Υπάρχουν τέσσερις κατηγορίες ανθρώπων. Κατά κάποια έννοια το λέμε αυτό, δεν υπάγεται βέβαια όλη η ανθρωπότητα σε αυτές μόνο τις τέσσερις κατηγορίες...

Εκείνοι που δεν αντέχουν τη μοναξιά. Εκείνοι που νιώθουν ότι αντέχουν τη μοναξιά άμα χρειαστεί να το υποστούν. Εκείνοι που αισθάνονται ότι αγαπούν τη μοναξιά. Και κάποιοι που πιστεύουν πως, εντέλει, μοναξιά δεν υπάρχει, μια και παντού βρίσκεται ο Θεός [...]

Με τον όρο ''τοξικός'', οι ψυχολόγοι περιγράφουμε τον επιβλαβή για την ψυχοσυναισθηματική και σωματική υγεία ενός ατόμου. Οι τοξικοί άνθρωποι έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά στη συμπεριφορά τους τα οποία και χρησιμοποιούν εξοντώνοντας το ''θύμα'' τους.

Ακούω τις θάλασσες
και τα ποτάμια σου
Ακούω το γέλιο
ακούω το κλάμα σου

Η επίδραση της ύπαρξης βιβλίων στο σπίτι εξετάστηκε με μια μεγάλη έρευνα 20 χρόνων σε 42 χώρες.

Η δίψα για μάθηση γεννιέται από το σπίτι και τώρα η επιστήμη έρχεται να τεκμηριώσει τα οφέλη αφού η μεγάλη έρευνα που χρειάστηκε 20 χρόνια για να ολοκληρωθεί, εξέτασε ανθρώπους σε 42 χώρες και διαπίστωσε πως όσο πιο πολλά βιβλία υπάρχουν σε ένα σπίτι τόσο πιο αυξάνεται το μορφωτικό επίπεδο των παιδιών αργότερα στη ζωη τους.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ: «Ελευθερία είναι η αναζήτηση της ελευθερίας. Η ελευθερία είναι κάτι το οποίο ποτέ δεν θα φθάσουμε απόλυτα. Όταν δεν έχεις τη δυνατότητα να αναζητείς την ελευθερία, αυτό είναι μια πραγματική τυραννία, αφού σου απαγορεύει αυτή την αναζήτηση. Η μάχη για την ελευθερία είναι η πραγματική ελευθερία». «Το θέμα είναι να έχουμε την ελευθερία να προσπαθούμε πάντα για το καλύτερο.

Τα κεντρικά στοιχεία του Ελληνικού δράματος είναι, από τη μία μεριά, η τριπλή αναφορά που περιέχει για μας η παράδοση: αναφορά στους αρχαίους Έλληνες, αναφορά στο Βυζάντιο, αναφορά στην λαϊκή ζωή και κουλτούρα, όπως αυτή δημιουργήθηκε στους τελευταίους αιώνες του Βυζαντίου και κάτω από την Τουρκοκρατία.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ήμουν ένας λάτρης της ζωής, αγαπούσα κάθε τι υλικό και πνευματικό, ένιωθα ευλογημένος που είμαι καλά στην υγεία μου και μπορούσα να κάνω πράγματα όχι ιδιαίτερα μεν αλλά πάντα μου άφηναν ένα αίσθημα ικανοποίησης. Το υπόβαθρο μου άλλωστε το επέτρεπε, τα χρόνια της νιότης μου φάνταζαν όμορφα και η ωρίμανσή μου γίνονταν με έναν ομαλό τρόπο.

Μια καλή αφετηρία για την προσέγγιση στις σχέσεις Χριστιανισμού-Κομμουνισμού αποτελεί, ίσως, το φαινόμενο του «ρωσικού κομμουνισμού» που εμφανίσθηκε με πολύ πιο παραδοσιακή μορφή από τον αντίστοιχο του δυτικού κόσμου. Η «παραδοσιακότητα» αυτή τού προσέδωσε κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που τον έκαναν να μοιάζει περισσότερο με θρησκεία παρά με μια απλή ιδεολογία.

Με το που γεννιούνται τα παιδιά, γίνονται η νούμερο ένα προτεραιότητά μας και αυτό είναι –εν μέρει- το σωστό.

Εν μέρει, γιατί πολλές φορές είμαστε τόσο απορροφημένοι από το να καλύψουμε τις ανάγκες των παιδιών, που παραμελούμε όχι μόνο τον εαυτό μας, αλλά και τον σύντροφό μας.

Δεν του δείχνουμε πόσο σημαντικός είναι, τον θεωρούμε δεδομένο και κάθε εκδήλωση στοργής, τρυφερότητας και έρωτα σταδιακά χάνεται.

Έρχομαι καθημερινά σε επαφή με την ελληνική οικογένεια. Η επαφή μου με γονείς (κυρίως μητέρες) μέσω των ιδιωτικών μου ραντεβού ή μέσω των ομάδων, μου δίνει μια εικόνα.

Η μεγαλύτερη εικόνα όμως έρχεται μέσα από τα λεγόμενα των γονιών και των δασκάλων για οικογένειες που δεν εμφανίζονται σε καμία από τις παραπάνω περιπτώσεις ούτε καν στις δωρεάν ομιλίες που κάνω στα σχολεία.

«Θα υπομένω προσωπικά όλους τους μόχθους όλο μεγάλοι κι αν είναι αυτοί, χαλυβδώνοντας το σώμα μου με τη δύναμη του πνεύματος.

Θα περιφρονώ τα υλικά αγαθά, είτε τα έχω είτε όχι, και δε θα μου στοιχίσει αν τα έχει κάποιος άλλος, ούτε και θα πάρουν τα μυαλά μου αέρα αν τα αγαθά αυτά αστράφτουν γύρω μου.

Δε θα δίνω σημασία στην τύχη, είτε αυτή έρχεται είτε φεύγει. Όλα τα κτήματα θα τα βλέπω σαν δικά μου, και θα θεωρώ τα δικά μου σαν να ανήκουν σε όλους τους άλλους.

Εξακολουθώ να πιστεύω ότι πρέπει να έχουμε ένα σκοπό στο τα­ξίδι της ζωής μας διαφορετικά, απλώς περιπλανιόμαστε άσκοπα, και σκοπός σημαίνει μέλλον, σωστά; Πώς το συμβιβάζουμε αυτό με το να ζούμε στο παρόν;

Όταν κάνεις ένα ταξίδι, είναι βέβαια χρήσιμο να ξέρεις που πας ή τουλάχιστον τη γενική κατεύθυνση προς την οποία κινείσαι, αλλά μην ξεχνάς: το μόνο πράγμα που τελικά είναι αληθινό σε σχέση με το ταξίδι σου είναι το βήμα που κάνεις ετούτη τη στιγμή. Αυτό είναι το μόνο που υπάρχει.