Ιστορίες για τον μυθικό «vagina dentate» (κόλπο με δόντια) υπάρχουν σχεδόν σε κάθε πολιτισμό. Πολλές από αυτές λειτουργούν αποτρεπτικά για τους άνδρες, ώστε να προσέχουν πού τον βάζουν, όμως άλλες πολύ πιο τρομακτικές εκδοχές εμπεριέχουν μη συναινετική διείσδυση για την αφαίρεση των προαναφερθέντων δοντιών.

Ο Δημήτρης Χορν φοβόταν τα αεροπλάνα και η Μαρία Κάλλας έτρεμε μήπως γελοιοποιηθεί στη σκηνή. Ο φόβος δεν κάνει διακρίσεις. Ο καθένας μας μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπος με κάποια φοβία, ενίοτε βασανιστική.

Τρομοκρατούμαστε μπροστά στο ενδεχόμενο να απολυθούμε, μας προκαλεί ανησυχία η περικοπή του μισθού μας, και το αβέβαιο μέλλον συνοδεύεται από διάχυτο φόβο.

Η κοινωνία μάς μπολιάζει καθημερινά με... ενέσεις φοβίας και εμείς δεν ξέρουμε πώς να αντιδράσουμε.

Ο εγωισμός των γονιών δημιουργεί φόβο, ανασφάλεια και δυσπιστία στα παιδιά. Αλλά το πιο επικίνδυνο είναι ότι «μπλοκάρει» για πάντα την επικοινωνία μας μαζί τους.

Ο αστικός μύθος λέει: «Πριν κάνουμε οικογένεια όλος ο κόσμος περιστρεφόταν συνεχώς γύρω από το «εγώ» μας. Μετά τη δημιουργία οικογένειας σταματάμε πλέον να βιώνουμε αυτήν την εγωκεντρική ψευδαίσθηση».

Σταματάμε όμως στ’ αλήθεια; Ισχύει ότι η μητρότητα σκοτώνει τον εγωισμό, ή μήπως απλώς τον κρύβει πίσω από καινούρια δεδομένα και καταστάσεις;

Τα παιδιά σήμερα επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό από την τεχνολογία, με αποτέλεσμα να έχει αλλάξει ο τρόπος που σκέφτονται, που πράττουν και που επικοινωνούν. Οι γονείς δυσκολεύονται πάρα πολύ με αυτές τις νέες συμπεριφορές, γιατί δεν μεγάλωσαν με αντίστοιχα παραδείγματα.

Οι γονείς αντιμετωπίζουν πολλές δοκιμασίες – μία από αυτές είναι σίγουρα το γεγονός ότι σήμερα τα παιδιά ανατρέφονται με διαφορετικούς τρόπους από ότι οι ίδιοι όταν ήταν εκείνοι παιδιά.

«Δεν μπορώ να πάρω καμιά απόφαση αν δεν συμβουλευτώ την μητέρα μου», έλεγε μια πελάτισσά μου, η Γεωργία στα 23 χρόνια της.

Αυτή η δήλωση κατά την γνώμη μου εκφράζει την δύσκολη πραγματικότητα που αντιμετωπίζει η ελληνική οικογένεια και τα μέλη της, την οποία αδυνατεί να συνειδητοποιήσει. Δείχνει την εξάρτηση και την στασιμότητα που δημιουργεί σαν στοιχείο που εξελίσσει, αναπτύσσει και τελικά κατασκευάζει υποκείμενα που δεν μπορούν να σταθούν αυτόνομα στο κοινωνικό στίβο. Επίσης αναπαράγει την παρουσία των γονέων σαν απαραίτητη συνθήκη της επιβίωσής τους.

1. Κρύβομαι

Μην κλείνεις ποτέ την καρδιά σου στον πόνο. Να επιτρέπεις στον εαυτό σου να βιώνει και να εκφράζει τα συναισθήματα που αναδύονται. Μην τα συγκρατείς.

Αγαπητοί αναγνώστες, δημοσίευσα αυτό το άρθρο τον Μάιο του 2016. Μέσα σε ένα χρόνο αναγνώστηκε από έξι εκατομμύρια ανθρώπους, μεταφράστηκε σε 15 γλώσσες, έλαβα χιλιάδες σχόλια από γονείς, εκπαιδευτικούς κι επαγγελματίες. Η τεράστια αποδοχή του άρθρου μου αποδεικνύει ότι όλοι οι άνθρωποι στον κόσμο μοιράζονται τις ίδιες ανησυχίες για την ευημερία των παιδιών τους και η αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουμε τα παιδιά μας είναι πλέον αναπόφευκτη. Ευχαριστώ. - Victoria Prooday

Ένα χαστούκι ή μια ξυλιά, ως μέσο σωφρονισμού για ένα παιδί που είναι άτακτο ή κάνει κάτι που δεν επιτρέπεται, είναι δυστυχώς μια συχνή αντιμετώπιση από το γονεϊκό περιβάλλον σε όλες σχεδόν τις κοινωνίες του κόσμου.

Και μια γυναίκα που κρατούσε ένα μωρό στην αγκαλιά της είπε, Μίλησέ μας για τα Παιδιά.

Κι εκείνος είπε:

Τα παιδιά σας δεν είναι παιδιά σας.

(Ακόμα ένα τσιγάρο

που να βαστάει ωσότου ξεψυχήσουμε

δυο - τρία λεπτά ζωή

με στιγμές αλήθεια υπέροχες

αυλές όπου ακατανόητα μεγαλώσαμε

Έλα τώρα

δεν πα' να μην αρέσεις

το παν είναι η ρότα σου

κόντρα στην κοινωνία τούτη

«Στα 15 μου κυριεύτηκα από την επιθυμία να μελετήσω, στα 30 στάθηκα στα πόδια μου, στα 40 δεν είχα πια αμφιβολίες, στα 50 γνώριζα την Ουράνια εντολή, στα 60 το αυτί μου είχε ασκηθεί να την ακούει, στα 70 μπορούσα να ακολουθώ ό,τι επιθυμούσε η καρδιά μου χωρίς να παραβαίνω τους κανόνες.» -Κομφούκιος 6ος αι. π.Χ. (Ανάλεκτα 2,2).

Πέτρα, ψαλίδι, χαρτί: ένα παιχνίδι που εξασκεί τα μικρά παιδιά στη λήψη αποφάσεων