Αναμφίβολα, ο Βίκτορ Φρανκλ υπήρξε ο σύγχρονος συγγραφέας που εξερεύνησε όσο κανείς τη σημασία της αναζήτησης νοήματος στη ζωή.

Πράγματι, όταν ένας ασθενής τού ομολογούσε ότι η ύπαρξή του δεν είχε κανένα νόημα, εκείνος συνήθιζε να απαντάει: «Λοιπόν, τώρα πια έχει, το να της βρεις νόημα».

Θα σταθώ στον προφητικό πίνακα του Τιτσιάνο, «Οι τρεις ηλικίες του ανθρώπου». Στο κέντρο ενός ειδυλλιακού αρκαδικού τοπίου δεσπόζει ένα εικοσάχρονο ζεύγος. Η δαφνοστεφανωμένη νεαρή γυναίκα με ηδυπάθεια προσφέρει μια φλογέρα στον εραστή της που την κοιτάζει με λατρεία. Στο αριστερό μέρος του πίνακα δύο σχεδόν νεογέννητα μωρά είναι παραδομένα σε ένα μακάριο ύπνο.

Πώς μπορούμε να αποκαλέσουμε την εποχή μας; Δεν είναι η εποχή της πληροφορίας: η αποτυχία των προσπαθειών που είχαν αναπτυχθεί για τη διεύρυνση και την ποιοτική αναβάθμιση της εκπαίδευσης άφησε ένα κενό που καλύφθηκε από το μάρκετινγκ και τις θεωρίες συνωμοσίας. Οπως η λίθινη εποχή, η εποχή του σιδήρου ή η εποχή του Διαστήματος, η ψηφιακή εποχή λέει πολλά για την τεχνολογία μας αλλά λίγα για την κοινωνία.

Αν μπορούσες να δεις μία ολόκληρη σχέση μέσα σε πέντε λεπτά, αυτή προφανώς θα ήταν κάπως έτσι:

Συνοδεύει τους ανθρώπους από τον Κήπο της Εδέμ, ως απόρροια της αμαρτίας, και προϋποθέτει τη γνώση του καλού και του κακού. Ξεκινά από τη στιγμή που το παιδί θα αναγνωρίσει τον εαυτό του στον καθρέφτη και εδραιώνεται στην ηλικία 3-5 ετών ως αντίβαρο στη χαρά του παιχνιδιού, της προσωπικής έκφρασης και της αυθόρμητης πρωτοβουλίας.

Αν θέλαμε απλώς να ήμασταν ευτυχισμένοι θα ήταν εύκολο. Αλλά θέλουμε να είμαστε πιο ευτυχισμένοι από τους άλλους. Και αυτό σχεδόν πάντα είναι δύσκολο, μιας και τους νομίζουμε πιο ευτυχισμένους απ ότι είναι". Montesquieu 1689-1755

«Είναι ευκολότερο να ψάχνω πώς δημιουργήθηκε το Σύμπαν παρά να αντιληφθώ τι συμβαίνει στην Ελλάδα σήμερα. Ξέρετε, κάποιες φορές, μου έρχεται να πέσω κάτω προσπαθώντας να καταλάβω: Είναι δυνατόν το 2015 να βλέπουμε φωτογραφίες από την αρχή του κόσμου και να μην μπορούμε να βγάλουμε την Ελλάδα από το χείλος του γκρεμού;». Η ανθρώπινη κοινωνία, εξηγεί ο κ. Δημήτρης Νανόπουλος, είναι σαφώς πολυπλοκότερη από τη φύση. Και αυτοκαταστροφική. «Αυτήν ειδικά τη φορά έχουμε βγάλει τα μάτια μας μόνοι...».

Εκλογές, λοιπόν. Ωραία! Η προσφυγή στη δημοκρατική διαδικασία μετά το κυβερνητικό χειρόφρενο-και-όπισθεν κυρίως από τον Ιούνιο του 14 και ύστερα, είναι μία λύτρωση. Είναι μια ευκαιρία να ζυγιστούμε και να μετρηθούμε. Να δούμε τι έχει καταλάβει καθένας μας ότι συνέβη από το 12 ως σήμερα. Ή τι προσποιείται καθένας μας ότι δήθεν κατάλαβε πως συνέβη από το 12 ως σήμερα.

"Οι μελλούμενες γενεές δε σαλεύουν μέσα στον αβέβαιο καιρό, μακριά από σένα. Ζουν, ενεργούν και θέλουν μέσα στα νεφρά και στην καρδιά σου...

Σύμφωνα με μια εξέχουσα θεωρία, η δημιουργική διαδικασία περιλαμβάνει τέσσερα στάδια: προετοιμασία, επώαση, διευκρίνιση και επαλήθευση. Αυτά είναι όλα καλά στη θεωρία. Στην πραγματικότητα όμως, η δημιουργική διαδικασία είναι συχνά κάπως έτσι: Η δημιουργική διαδικασία - από την πρώτη σταγόνα χρώματος στον καμβά μέχρι την έκθεση τεχνης - περιλαμβάνει ένα μείγμα συναισθημάτων, κινήτρων, δεξιοτήτων και συμπεριφορών. 

Η τετραμελής παρέα είχε ξεκινήσει την προηγούμενη ημέρα από το Λουρμαρέν της Προβηγκίας με προορισμό το Παρίσι. Αφού διανυκτέρευσαν στο μικρό πανδοχείο «Chapon Fin», στο Θουασί, συνέχισαν τον δρόμο τους πλησιάζοντας προς τη γαλλική πρωτεύουσα. Το σπορ Φασέλ-Βεγκά οδηγούσε ο εκδότης Μισέλ Γκαλιμάρ. Δίπλα του καθόταν ο φίλος του και νομπελίστας λογοτέχνης Αλμπέρ Καμύ.

Η ζωή μας μια φορά μάς δίνεται. Άπαξ, που λένε. Σαν μια μοναδική ευκαιρία.

Τουλάχιστον, μ'αυτήν την αυτόνομη μορφή της, δεν πρόκειται να ξαναϋπάρξουμε ποτέ.

Και μεις τί την κάνουμε, ρε; Αντί να τη ζήσουμε; Τί την κάνουμε;