Μοντέλα παρόμοια με εκείνα που χρησιμοποιούνται για την παρακολούθηση μεταδοτικών ασθενειών δείχνουν τι συμβαίνει όταν τα κοινωνικά δίκτυα βομβαρδίζονται από πάρα πολλές πληροφορίες.

Γερογραφειοκράτη, φίλε μου, που κάθεσαι πλάι μου και που είσαι ο ίδιος ο εαυτός μου.

Τίποτα δε σ’ έκανε να ξεφύγεις απ’ όπου βρίσκεσαι και δεν είσαι διόλου υπεύθυνος γι’ αυτό.

Θα 'ρθεί καιρός που θ' αλλάξουν τα πράματα.

Να το θυμάσαι Μαρία.

Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι
που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη
– μη βλέπεις εμένα – μην κλαις.

Στην κόρη μου ΕΡΗ

Kοριτσάκι μου, θέλω να σου φέρω

τα φαναράκια των κρίνων
να σου φέγγουν τον ύπνο σου.

Σε όλες τις σχέσεις που έχουμε κάποια στιγμή βάζουμε νερό στο κρασί μας για να τις κρατήσουμε, για να έχουμε ισορροπία, για να δώσουμε στο άλλο άτομο μια ευκαιρία, όπως και αυτό δίνει ευκαιρίες σε εμάς, αν κάνουμε κάποιο λάθος.

Οι τριβές, τα λάθη, οι διαφωνίες είναι και αυτά όλα μέσα στο πρόγραμμα: από το τι θα φάμε το βράδυ, ποιο σαπούνι να αγοράσουμε, που να πάμε διακοπές, το κάθε άτομο στο ζευγάρι μπορεί να έχει μια διαφορετική προτίμηση ή άποψη- παρόλα αυτά διατηρείται μια ισορροπία γιατί μια ο ένας, μια ο άλλος υποχωρεί.

Στον Θαυμαστό Καινούριο Κόσμο του Χάξλεϋ όλοι είναι ευτυχισμένοι. Όλοι πρέπει να είναι ευτυχισμένοι. Το μόνο που χρειάζεται να κάνουν είναι να παίρνουν το χαπάκι τους, το σόμα, κι όλα είναι καλά. Ένας κόσμος ευτυχίας. Δεν υπάρχουν συγκρούσεις, δεν υπάρχουν πόλεμοι, δεν υπάρχουν προβλήματα ούτε και δυστυχία.

Έχουμε την τάση να υπεραναλύουμε; Μήπως έτσι χάνουμε την ουσία της ζωής και δεν ζούμε πολλές σημαντικές στιγμές;

Η υπερανάλυση ειναι μια διαδιακασία σκέψης που ξεκινάει, τις περισσότερες φορές, από τον φόβο του να μην μείνει κανείς μόνος με τον εαυτό του. Ξεκινάει δηλαδή από μία διάχυτη αίσθηση ανασφάλειας και “μειονεξίας”, και καταλήγει στο να την αναπαράγει.

Οι άνθρωποι αποτυγχάνουν συστηματικά να διακρίνουν τον ρόλο της τύχης στην επιτυχία διαφόρων εγχειρημάτων ή στην επιτυχημένη πορεία ανθρώπων.

Γιατί ένας γονιός γίνεται υπερπροστατευτικός;

Το πορτρέτο του υπερπροστατευτικού γονιού είναι λίγο πολύ γνωστό σε όλους: πρόκειται για το γονιό που τρέχει πίσω από το παιδί του και του βάζει χίλιες δυο απαγορεύσεις και κανόνες για να το προστατέψει, να το προφυλάξει, να σιγουρευτεί ότι δε θα πάθει κάτι κακό. Ο γονιός αυτός ζει σε μια υπερένταση και είναι μονίμως στρεσσαρισμένος, μια που οι πιθανοί κίνδυνοι (υπαρκτοί και όσους φαντάζεται) δεν τελειώνουν ποτέ....

Θάθελα με κάποιο τρόπο να σας είχα κατακτήσει όλους

Να 'κοβα στα δυο τις ατροφικές σας καρδιές

Αν σας έδειχνα το στρώμα μου

Φτιαγμένο από γυαλιά και κοφτερά σκουπίδια

Σε έχω μετά βίας αφήσει,
είσαι μέσα μου, κρυσταλλένια,
ή τρέμοντας,

Θέλω να ξέρεις
κάτι.

Ξέρεις πως είναι αυτό:
αν κοιτάζω στο κρυστάλλινο φεγγάρι, στο κόκκινο κλαδί