Λίγοι μήνες έχουν περάσει μόνο από την προβολή της ταινίας «Πενήντα αποχρώσεις του γκρι» και ακόμη δεν έχει ξεθυμάνει ο παροξυσμός των θαυμαστών που διαβάζουν μανιωδώς τη συνέχεια του στα επόμενα βιβλία. Ο Mr Grey και η δεσποινίδα Anastasia Still μετατράπηκαν σε πρότυπα μίμησης για πλήθος θαυμαστών, οι οποίοι αναπαρήγαγαν πιστά σκηνές της ταινίας και έτρεξαν να προμηθευτούν ερωτικά βοηθήματα από sex shops προκειμένου να βιώσουν έστω λίγη από τη «σπίθα» των δυο πρωταγωνιστών.

Το μέγεθος και οι αυλακώσεις του εγκεφάλου που χώρισαν τους ανθρώπους από το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο χωρίζουν και τους ίδιους (με την επίδραση και του περιβάλλοντος όπου αναπτύσσονται), ανεξαρτήτως φυλής, χρώματος, φύλου, πλούτου, σπουδών, ιδεολογίας, σε δύο βασικές κατηγορίες: στους ΕΞΥΠΝΟΥΣ και στους ΒΛΑΚΕΣ. Αν και η μεταξύ τους διάκριση δεν είναι δύσκολη, όσοι ανήκουν στην πρώτη κατηγορία δεν το λένε και όσοι ανήκουν στη δεύτερη δεν το ξέρουν.

Η ζωή μας όλη είναι μία αφήγηση. Η αφήγηση της ιστορίας μας. Ένα βιβλίο όπου εμείς είμαστε ο συγγραφέας του. Από όταν γεννιόμαστε αφηγούμαστε όλα όσα ζούμε, με την δική μας γλώσσα, με τα δικά μας γυαλιά. Ήδη από μικρά παιδιά προσπαθούμε να επικοινωνήσουμε στον άλλον τα προσωπικά μας βιώματα, τις σκέψεις, τα συναισθήματά μας.

Κάποιες σχέσεις γεννιούνται, ζουν και πεθαίνουν αποκλειστικά στο κεφάλι μας. Είναι σχέσεις που πλάθουμε με τη φαντασία μας όταν η σύναψη αληθινής σχέσης με εκείνον που επιθυμούμε δεν είναι δυνατή, είτε επειδή εκείνος αγνοεί τα συναισθήματά μας, είτε επειδή τα γνωρίζει μεν, αλλά δεν μπορεί ή δεν θέλει να τα ανταποδώσει. Είναι σχέσεις – φαντάσματα που τρέφονται αποκλειστικά με ψευδαισθήσεις: Ότι μοιραζόμαστε μια ισχυρή σύνδεση με τον άλλον.

Η σύγκριση είναι μια ύπουλη μολυσματική νόσος που διαβρώνει την προσωπικότητα. Ξεκινά από την παιδική ηλικία. Οι γονείς προκειμένου να παραδειγματίσουν και να κινητοποιήσουν τα παιδιά τους, διαρκώς τα συγκρίνουν με άλλα παιδιά.

Τι φέρνει την ευτυχία; Παραπλανητικό το ερώτημα, θα έλεγε ο Επίκουρος, γι' αυτό και αιώνια βασανιστικό. Αφού σημασία δεν έχει τι φέρνει την ευτυχία, αλλά τι είναι ευτυχία.

-Δεν είναι η γνώση που διαφωτίζει το μυστήριο αλλά το μυστήριο που διαφωτίζει τη γνώση – Παύλος Ευδοκιμωφ

–Ο εχθρός της πίστης δεν είναι η απιστία, συλλογίζεται, είναι κάτι ακόμα σκληρότερο, είναι οι αμφιβολίες.

Tο να ταξιδεύεις μόνος μπορεί να είναι κάτι συναρπαστικό, μοναχικό, διαφωτιστικό, περιπετειώδες, αλλά και δύσκολο ταυτόχρονα.

Ωστόσο, πιστεύουμε ακράδαντα ότι ο καθένας μας οφείλει να το προσπαθήσει, μόνο και μόνο επειδή μπορεί να μάθει τόσα πολλά πράγματα για τον εαυτό του!

... Την άλλη ώρα είχαν ωδική. Ω δ ι κ ή ήταν μια ρίγα, που κουνούσε πέρα δώθε στα χέρια της η καθηγήτρια. Ναι, αλλά σήμερα η κυρία Ραούλ, αντί να κάνει την καθηγήτρια, έκανε την ταξιθέτρια.

Μιλάμε εμείς για μοναξιά. Εμείς που ζούμε στην εποχή της ευκολίας. Που μια καλησπέρα είναι ένα παράθυρο στο chat παραδίπλα, χιλιοστά με το ποντίκι κι έφτασες. Εμείς που κάναμε το σεξ συνήθεια, πρωινή φραπεδιά. Εμείς που μας αρέσει να γκρινιάζουμε για όλους και για όλα. Που αγκομαχούμε να γίνουμε για λίγο το κέντρο του ενδιαφέροντος, να μας παρηγορήσουν, να κάνουμε και πάλι ανεπηρέαστοι το κομμάτι μας.

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή είχα ρωτήσει τον μπαμπά μου ''Μπαμπά, πως αγαπάνε οι άνθρωποι;'' και μου απάντησε......''Έλα να σου δείξω..''
Πλησίασα και με έσφιξε τόσο δυνάτα στην αγκαλιά του που ακόμα την νιώθω πάνω μου...''Μόνο έτσι αγαπάνε οι άνθρωποι!'' μου είπε.....''Αυτός είναι ο πιο ασφαλής τρόπος αγάπης.''

Η εσωστρέφεια στα αυτιά των περισσοτέρων ενέχει μία αρνητική χροιά. Αυτομάτως το μυαλό συνδυάζει την εσωστρέφεια με άτομα ''κλειστά'', απομονωμένα, κυνικά, αντικοινωνικά που χαρακτηρίζονται από έλλειψη επικοινωνιακών δεξιοτήτων. Έχεις, όμως αναλογιστεί ποτέ πόσο όμορφος γίνεται ο κόσμος με την πινελιά αυτών των ντροπαλών, μυστήριων όπως θα λέγαμε όντων;