Η ψυχολογική κακοποίηση, όπως και κάθε άλλη μορφή κακοποίησης προς τα παιδιά, απειλεί την ψυχική και σωματική τους υγεία. Ενώ η σωματική βία / κακοποίηση είναι εύκολο να διακριθεί, η ψυχολογική διάσταση της βίας μπορεί να παραμένει καλά «καλυμμένη» -ιδίως μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον- για πολύ μεγάλα χρονικά διαστήματα, ακόμη και για πάντα.

Ίσως η Μπάρμπι να μπορεί να «γίνει τα πάντα» όπως προτείνει το αμερικανικό διαφημιστικό σλόγκαν της κούκλας, όμως κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να ισχύει και για τα κορίτσια που παίζουν μαζί της. Μία έρευνα ψυχολόγων από το πανεπιστήμιο του Ορεγκον και το πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στη Σάντα Κρουζ, προτείνει ότι το παιχνίδι με την Μπάρμπι περιορίζει τις επιλογές καριέρας που ένα κορίτσι πιστεύει ότι έχει.

Αραβική Ανοιξη, Υεμένη 2011, ο εμφύλιος συνεχίζεται. Είναι η εποχή των μουσώνων και στο νησί Σοκότρα η ζωή για τους ανθρώπους κυλά ήρεμα. Ενα ιστιοφόρο με εβραϊκή σημαία λίγο πιο πέρα βυθίζεται και οι έρευνες για επιζώντες ξεκινούν. Το σώμα ενός ναυαγού ξεβράζεται σε μια παραλία. Μια απρόσμενη εξέλιξη θα οδηγήσει σε μια αναπάντεχη τροπή...

Το ελεύθερο κάμπινγκ έχει την ταλαιπωρία του, αλλά η άμεση επαφή με το φυσικό περιβάλλον αποζημιώνει και με το παραπάνω όσους το επιλέγουν για τις καλοκαιρινές τους διακοπές. Γι’ αυτό άλλωστε έχει και φανατικούς φίλους.

"Η πραγματική ζωή αρχίζει, εκεί που σταματάει η βολεμένη καθημερινότητα." Ρουτίνα (ουσιαστικό / θηλυκό): η μονότονη και άχαρη απασχόληση, η επανάληψη κατά τον ίδιο πάντα τρόπο.

Μετά από μια ηλικία δυσκολεύεσαι να επενδύσεις σε καινούργιες φιλικές σχέσεις. Και όμως πάντα υπάρχει χρόνος για μοίρασμα. Η φιλία μετά τα 30 είναι σαν τον καλοκαιρινό εφηβικό έρωτα. Νομίζεις ότι είναι γρανιτένια αλλά διαλύεται με το πρώτο κύμα. Ισως γιατί μεγαλώνοντας αφήνεις το ενδιαφέρον σου για νέες φιλικές σχέσεις να ατροφήσει καθώς εστιάζεις όλο και περισσότερο στην καριέρα, στην οικογένεια ή στην καθημερινότητά σου.

Όσο καλοκαιριάζει τόσο περισσότερο μου τη πέφτουν εκείνοι που νιώθουν να ξυπνάει το ζώο μέσα τους, ψάχνοντας τη σεξουαλική ικανοποίηση. Φαίνεται ότι ο καλοκαιρινός εραστής με τη θερμοκρασία να ανεβαίνει βγάζει όλο και πιο πολύ τα ρούχα του, αναζητώντας το αντικείμενο του πόθου του.

Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει ν' αλλάξει χρώμα στά ρούχα του, όποιος δεν μιλά σε όποιον δεν γνωρίζει.

Όλοι οι παραμυθάδες το ξέρουμε καλά πως οι δράκοι στα παραμύθια, με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο, πάντα κάνουν πλούσιο (ψυχικά) τον ήρωα. Συχνά βρίσκονται κοντά στην πηγή του πλούτου (το νερό της πολιτείας, τη φυλακισμένη βασιλοπούλα...) και απαγορεύουν την πρόσβαση σ΄αυτή την πηγή, αλλά στην ουσία μόνο στους δειλούς κι αδύναμους, γιατί δουλειά τους είναι να φυλάνε το πολύτιμο νερό ή την πεντάμορφη του κόσμου για τον αντρειωμένο ήρωα (δηλαδή εμάς) που θα πρέπει να τους αφανίσει (ή να τους ξεγελάσει ή να δεχτεί να γίνουν οι μαγικοί του βοηθοί) για να το (την) κατακτήσει.

Όρθά καί όμορφα διαίρεσε ό μέγας διδάσκαλος περί τής ευδαιμονίας Επίκουρος τις ανθρώπινες ανάγκες σε τρεις κατηγορίες. Πρώτον, στίς φυσικές καί αδήριτες: πρόκειται γιά εκείνες πού, όταν δέν ικανοποιηθούν, προκαλούν πόνο- εδώ, συνεπώς, συγκαταλέγονται μόνο victus et amictus [τροφή κι ένδυση].

«Η ευτυχία μου: Από τότε που κουράστηκα να γυρεύω, έμαθα να βρίσκω. Από τότε που κάποιος άνεμος μου εναντιώθηκε, ταξιδεύω με όλους τους ανέμους». Φρίντριχ Νίτσε.

Η αλήθεια μιλάει πάντα με ευθύτητα – Σοφοκλής. Ο πατέρας αποφάσισε να μιλήσει με την οκτάχρονη κόρη του για να της πει ότι εκείνος και η μαμά της θα έπαιρναν διαζύγιο. Τραύλιζε και κόμπιαζε για λίγα λεπτά, μέχρι που το κοριτσάκι τού είπε τελικά: "Ελα βρε μπαμπά, τι είσαι, φοβιτσιάρης; Γιατί δεν το λες να τελειώνουμε;"