Γιατί μας αρέσει να πιστεύουμε όσα λέγονται για τους Illuminati και τους Σιωνιστές;

Ο Ανδρέας Ανδρεάδης (1876-1935), καθηγητής της Δημόσιας Οικονομικής στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και πολλά άλλα, υπήρξε μια προσωπικότητα διεθνούς κύρους. Ανάμεσα στα μεγάλα έργα του βρίσκεται μια λανθάνουσα μικρή μελέτη, γραμμένη γαλλικά, με τον τίτλο: «Ali Pacha deTebelin, comme economiste et financier». («Ο ΑλήΠασάς ως οικονομολόγος και διαχειριστής δημοσίου»).

Μεγαλώνουμε με την αίσθηση πως είμαστε λαός ξεχωριστός, διότι καταγόμαστε από τους Αρχαίους οι οποίοι… κλπ. Και επειδή είμαστε ξεχωριστοί, περιμένουμε και ειδική μεταχείριση από το Σύμπαν κι όλους τους άλλους λαούς. Κι όταν δεν μας την παρέχουν, αγανακτούμε, τους βρίζουμε και υφαίνουμε θεωρίες συνωμοσίας – ότι μας υπονομεύουν και μας πολεμούν, επειδή μας φθονούν.

«Φ​​​​άε, ο κόσμος πεινάει εκεί έξω». Δεν είναι λίγες οι μαμάδες και οι γιαγιάδες που επαναλάμβαναν συνήθως στο παρελθόν αυτήν τη φράση για να πείσουν το τέκνο τους να φάει. Στο υβριδικό φαινόμενο που λέγεται ελληνική οικογένεια (ένα κλειστό σύστημα για πολλούς ανθρώπους μέχρι το τέλος της ζωής τους) η παρατήρηση ότι ο κόσμος πεινάει εκεί έξω λειτουργεί ως απειλή, φόβητρο και προτροπή να αξιοποιηθεί όσο το δυνατόν καλύτερα η υπάρχουσα προσφερόμενη τροφή από τα μέλη της.

Φίλος είναι ένας άλλος εαυτός, έλεγε ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Επίκουρος. Φιλία είναι η άδολη εκείνη σχέση μεταξύ ανθρώπων, ο δεσμός εκείνος που συμπεριλαμβάνει στα δομικά του στοιχεία την αγάπη, την αφοσίωση και την κατανόηση. Η ιστορία έχει να επιδείξει αρκετές περιπτώσεις φιλίας που είναι τόσο διαχρονικές και τόσο χαρακτηριστικές που απέκτησαν ιδανική οντότητα, τρανό παράδειγμα ο Αχιλλέας και ο Πάτροκλος.

Η επιθυμία των μικρών παιδιών, να πιστεύουν ότι τα άτομα που κυβερνούν τον κόσμο είναι από τη φύση τους πιο σοφά και πιο ισχυρά από τους συνηθισμένους ανθρώπους που πέφτουν σε σφάλματα, επιβιώνει στους περισσότερους από εμάς και σε μεγαλύτερη ηλικία.

Όλοι μας εξιδανικεύουμε. Κουβαλούμε υπολείμματα της ανάγκης μας να αποδώσουμε ιδιαίτερη αξία και δύναμη σε άτομα από τα οποία εξαρτιόμαστε συναισθηματικά.

Τώρα θα εξετάσω εκείνες τις ιδιότητες που έχουν ιδιαίτερη σημασία για την τέχνη, την ικανότητα, της αγάπης.

Σύμφωνα με όσα είπα για τη φύση της αγάπης, η κύρια προϋπόθεση για να φτάσουμε στην αγάπη είναι το ξεπέρασμα του ναρκισσισμού μας.

(...) Οι εν λόγω ασθενείς εμφανίζουν έναν ασυνήθη βαθμό αυτοαναφοράς στις αλληλεπιδράσεις τους με τους άλλους ανθρώπους, μια μεγάλη ανάγκη να τους αγαπούν και να τους θαυμάζουν οι άλλοι, όπως και μια περίεργη εμφανή αντίφαση μεταξύ μιας πολύ πληθωρισμένης ιδέας για τον εαυτό τους και μιας υπερβολικής ανάγκης να τους αποδίδουν οι άλλοι τιμές.

Η συναισθηματική τους ζωή είναι ρηχή.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πώς, ως προς τις πρακτικές συνέπειες, η επιθυμία να εξαρτιέσαι ή να υποφέρεις είναι αντίθετο της επιθυμίας να κυριαρχείς ή να κάνεις τους άλλους να υποφέρουν.

Ψυχολογικά όμως και οι δύο τάσεις είναι αποτέλεσμα μιας βασικής ανάγκης που πηγάζει από την ανικανότητα ανοχής της μοναξιάς και της αδυναμίας του εγώ.

Προτείνω να ονομαστεί η επιδίωξη που βρίσκεται στη βάση του σαδισμού και του μαζοχισμού συμβίωση.

(....) μόνο που αυτές οι οικογένειες είναι πεπεισμένες ότι η αγάπη είναι το κυριάρχο στοιχείο της ζωής των μελών τους.

Στους γύρω, για να δείξουν πόσο αγαπημένοι είναι, επαναλαμβάνουν: «Εμείς είμαστε μία πάρα πολύ δεμένη οικογένεια».

1. Οι άνθρωποι είναι παράλογοι, αδικαιολόγητοι και εγωκεντρικοί (συμπεριλαμβανομένου και του γράφοντος). Αγάπα τους, έτσι κι αλλιώς......

2. Αν κάνεις το καλό, θα κατηγορηθείς ότι το έκανες για εγωιστικούς λόγους, για κατώτερα κίνητρα. Κάντο, έτσι κι αλλιώς.

Το ζήτημα του φόβου είναι από εκείνα που σε όποιο πλαίσιο κι αν αναδυθεί –ακόμα και στο θεραπευτικό- το προσεγγίζουμε με περισσή επιφυλακτικότητα και δισταγμό.

Μιλώντας για το φόβο είναι σημαντικό να τον διαχωρίσουμε από τις φοβίες ή λοιπές νευρώσεις, καθώς οι δεύτερες είναι αντιμετωπίσιμες και συχνά αποτελούν εκφράσεις βαθύτερων φόβων, υπαρξιστικής χροιάς, η ρίζα των οποίων δεν έχει να κάνει απλά με παθολογία σε ψυχολογικές διεργασίες αλλά με την ίδια την ανθρώπινη φύση και νομοτέλεια.