Ο πρώτος βιονικός άνθρωπος ονόματι Ρέξ, είναι αληθινός.

Δαπανώντας ένα εκατ. δολάρια, επιστήμονες από όλο τον κόσμο ένωσαν τις δυνάμεις τους και έφτιαξαν τον Ρεξ προκειμένου να αποδείξουν πόσο κοντά βρίσκεται η επιστήμη στη μίμηση του ανθρώπινου σώματος – ή του Θεού, όπως λένε κάποιοι, οι οποίοι κατηγορούν τους εμπνευστές του Ρεξ για «ύβριν» (όπως έγινε παλαιότερα με τους πρωτεργάτες της κλωνοποίησης), υποστηρίζοντας ότι παραβιάζουν τους νόμους της φύσης παριστάνοντας τους θεούς.

Εκθεση-κόλαφος της Επιτροπής Πληροφοριών της Γερουσίας για το μυστικό πρόγραμμα απαγωγής, κράτησης και ανάκρισης υπόπτων μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001, στην οποία καταγράφονται βάναυσες τεχνικές ανάκρισης της CIA .

Στην Ρόδο ανάμεσα στα Κολύμπια και τον δήμο Αρχαγγέλου βρίσκεται ο ναός της Παναγιάς Τσαμπίκας της Κυράς. Εκεί κάθε χρόνο συρρέουν προσκυνητές από κάθε μεριά της Ελλάδας κυρίως όμως άτεκνες γυναίκες, οι οποίες ζητούν από την Θεοτόκο να τους χαρίσει παιδί και της τάζουν είτε να το βαφτίσουν στον ναό της είτε να του δώσουν το όνομα της.

ΤΟ ΑΜΜΩΔΕΣ του κοινωνικού (ελληνικού) εδάφους, λέει ο Γεράσιμος Κακλαμάνης στο σημαδιακό βιβλίο του «Επί της δομής του νεοελληνικού κράτους», δεν επέτρεπε να στηριχτεί πάνω του μια κοινωνία αυτοθε- σμιζόμενη και καλά δομημένη. Εντούτοις, σε μια κοι­νωνία που δεν υπήρχε έπρεπε να βασιστεί ένα Κράτος που έπρεπε να υπάρξει οπωσδήποτε, γιατί κάτι έπρεπε να κάνουν οι μεγάλες δυνάμεις της εποχής (δεύτερο μισό του περασμένου αιώνα) με τα περιτρίμματα της καταρρέουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

...Και μολονότι είμαι μέσα στο γεγονός, τώρα που το γεγονός έχει τελειώσει στέκομαι απέναντι στο γεγονός, απέναντι, κι επειδή στέκομαι απέναντι, απέναντι στο γεγονός και όχι πια μέσα, μολονότι εγώ είμαι το γεγονός, εντούτοις μπορώ αν θέλω, να το κάνω ό,τι θέλω, να αισθανθώ ό,τι θέλω, να το κρίνω όπως θέλω, να το καταλάβω όπως θέλω, και όπως θέλω να το ερμηνεύσω... (Από την "Ήττα" του Δημήτρη Δημητριάδη.)

Μάνα-γιος. Μία πολυπλόκαμη σχέση που οδηγεί τα αγόρια στην καταστροφή. Γιε μου είναι ο πόνος μου αβάσταχτος καλέ μου φωνάζει η Ελληνίδα μάνα στο αγόρι της, τον κανακάρη της, την κολώνα του σπιτιού της, τον άνδρα της ζωής της, το φως των ματιών της, την ψυχή της ψυχής της κι άλλα τέτοια δακρύβρεχτα.

Μερικές φορές θέλεις απλά να τα σπάσεις όλα. Δεν θέλεις να γίνεις ζεν. Σε καταλαβαίνουμε. Αυτή η πρόταση από μόνη της είναι ανώμαλη, εφόσον σε προστάζουν να ρυθμίσεις το νευρικό σου σύστημα, κάτι σχετικά ακατόρθωτο εκτός αν στρώσεις ένα ματ χαλάκι επιτόπου και κάνεις yoga ή κάτι άλλο χαλαρωτικό, αλλά πρέπει να υπακούσεις!

Οι φαντασιώσεις παίζουν καταλυτικό ρόλο στην ανανέωση της σεξουαλικής ζωής ενός ζευγαριού. Αλλά και πέρα από αυτό, αποτελούν έναν μόνιμο κάτοικο στο μυαλό κάθε άνδρα και γυναίκας με ενεργή σεξουαλική ζωή. Ορισμένες από αυτές παραείναι extreme για να περιγραφούν, άλλες περισσότερο mainstream και αποδεκτές από το ευρύ κοινό.

Ας το παραδεχτούμε: οι περισσότεροι δεν αισθανόμαστε ότι κάνουμε πάντα στη ζωή μας αυτό που επιθυμούμε και αυτό για το οποίο είμαστε πλασμένοι. Πολλές φορές νιώθουμε ότι είναι δύσκολο να πετύχουμε τους στόχους μας και να ολοκληρώσουμε τα όνειρά μας: εδώ είναι που χρειαζόμαστε κάποιον να μας εμπνεύσει.

Αν σε κακολογήσουν δικαίως, φρόντισε να διορθωθείς, αν αδίκως, μη δίνεις καμία σημασία... Κλεόβουλος Για να κατηγορήσουμε, για να παρατηρήσουμε, για να αξιολογήσουμε, για να συγκρίνουμε ή για να απορρίψουμε κάνουμε κριτική, στους άλλους κυρίως, ενίοτε και στον εαυτό μας και μάλιστα πολύ αυστηρή. Όμως η κριτική, ανάλογα με το πώς, πότε και γιατί ασκείται μπορεί να κάνει καλό αλλά και πολύ κακό στις σχέσεις.

Aυτό το καλοκαίρι, το νιώθεις, οι γονείς με τα υψηλά εισοδήματα είναι πιο μαζεμένοι. Και στα λόγια ακόμη, δεν θέλουν τέτοιες εποχές να προκαλούν. Πάντα θα συναντήσεις, βέβαια, εκείνους που θα σου πουν με περισσή φυσικότητα «τον έστειλα για τρεις εβδομάδες σε ένα summer camp στη Γερμανία... Τι να τον έκανα εδώ όλο το καλοκαίρι, θα μάθει καλά και τη γλώσσα...», αλλά σε γενικές γραμμές τα στόματα είναι ραμμένα και οι προσδοκίες ξηλωμένες.

Υπάρχουν κάποιες καταστάσεις που όλοι λίγο ως πολύ τις γνωρίζουμε. Κάποιος καλός φίλος, συγγενής, συνάδελφος, γνωστός σε μια στιγμή ιδιαίτερα «άβολη» μας ζητάει να του κάνουμε μια χάρη. Μέσα μας αναθεματίζουμε -όχι τον άνθρωπο αλλά την κατάσταση- αλλά τι να κάνουμε, δεχόμαστε. Και καμιά φορά λέμε «ένα το κρατούμενο» και καταγράφουμε το συγκεκριμένο άνθρωπο σαν «λίγο φορτικό».