Θέλουμε δεν θέλουμε, υπάρχουν πράγματα που ακονίζουν το μυαλό μας..

Δεν χρειάζεται να λέμε απ’ έξω την προπαίδεια του 9 για να κάνουμε... γυμναστική στο μυαλό μας.

Υπάρχει και πιο διασκεδαστικός τρόπος.

Αν η εκπαίδευση ήταν μάθηση θα γιορτάζαμε τα λάθη περισσότερο από τα άριστα.

Αν η εκπαίδευση είχε πραγματική σχέση με την μάθηση:

– Θα αφήναμε τα παιδιά να κάνουν περισσότερες ερωτήσεις και θα τους δίναμε την κατάλληλη υποστήριξη να βρουν μόνοι τους τις απαντήσεις.

Πατρίδα είναι ο τόπος που γεννήθηκε και μεγάλωσε κάποιος. Είναι το μέρος εκείνο στο οποίο ζήσαμε, μεγαλώσαμε, αναπτυχθήκαμε και διαμορφώσαμε τον εαυτό μας. Η γειτονιά, το πάρκο, το σχολείο, η οικογένεια αποτελούν αναπόσπαστο και πολύτιμο κομμάτι του εαυτού μας.

Κάνω συχν΄ αυτό τ΄ όνειρο, παράξενο που σε διαβρώνει
Μιας άγνωστης γυναίκας που την αγαπώ και μ΄ αγαπά,
Και που δεν είν’, ούτε ακριβώς η ίδια, κάθε φορά,
Ούτε ακριβώς μια άλλη, και μ΄ αγαπά και με νιώθει.

Οι ψυχολόγοι έχουν βρει ότι μια χαμηλή δόση μελαγχολίας ενισχύει τη δημιουργικότητα, ενώ η κλινική ακραία κατάθλιψη μπορεί να εξουθενώσει τη δημιουργία.

Λίγοι καλλιτέχνες έχουν ισορροπήσει σε αυτή τη λεπτή γραμμή με περισσότερο πείσμα και αυτογνωσία. Ένας από αυτούς είναι ο μεγάλος συνθέτης Πιότρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι (7 Μάη 1840-6 Νοεμβρίου 1893).

Τίποτα το πιο θλιβερό από το μέλλον όταν μοιάζει με αυτό που φανταστήκαμε.

Τι απογοήτευση όταν οι ευχές μας συμπίπτουν με αυτό που βιώνουμε, ενώ υπάρχει μία ιδιαίτερη συγκίνηση στο να βλέπουμε τις προσδοκίες μας να αλλάζουν κατεύθυνση λόγω κάποιων ιδιαίτερων συμβάντων.

Το συναίσθημα κείτεται νεκρό μέσα σου.

Δεν μπορώ να κάνω κάτι για αυτό, παρά να το πενθήσω. Μια απώλεια... ναι, αυτό βιώνω.

Μόλις συνειδητοποίησα την απώλεια. Είμαι συναισθηματικά νεκρός... και πώς θα προσδιορίσω την ώρα και την αιτία του θανάτου;

Όταν θες να φύγεις, φεύγεις... δεν το φωνάζεις, δεν το ανακοινώνεις σε κάποιον που μέχρι τώρα δεκάρα δεν έδινε για το αν θα μείνεις.

Ξέρεις γιατί το κάνεις αυτό;

Γιατί ελπίζεις. Ελπίζεις ότι θα τον ταρακουνήσεις, ότι θα αλλάξει, ότι επιτέλους θα ενδιαφερθεί.

Το ιταλικό περιοδικό «L’ Espresso» ζήτησε από δεκατέσσερις προσωπικότητες του πνεύματος να γράψουν μια επιστολή για το 2014. Ο Ουμπέρτο Έκο έγραψε μια επιστολή στον εγγονό του, ο οποίος πριν από λίγες μέρες εκφώνησε έναν λιτό και ουσιαστικό επικήδειο λόγο στον παππού του.

Ο προβληματισμός σχετικά με τις Νέες Τεχνολογίες και τη σημασία της μνήμης είναι τα θέματα στα οποία εστιάζει την προσοχή του ο Έκο. Επειδή, υποστηρίζει, ούτε το Διαδίκτυο μπορεί να υποκαταστήσει τη γνώση, ούτε οι υπολογιστές το μυαλό μας, προτρέπει τις νέες γενιές να μαθαίνουν απομνημονεύοντας.

Η διαμόρφωση της ανθρώπινης προσωπικότητας στηρίζεται, στο μεγαλύτερο μέρος της, στην επαφή με τους άλλους, στη σχεσιακή αλληλεπίδραση και στην ανταλλαγή ερεθισμάτων, εμπειριών και συναισθημάτων.

Σ’ αυτή τη διαδρομή καλό είναι να δίνουμε βάση στην ποιότητα των ανθρώπων που μας περιτριγυρίζουν και όχι στην ποσότητα αυτών.

«Το πάθος για έρωτα κουβαλάει μέσα του το πρότυπο μίας τέλειας επικοινωνίας: τον οργασμό, την ακμή της συμφωνίας των ερωτικών συντρόφων. Και αυτό στο σκοτάδι της καθημερινής επιβίωσης, είναι το περιοδικό φεγγοβόλημα του ποιοτικού.

Η βιωμένη ένταση, η ιδιαιτερότητα, η δραστικότητα των αισθήσεων, η κινητικότητα των συγκινήσεων, η όρεξη για αλλαγή, και ποικιλία, όλα για να ξαναφέρουν το πάθος στις ερημιές του Παλαιού Κόσμου, συνεπάγονται το πάθος για Έρωτα.

Ο άνθρωπος είναι απασχολημένος να κυνηγά φαντάσματα και να προσκυνά είδωλα.

Στο τέλος όλα καταλήγουν σ’ ένα, και μάλιστα απλό στοιχείο, το μόνο στο οποίο μπορεί να υπολογίζει στη ζωή του: την ικανότητα να αγαπάει.

Το στοιχείο αυτό μπορεί να αναπτυχθεί μες στη ψυχή και να γίνει ο υπέρτατος παράγοντας που καθορίζει το νόημα της ζωής ενός ανθρώπου.