Το παράξενο και «ανεξήγητο» με το ελληνικό σχολείο δεν είναι η σιωπή του σε σχέση με τον αρχαίο πολιτισμό. Το παράξενο και το διαβολικό είναι πως αυτή η σιωπή και αυτή η περιφρόνηση εκείνου του υπέροχου πολιτισμού ονομάστηκε προγονολατρεία. Πάρα πολύς κόσμος, ακόμα και σήμερα, εξακολουθεί να έχει την εντύπωση πως στον τόπο μας το παρακάναμε με τους αρχαίους μας, ενώ στην πραγματικότητα τους αγνοήσαμε τελείως.

Πώς και γιατί εμείς οι Έλληνες, στη συλλογική μας συμπεριφορά, πάσχουμε από το σύνδρομο της ακινησίας το οποίο μας φέρνει σε σύγκρουση όχι μόνον με τov κόσμο μας, αλλά και με τον ίδιο μας τον εαυτό; Γιατί η Ελλάδα έχει γίνει μια περίπου χώρα, περίπου ευρωπαϊκή, περίπου βαλκανική, περίπου μεσογειακή, περίπου σύγχρονη, περίπου ελληνική; Και τι θα πουν όλα αυτά;

Είναι αρκετοί οι άνθρωποι που, από παιδιά, νιώθουν να τους κατακλύζει η αίσθηση μιας παράλογης, άδικης ενοχής, κι ένα επακόλουθο συναίσθημα μειονεκτικότητας.

Αισθάνονται δηλαδή ένοχοι όχι για τις βλαπτικές πράξεις ή παραλείψεις τους, γιατί απλά η ενοχή που νιώθουν δεν προκύπτει ως αποτέλεσμα ενός γεγονότος, μιας συνθήκης που συνέβη στο παρελθόν, στην οποία εκείνοι έκαναν πραγματικά κάποιο λάθος.

Το άτομο που έχει κακοποιηθεί λεκτικά, ψυχικά, ή σωματικά, του οποίου δηλαδή η αθωότητα έχει καίρια τραυματισθεί, συχνά νιώθει μια παράλογη ενοχή.

Θα ήθελα να σας μιλήσω για τα σημερινά προβλήματα της δημοκρατίας, λέω σημερινά προβλήματα της δημοκρατίας και όχι προβλήματα της σημερινής δημοκρατίας γιατί δημοκρατία σήμερα πραγματικά δεν υπάρχει πουθενά -υπάρχουν το πολύ φιλελεύθερες ολιγαρχίες σε ορισμένες χώρες, σχετικά προνομιούχες, προνομιούχες από πολλές απόψεις.

Στη μήτρα μιας μητέρας βρίσκονται δύο μωρά. Το ένα ρωτά το άλλο: «Πιστεύεις στη ζωή μετά τον τοκετό;» κι εκείνο απάντησε,

«Γιατί ρωτάς; Φυσικά. Κάτι θα υπάρχει μετά τον τοκετό. Μπορεί να είμαστε εδώ για να προετοιμαστούμε, για αυτό τι θα ακολουθήσει αργότερα.»

«Ανοησίες», είπε το πρώτο. «Δεν υπάρχει ζωή μετά τον τοκετό. Τι είδους ζωή θα ήταν αυτή»;

Το 1914 ο Σερ Σάκλετον, 27 άντρες, 69 σκυλιά και μια γάτα ξεκίνησαν από το Μπουένος Άιρες για την Ανταρκτική. Αν και είχε ήδη ανακαλυφθεί πριν λίγο καιρό και ο Ν. Πόλος είχε «πατηθεί» προς θλίψη του Σάκλετον, οι θαρραλέοι τύποι είχαν ως στόχο να είναι οι πρώτοι που θα τη διασχίσουν με τα πόδια. Ο υπερ-δραστήριος Αγγλο-Ιρλανδός είχε καταφέρει να μαζέψει χρήματα τόσο από τη βρετανική κυβέρνηση, όσο και από ιδιώτες, ενώ περί τα 5.000 άτομα είχαν κάνει αίτηση για να τον ακολουθήσουν.

Είναι ξυπόλητη και τα πόδια της κρυώνουν στο κρύο πάτωμα.

Τρέχει στο διάδρομο, ανοίγει την πόρτα του δωματίου τους, πετάει το νεσεσαίρ σε μια γωνιά και μπαίνει ορμητικά στο κρεβάτι τους. 

Ήδη το σώμα του το έχει λιγάκι ζεστάνει.

Τα σεντόνια είναι από σκληρό λινό, μυρίζουν μπουγάδα.

Ποια είναι η σχέση της βλακείας με την ηθική; Είναι δυνατό να υπάρξει σχέση ανάμεσα σ' ένα ανθρωπολογικό - βιολογικό γεγονός, που είναι η βλακεία και σ' ένα κοινωνικό - φιλοσοφικό γεγονός που είναι η ηθική; Κι ακόμα, πώς και γιατί εμπλέκεται η βλακεία στα κοινωνικά γεγονότα, συνεπώς και στην πολιτική ;

Ὤ ναί, ξέρω καλά πώς δέν χρειάζεται καράβι γιά νά ναυαγήσεις,

πώς δέν χρειάζεται ὠκεανός γιά νά πνιγεῖς.

Ξεσκεπάζοντας τους αρνητές τον Ολοκαυτώματος

Η λέξη ξεσκεπάζω έχει αρνητικές συνεκδοχές για πολλούς ανθρώπους, αλλά όταν απαντά κανείς σε εξωπραγματικούς ισχυρισμούς (και η άρνηση του Ολοκαυτώματος εντάσσεται σίγουρα σʼ αυτούς), τότε το ξεσκέπασμα είναι μια επωφελής διαδικασία που φέρνει στο φως πάρα πολλές κενολογίες. Ωστόσο, προσπάθησα να προχωρήσω πέρα απʼ αυτό. Απαντώντας στους αρνητές του Ολοκαυτώματος, θα δείξω πώς γνωρίζουμε με βεβαιότητα ότι το Ολοκαύτωμα πράγματι συνέβη και ότι, σύμφωνα με τη γνώμη των περισσότερων ιστορικών, συνέβη κατά έναν ιδιάζοντα τρόπο.

Τα μικρά αγγίγματα είναι πολύ σημαντικά για τους ενήλικες, καθώς η ποιότητα οποιασδήποτε σχέσης αποκτήσουν ποτέ, προσωπικής, φιλικής ή ακόμη και επαγγελματικής, βασίζεται στο άγγιγμα.

«Τα μαθηματικά μού πρόσφεραν μεγάλη απόλαυση... και ήλπιζα πως εν καιρώ θα βρισκόταν ένας μαθηματικός τύπος ανθρώπινης συμπεριφοράς τόσο ακριβής όσο αυτά». -Μπέρτραντ Ράσελ, «Πορτρέτα από μνήμης»

Ήδη, στα μέσα του εικοστού αιώνα, ο Μπέρτραντ Ράσελ ήταν για πολύ κόσμο «ο» φιλόσοφος, ακριβώς όπως ο Αϊνστάιν ήταν «ο» επιστήμων. Με τα λευκά του μαλλιά και τqv ευγενική λιπόσαρκη φιγούρα του ο Ράσελ σίγουρα έμοιαζε φιλόσοφος, καθώς φυσούσε τον καπνό της πίπας του. Επιπλέον, μιλούσε ως φιλόσοφος όταν πραγματευόταν βαθυστόχαστα κοινωνικά και πολιτικά θέματα.