρχεται από τη λέξη κοινωνία, που σημαίνει συναναστροφή με άλλα άτομα...

Όποιος θέλει να ζει σε μία πολιτισμένη κοινωνία, δηλαδή μαζί με άλλους ανθρώπους, με τα οφέλη και τις υποχρεώσεις που αυτό συνεπάγεται, πρέπει να είναι διατεθειμένος να ακολουθήσει τους κανόνες (τα έθιμα, τους νόμους κλπ) συμπεριφοράς που χαρακτηρίζουν τις κοινωνίες των ανθρώπων.

«Το πρόβλημα με το θυμό είναι ότι έχουμε να κάνουμε μ’ ένα επίπονο συναίσθημα, ειδικά όταν κατευθύνεται σε κάποιον που αγαπάμε και εξαρτιόμαστε απ’ αυτό.

Φτιάχνουμε σπίτια όλο και μεγαλύτερα ... και οικογένειες όλο και μικρότερες.