«Όχι, λέει ο καταχτητής, μην πιστεύετε πώς για ν’ αγαπήσω τη δράση, χρειάστηκε να πάψω να σκέφτομαι. Αντίθετα, μπορώ κάλλιστα να εξηγήσω ό,τι πιστεύω. Γιατί το πιστεύω δυνατά και το αντικρίζω σταθερά και καθαρά. Δυσπιστείτε σ’ αυτούς πού λένε: «Αυτό το ξέρω πολύ καλά για να μπορέσω να το εκφράσω». Γιατί εάν δεν μπορούν σημαίνει πώς δεν το ξέρουν ή το εξέτασαν επιφανειακά.

I.

Όταν ένα περιστέρι πάει να χαλάσει τα καλοχτενισμένα μαλλιά σου, κοίταξε να το μεταπείσεις με το στόμα σου. Να το προσελκύσεις να σε φιλήσει. Το χειρότερο θα ‘ναι να το διώξεις με μιά νευρική κίνηση του χεριού σου. Γιατί τότε και τα μαλλιά σου θα ξεχτενιστούν και το περιστέρι ποτέ δεν πρόκειται να σ’ αγαπήσει.

Να περπατάς με το κεφάλι ψηλά.

Να ζεις τίμια και με αξιοπρέπεια.

Oι μητέρες στις αγγλόφωνες κοινωνίες έχουν ένα τρόπο να μάθουν στα παιδιά τους την διαφορά του δεξιού από το αριστερό. Και μαζί καλούς τρόπους στο τραπέζι. Πού πάει το ψωμί και πού το ποτήρι. Τυλίγοντας σε κύκλο τον αντίχειρα και τείνοντας τον δείκτη, το αριστερό χέρι σχηματίζει το γράμμα «b» και το δεξί το γράμμα «d». Έτσι μαθαίνουν και σε ποιά πλευρά του πιάτου μπαίνει το ψωμί (bread) και σε ποιά το ποτό (drink). 

(...) Ως «ΕΠΙΘΥΜΊΑ», ο Έρως παραπέμπει οπωσδήποτε στον ερωτισμό του θανάτου: eroticizing death. Ήδη, πριν τον Φρόυδ υπήρξαν οι στοχαστές και λογοτέχνες που διείδαν ότι αν ο θάνατος τόσον καθοδηγεί όσον και ματαιώνει την επιθυμία, είναι στον θάνατο που η επιθυμία αναζητεί την απελευθέρωση από τον εαυτό της.

Μεγαλώνοντας ένα παιδί, κάθε μέρα περνάει από το μυαλό μας η βασανιστική ερώτηση «το κάνω σωστά;». Είναι αυτή η διαρκής αμφιβολία που άλλους τους κάνει να ψάχνουν και να διερωτώνται και να πηγαίνουν παρακάτω, και άλλους φορτίζει με ένα άγχος επάρκειας ως προς το γονεϊκό τους ρόλο.

Δεν μπορεί να τα επιλύσεις όλα με τη νόηση. Στην πραγματικότητα η νόηση δεν λύνει ποτέ κανένα νευρωτικό πρόβλημα. Θα έπρεπε να ερωτηθεί το ζώο, να διατρήσει τις βαθιές πτυχές της γης όπου κρύβονται οι σκοτεινές δυνάμεις.

Η ιστορία είναι αδιαφανής. Βλέπεις εκείνο που προκύπτει στο τέλος και όχι το σενάριο που βρίσκεται στην πηγή των γεγονότων, στη γεννήτρια της ιστορίας.

Ακόμα και αν είναι λάθος
ακόμα και αν ο χρόνος είναι λίγος
να με αγαπάς
ακόμα και αν όλοι λένε ότι δεν αξίζει.

Άλλοτε αυτοσυστηνόταν ως στρατιωτικός χειρουργός, άλλοτε πάλι ασκούσε το επάγγελμα του πλανόδιου γιατρού. Περιστασιακά, όλο και τον καλούσαν για να φροντίσει κάποιον αρρωστιάρη ευγενή, οπότε αμειβόταν πλουσιοπάροχα για τους κόπους του. Άλλες φορές, πάλι, ξέπεφτε και αναγκαζόταν να πουλάει ως γυρολόγος στο παζάρι γιατρικά παραγόμενα με οικοτεχνικές μεθόδους.

«...Η Αγάπη του τίτλου δεν είναι ποτέ εκείνο το μελοδραματικά ειπωμένο που θα περίμενε ίσως κανείς να διατρανώνει μια σχέση δεκαετιών συζυγικότητας.

Περισσότερο είναι η υποφώσκουσα βεβαιότητα, μια αβίαστα κρυσταλλωμένη αίσθηση δεσμού, μια πραγματοποιημένη αυτοτέλεια του συζυγικού διπόλου.

Η Virginia Satir, Αμερικανίδα συγγραφέας και ψυχοθεραπεύτρια, που δούλεψε εκτενώς με οικογένειες, παρατήρησε ότι πολλοί ενήλικες μαθαίνουν από την παιδική τους ηλικία να απορρίπτουν τις πληροφορίες που δέχονται από τις αισθήσεις τους κι έτσι να μην δίνουν σημασία στο τι ακούνε, βλέπουνε, μυρίζουν ή νιώθουν κάθε στιγμή.