Η φράση του Νίτσε «Ότι δεν μας σκοτώνει μας κάνει δυνατότερους» μπορεί να ισχύει, αλλά μόνο υπό προϋποθέσεις. Συνήθως το τραύμα μας εξασθενεί, μας μπερδεύει, μας κλείνει τον δρόμο.

«Αυτό που δεν μας σκοτώνει», θα μπορούσε και να μας είχε σκοτώσει. Θα μπορούσε και να μας είχε τρελάνει. Σίγουρα μπορεί να μας καθηλώσει.

O απόλυτος έλεγχος πάνω σε ένα άλλο ανθρώπινο πλάσμα δεν είναι ούτε εφικτός ούτε επιθυμητός. Και είναι πάντα καταστροφικός.

Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους που αφορούν την αγάπη θέλει δύο ανθρώπους που αγαπιούνται αληθινά να είναι συνέχεια μαζί, να ακολουθούν το ίδιο μονοπάτι, να έχουν τους ίδιους στόχους και τα ίδια ενδιαφέροντα, οι ζωές τους είναι αιώνια συνυφασμένες και η κάθε στιγμή του ενός μακριά από τον άλλο να μοιάζει με αιωνιότητα.

Όταν σκεπτόμαστε μια μητέρα και τα παιδιά της, μας έρχονται στο μυαλό εικόνες χαράς, αγάπης και στοργής. Όμως συχνά η καθημερινότητα πολλών μητέρων δεν τους επιτρέπει να βιώνουν την μητρότητα με αυτά τα συναισθήματα.

Μια μητέρα, μου με εξομολογήθηκε κάποτε: «Είναι αμαρτία που υπάρχουν φορές που νοσταλγώ τη ζωή μου χωρίς τα δυο μου παιδιά;» και συμπλήρωσε «είναι μέρες που θέλω να ανοίξω την πόρτα και απλά να εξαφανιστώ από όλους και από όλα. Όμως το πώς νιώθω για την οικογένεια μου δεν μου επιτρέπει να το κάνω, και έτσι περνάνε αυτές οι δύσκολες μέρες».

Δεν παύουμε ν' αγαπούμε αυτούς που αγαπήσαμε.

Αλλά από άνθρωπο σε άνθρωπο, από κομμάτι σε κομμάτι, μας αρέσει να πιστεύουμε πως ανασυνθέτουμε σταδιακά ένα παζλ και πως μια μέρα θα σχηματιστεί ένα πρόσωπο.

Όταν οι άνθρωποι σταματούν να πιστεύουν στο Θεό, δεν είναι ότι δεν πιστεύουν πια τίποτα. Πιστεύουν στα πάντα.

Το ευρωπαϊκό πρόγραμμα «Erasmus» δημιούργησε την πρώτη γενιά Ευρωπαϊων. Το ονομάζω σεξουαλική επανάσταση: ένας νεαρός Καταλανός γνωρίζει μια Φλαμανδή, ερωτεύονται, παντρεύονται και γίνονται Ευρωπαίοι. Το ίδιο και τα παιδιά τους.

Eίμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες
κιθάρες. O άνεμος, όταν περνάει,
στίχους, ήχους παράφωνους ξυπνάει
στις χορδές που κρέμονται σαν καδένες.

Η συνήθης σκηνή. Η τηλεόραση ανοιχτή και στον καναπέ η οικογένεια. Ώρα υψηλής θεαματικότητας.

Στο αέρα η ιστορία της Δήμητρας. Το «στοχαστικό» και ιδιαίτερα περίλυπο ύφος του παρουσιαστή προετοιμάζει για τη σοβαρότητα τοτ σημερινού ριάλιτι σόου. Πράγματι, η ιστορία της Δήμητρας είναι σπαραχτική.

Marguerite Yourcenar. Μία από τις σπουδαιότερες λογοτεχνικές μορφές της Γαλλίας του 20ού αιώνα.

Η συνεισφορά της συγγραφέως και ποιήτριας στη λογοτεχνία αναγνωρίστηκε μέσα από πολυάριθμες διακρίσεις. Η κυριότερη ήταν το 1980. Πρόκειται για την αναγόρευσή της ως μέλους της Γαλλικής Ακαδημίας. Η Γιουρσενάρ ήταν η πρώτη γυναίκα που κατέκτησε παρόμοια θέση.

«Ένα δειλινό περπατούσα σ’ ένα δρομάκι με δυο φίλους, την ώρα που ο ήλιος άρχισε να δύει.

Ο ουρανός, ξαφνικά, έγινε κόκκινος σαν αίμα.

Σε περιμένω.

Μη ρωτάς γιατί.

Από ένα χαμένο όνειρο εμείς έπρεπε να φτιάξουμε έναν

δρόμο για να συναντηθούμε

κι όταν μας τέλειωσαν τα δάκρυα στείλαμε τα πουλιά στους

πεθαμένους φίλους μας