[...] Ως τα δεκατρία μου χρόνια ποτέ δε σκέφτηκα στα σοβαρά τι θα ήθελα να γίνω μια μέρα, ή τι επάγγελμα θα έπρεπε να διαλέξω. Σαν όλα τα μικρά αγόρια, αγαπούσα και ζήλευα πολλά επαγγέλματα: του κυνηγού, του κωπηλάτη, του σιδηροδρομικού οδηγού, του ακροβάτη, του εξερευνητή της Αρκτικής.

Η πιο μεγάλη μου προτίμηση, κατά πολύ πάντως, ήταν το να γίνω μάγος.

Δεν ξέρω πώς μπορεί κανείς να προβλέψει το μέλλον.

Γιατί η αλήθεια είναι πως, πολλές φορές, τη στιγμή που νόμιζα πως είχα τον έλεγχο, που είχα προσπαθήσει όσο ποτέ, όλα πήγαν εντελώς στραβά. Πιο στραβά κι από στραβά. Και έπειτα, ακόμη πιο στραβά.

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία ανακοινώνει την τέλεση του 6ου Συνέδριού της, που θα λάβει χώρα το Σάββατο 14 Νοεμβρίου από τις 10.30 μέχρι 19.30 στο Πόλις Art Cafe (Αιθριο Στοας του Βιβλίου, Πεσμαζόγλου 5, Αθήνα)

[...] Μαθαίνεις να ζεις σημαίνει ωριμάζεις, επίσης εκπαιδεύεις: μαθαίνεις στον άλλο και προπάντων στον ίδιο τον εαυτό σου. Το να απευθύνεσαι σε κάποιον για να του πεις "θα σου μάθω να ζεις", σημαίνει, ενίοτε σε απειλητικό τόνο, θα σε διαπλάσω και δη θα σε στρώσω.

Η ερμηνευτική των ονείρων του Φρόυντ βασίζεται στην ίδια αρχή που υπογραμμίζει ολόκληρη την ψυχολογική του θεωρία: την έννοια ότι μπορούμε να έχουμε τάσεις και αισθήματα και επιθυμίες που αποτελούν κίνητρα για τις πράξεις μας και που ωστόσο δεν έχουμε την επίγνωσή τους.

Υπάρχει ένας κοινός παρανομαστής – όχι στον έρωτα – αλλά στην επιλογή του συντρόφου. Ένα κριτήριο τόσο δυνατό που δαμάζει τον εαυτό μας και τον οδηγεί στο να επιλέγει εκείνον στον οποίο θα επενδύσουμε αυτό που μας έχει λείψει. Ακούγεται παράδοξο, σίγουρα…

Πώς επενδύεις κάτι το οποίο δεν έχεις; Ο μόνος τρόπος είναι να το επενδύσεις σε κάποιον που δεν υπάρχει.

Ο εγκέφαλος χωρίζεται σε δεξί και αριστερό ημισφαίριο που επικοινωνούν μέσω του μεσολόβιου νευρώνα σε συνδυασμό με την αμυγδαλή και τον ιππόκαμπο. Όλους τους ανθρώπους, αλλά ιδιαίτερα τους καλλιτέχνες, μας ενδιαφέρει η σωστή επικοινωνία με τους άλλους και πάνω από όλα με τον ίδιο μας τον εαυτό ώστε να οδηγηθούμε στην αυτογνωσία και στην εφαρμοσμένη δημιουργία.

Η παιδαριώδης αγάπη ακολουθεί την αρχή: «Αγαπώ επειδή με αγαπούν». Η ώριμη αγάπη ακολουθεί την αρχή «με αγαπούν επειδή αγαπώ». Η ανώριμη αγάπη λέει: «Σ’ αγαπώ επειδή σε χρειάζομαι». Η ώριμη αγάπη λέει: «Σε χρειάζομαι επειδή σ’ αγαπώ».

Έμαθα ότι δεν μπορείς να κάνεις κάποιον να σ’αγαπήσει. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να γίνεις κάποιος που μπορεί να αγαπηθεί. Τα υπόλοιπα εξαρτώνται από τους άλλους.

Αν παρατηρήσεις προσεκτικά την πορεία της ζωής όσων θαυμάζεις αυτήν τη στιγμή, θα διαπιστώσεις πως είναι άνθρωποι που δεν πήραν τον εύκολο δρόμο, πως οι επιλογές τους δεν ήταν πάντα οι αναμενόμενες και για πολλές από αυτές μπορεί ούτε οι ίδιοι να είναι ιδιαίτερα περήφανοι σήμερα. Έχεις ποτέ αναρωτηθεί για την ευεργετική δύναμη του αντιπαραδείγματος; Έχεις συνειδητοποιήσει πως οι κακές επιλογές μπορούν να σε λυτρώσουν;

Αν οι γονείς αγαπούν τα παιδιά τους, δεν θα είναι εθνικιστές, γιατί η λατρεία του κράτους φέρνει πόλεμο, που σκοτώνει ή ακρωτηριάζει τα παιδιά τους.

Αν οι γονείς αγαπούν τα παιδιά τους, θα καταλάβουν ποια είναι η ορθή σχέση τους με την ιδιοκτησία, γιατί το κτητικό ένστικτο έχει δώσει στην ιδιοκτησία μια τεράστια και ψεύτικη σημασία, η οποία καταστρέφει τον κόσμο.

Η αγάπη δεν είναι κατά περίσταση, η αγάπη είναι άνευ όρων, δεν παζαρεύει δούναι και λαβείν, η αγάπη είναι έξοδος γιατί το εγώ το κάνει εσύ και σε λυτρώνει.