Αυτό που έχω ξαναγράψει και θα το επαναλάβω πάλι είναι ότι, αν οι πατεράδες γνώριζαν την σημαντικότητα που έχουν για τα παιδιά τους και μάλιστα για τους γιους, τότε θα αποδέχονταν τον εαυτό τους και θα έπαυαν να παίζουν τους ανήλικους με τις παρέες τους. Αν ένας πατέρας γνώριζε πόσο ο γιος του υπολογίζει, το τι θα πει, ή, πως θα “δει” για κάτι που κάνει, τότε θα έπαυε να αμφισβητεί το ρόλο του καθώς και την αναζήτηση παλαιών εφηβικών συγκινήσεων στην σημερινή ζωή του.

Η ευτυχία στις μέρες μας έχει αποθεωθεί και είναι το ζητούμενο σε κάθε έκφανση της ανθρώπινης ζωής: στην οικογένεια, στην εργασία, στις σχέσεις, στις κοινωνικές συναναστροφές. Όμως, πόσο εφικτή είναι; Και αντίθετα, είναι πραγματικά επιζήμια - όπως εμφανίζεται - η θλίψη και τα αρνητικά συναισθήματα, τα οποία ούτως ή άλλως δεν μπορεί τελικά να αποφύγει κανείς;

Μεγάλωσα με την ιδέα της Κωνσταντινούπολης. Το πρώτο πράγμα που θυμάμαι από τη μάνα μου είναι όταν πηγαίναμε για την Κονστάντσα, που σταμάτησε το πλοίο στην Πόλη και είδε η μάνα μου την Αγιά Σοφιά και δάκρυσε. Τη θυμάμαι να κλαίει. 

Και όχι σε μια πόλη του αύριο όπως θα φάνταζε πολύ πιο ωραία ο τίτλος. Η οποία βρίσκεται στην Ευρώπη. Βρίσκεται στην Ελλάδα. Και όχι στα ξεχασμένα ορεινά αλλά μάλλον στα ξεχασμένα βόρεια. Δύσκολο να το φανταστεί κανείς.

Στη Συλβίνα Μπούλριτς

Το γνώριζαν οι απροσπέλαστοι μαθητές του Πυθαγόρα:

Σύννεφα... Έχω συνείδηση του ουρανού σήμερα, γιατί υπάρχουν μέρες που δεν τον κοιτώ μα πιο πολύ τον νιώθω, ζώντας μέσα στην πόλη κι όχι στη φύση της οποίας αποτελεί μέρος.

Γιατί να μην είναι όλα μια αλήθεια απόλυτα διαφορετική, χωρίς θεούς, χωρίς ανθρώπους, χωρίς αιτίες;

Σκέλεθρο, τρέμεις; Θα έτρεμες ακόμη περισσότερο αν ήξερες πού σε πηγαίνω.  - Τυρέν (Γάλλος στρατηγός (1611-1675), που έλεγε αυτό στον εαυτό του πριν από κάθε μάχη.)

«Είχα ένα χαμόγελο τεντωμένο σαν τόξο, λουλούδι δεν κρατούσα. Το να γράφω δεν ξέρω αν είναι αντίσταση στη φθορά.

Δεν περίμενα ότι θα συμβεί και όμως, ο κυνισμός και η χυδαιότητά τους, ακόμη και τώρα εξακολουθεί να με εκπλήσσει. Τους βλέπω να ανακοινώνουν το σαβανόμετρο, να το υπερασπίζονται, να κοροϊδεύουν αναίσχυντα και νομίζω ότι είμαι σε κηδεία και κάποιος προσβάλλει τον νεκρό.

Καμιά φορά οι δυνάμεις μας μας ωθούν τόσο μα­κριά πού δεν μπορούμε πιά να υποφέρουμε τις αδυναμίες μας και φθίνουμε από αυτό.

Το 1926 είναι η χρονιά που ο Σαλβαντόρ Νταλί έδωσε ιδιαίτερη προσοχή στους εσωτερικούς μηχανισμούς των παρανοϊκών φαινομένων και αντιμετώπισε το ενδεχόμενο μιας πειραματικής μεθόδου βασισμένης στην ξαφνική δύναμη των συστηματικών συνειρμών που χαρακτηρίζουν την παράνοια·