Οι καλοί επαγγελματίες δεν είναι όσο σπάνιοι νομίζουμε. Αυτοί που σπανίζουν είναι οι εξαιρετικοί επαγγελματίες που σε κάνουν να μιλάς γι αυτούς και μετά την επαφή μαζί τους και να τους θυμάσαι. Αυτοί που μετασχηματίζουν τη δουλεία σε εργασία, το επάγγελμα σε λειτούργημα.

Προτιμώ τις γυναίκες που όταν σου χαμογελούν με τα χείλη δεν αφήνουν παγωμένο το βλέμμα τους.

Τις έχω δει. Το ανεξήγητο ρεύμα που σε διαπερνά νιώθοντας το ψύχος τους ακόμη κι αν έχουν απεγνωσμένα προσπαθήσει να το καμουφλάρουν με γυναικεία τερτίπια. Ακόμη κι αν ισορροπούν πάνω σε ψηλοτάκουνα.

Αγάπησα

λέξεις φτηνές,

που δεν τολμούσε κανένας.

Η ψυχολόγος Alice Miller (1923-2010) έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στη σύνδεση μεταξύ της σωματικής τιμωρίας και της καταστροφικής της επίδρασης στα παιδιά.

Έγραψε 13 βιβλία, που έχουν μεταφραστεί σε τριάντα γλώσσες και αξίζει να διαβαστούν.

«Δεν μπορώ να σε βοηθήσω με φάρμακα μου λέει η κυρία Β., πες την αλήθεια, τι θέλεις απ'αυτό τον άνθρωπο. Θέλω να ξυπνάει πλάι μου κι ως την τελευταία μέρα της ζωής μου να τον φροντίζω. Θέλω να πεθάνω πρώτη εγώ. Θέλω ένα σημάδι ότι με σκέφτεται και μετά να κοιμηθώ έναν ήσυχο ύπνο.»

«Κι ό,τι αξίζει στον άνθρωπο είναι να ζήσει έστω και μια φορά στη ζωή του μια ιστορία της προκοπής.»

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα ένας μαθητής Δ΄ Δημοτικού συζητά με την μαμά του για το δώρο του. «Μαμά τι δώρο θα μου πάρεις φέτος;». Εκείνη απαντά «Θα δούμε, δεν είχες καλούς βαθμούς φέτος στο σχολείο». Επικρατεί σιωπή για λίγο. Το παιδί χαμηλώνει το κεφάλι του και συνεχίζει να προχωρά. Η απογοήτευση ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του.

Νὰ σοῦ γλείψω τὰ χέρια,

νὰ σοῦ γλείψω τὰ πόδια –

ἡ ἀγάπη κερδίζεται μὲ τὴν ὑποταγή.

Δεν ξέρω πώς πίνεις τον καφέ σου. Σκέτο; Με ζάχαρη; Δεν ξέρω τι σε κρατάει ξύπνια τα βράδια. Ποια σκέψη σε κάνει να πατάς καλά στη γη και να παλεύεις για τα όνειρά σου.

Αλλά σε ξέρω. Ναι, εσένα σε ξέρω.

Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία
κι ενώ μεν απ’ τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου εμένα δεν σε φτάνει.

Σε κάθε ιερωμένο ή καλογριά,

Σε φρόνιμους και σε παραλυμένους,

Σε ζητιάνους, τεμπέλικα κορμιά,

Πόσο σημαντικός μπορεί να είναι ένας καναπές; Πολύ, αν σκεφτεί κανείς ότι ήταν το «εργαλείο» της δουλειάς του Σίγκμουντ Φρόυντ.

Για πολλούς από εμάς, ο καναπές αποτελεί κεντρικό στοιχείο της εικόνας που φανταζόμαστε να επικρατεί στο γραφείο ενός ψυχιάτρου. Σήμερα δεν θα βρούμε καναπέ στα περισσότερα γραφεία ψυχιάτρων, όμως υπήρξε πράγματι ένας καναπές που διαμόρφωσε το εν λόγω στερεότυπο.

Θα σε ταξιδέψω πίσω στο χρόνο και θα σου μιλήσω για μια περίοδο τόσο μακρινή όσο και κοντινή, για εκείνη την ανεμελιά που πίστεψες ότι θα διαρκέσει παντοτινά, για όσα όνειρα φάνταζαν στόχοι εφικτοί, για ελπίδες που χρωμάτιζαν τη ζωή και για καφέδες με φίλους που έκλειναν παιχνιδιάρικα το μάτι στην ευτυχία.