Η απώθηση μιας βίαιης κακοποίησης που συνέβη στην παιδική τους ηλικία οδηγεί πολλούς ανθρώπους στο να καταστρέφουν τη ζωή τους και τις ζωές άλλων. Καίνε σπίτια αλλοδαπών, γίνονται εκδικητικοί και, επιπλέον, όλα αυτά τα ονομάζουν «πατριωτισμό». Έτσι κρύβουν την αλήθεια από τον εαυτό τους για να μη νιώσουν την απελπισία που ένιωθε κάποτε το βασανισμένο παιδί που υπήρξαν.

«Φοβάμαι την ήττα». μου είπε καθισμένη στην καφέ πολυθρόνα δίπλα από το παράθυρο και ακούμπησε με δύναμη το ποτήρι του καφέ, πάνω στο ψάθινο τραπεζάκι. Την παρατήρησα για λίγο, ήταν λες και καθόταν πάνω σε καρφιά.

Η ποίηση του Ντίνου Χριστιανόπουλου, μεστή εικόνων και συναισθημάτων, έχει απασχολήσει την κριτική για πολύ καιρό· το έργο του Δ. Κόκορη, Λόγος γυμνός, είναι η αναλυτικότερη, μέχρι τώρα, εισαγωγή στο έργο του, το οποίο προσφέρει με επάρκεια τις πλείστες πτυχές της δημιουργικής πορείας του ποιητή.

Δεν το λέει ένας μανιώδης βιβλιοφάγος, έτσι και αλλιώς η μαρτυρία του δεν θα ήταν αντικειμενική, αλλά επιστήμονες που οδηγήθηκαν σε αυτό το συμπέρασμα έπειτα από ενδελεχή έρευνα: για πέντε ημέρες από τη στιγμή που ολοκληρώνει κάποιος ένα μυθιστόρημα, στο μυαλό του γίνεται μια έκρηξη.

Στη δεκαετία του 80 δούλευα σε ένα σχολείο που είχε πολλές τζαμαρίες. Τα σπουργίτια έμπαιναν συχνά μέσα στο κτήριο και μετά παγιδεύονταν, δεν μπορούσαν  να ξαναβγούν και χτυπιούνταν πάνω στα τζάμια.

Καθώς βαδίζεις, το τοπίο αλλάζει… Μήπως χρειάζεσαι νέα πυξίδα, χάρτη, και παπούτσια…; Συχνά γίνομαι μάρτυρας της παρακάτω αφήγησης στις ψυχοθεραπευτικές συνεδρίες: «Είμαι σε αδιέξοδο... Η σκέψη και η έγνοια μου αναλώνεται συνήθως σε μικρά, ασήμαντα πράγματα.

Ο Νίκος είναι ένας νέος άνδρας, πρόσφατα παντρεμένος. Με πήρε τηλέφωνο ένα απόγευμα λέγοντας μου ότι θέλει να τα παρατήσει όλα, να χωρίσει και να γυρίσει πίσω στην εργένικη ζωή. «Τι συνέβη;» τον ρώτησα. Μου εξήγησε ότι είχε ένα καυγά με την σύζυγό του για μια ασήμαντη αφορμή και ότι εκείνη είχε πει πράγματα που δεν περίμενε να ακούσει.

Κανείς δεν ξέρει αν τα συναισθήματα είναι η μόνη γέφυρα ανάμεσα στην πραγματικότητα και τον εαυτό ή εάν στη σκέψη ταιριάζει καλύτερα αυτός ο ρόλος.
Όμως σίγουρο είναι πως τα συναισθήματα, σε αντίθεση με τη λογική, δεν αναζητούν επιχειρήματα, για να αιτιολογηθούν, ούτε κάποιος, παρά μόνο ο εαυτός, μπορεί να τα αλλάξει.

Οι άνθρωποι συνήθως δρούμε με στόχους και αρχές που αντιπροσωπεύουν τα οράματα, την προσωπική μας στάση και φιλοσοφία ζωής. Αυτό σημαίνει ότι αφουγκραζόμαστε την αίσθηση της ευθύνης που μας αναλογεί σχετικά με τις επιλογές και τις πράξεις μας, γι αυτό και θέτουμε στόχους που μας φέρνουν εγγύτερα στην επιτυχή έκβαση αυτού που αναζητούμε.

Η πρώτη δουλειά του δασκάλου δεν είναι να σε μάθει γράμματα. Η πραγματική του δουλειά είναι αυτό που έλεγαν οι παππούδες μας προσπαθώντας να στείλουν τα παιδιά στο σχολείο: "Να γίνεις άνθρωπος".

Μήπως στην προσπάθεια να είμαστε ευτυχισμένοι καταλήξαμε να ζούμε τον καταναγκασμό της ευτυχίας, που έχει γίνει συνώνυμο της πληρότητας; Σήμερα μοιάζει ανήθικο να μην είσαι ευτυχισμένος όπως λέει και ο Μπρύκνερ στη Αέναη Ευφορία.

Ο Μάξουελ Μαλτζ ήταν ένας Αμερικανός πλαστικός χειρούργος. Τη δεκαετία του 1950 άρχισε να παρατηρεί στους ασθενείς τους μια περίεργη συνήθεια. Όταν ο γιατρός επιτελούσε χειρουργικές επεμβάσεις, όπως για παράδειγμα επέμβαση στη μύτη, παρατήρησε πως ο ασθενής έκανε περίπου είκοσι μία μέρες για να συνηθίσει το καινούριο του πρόσωπο.