Στα χρόνια που δουλεύω, κάτι που παρατηρώ να παραμένει το ίδιο είναι η ανάγκη του ανθρώπου για μαγικές συνταγές και γρήγορες, έτοιμες λύσεις. Ένα μεγάλο ποσοστό ζητά χωρίς κόπο και προσπάθεια από τη μεριά του να αλλάξει η ζωή του, ο εαυτός του, οι σχέσεις του, χωρίς το ίδιο να αναλαμβάνει κάποιο ενεργό ρόλο σε αυτή τη διαδικασία! Ενώ πρόκειται για τη δική του ζωή όχι τη ζωή κάποιου τρίτου...

Σύμφωνα με τη μελέτη που αναφέρεται στο παρακάτω άρθρο, η υπερβολική χρήση του Facebook μπορεί να προκαλέσει στους χρήστες ψυχωσικά επεισόδια και παραισθήσεις: Σύγχρονο εργαλείο επικοινωνίας με φίλους, γνωστούς και αγνώστους αποτελούν οι σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, ωστόσο σύμφωνα με ισραηλινούς επιστήμονες, η χρήση τους σε υπερβολικό βαθμό μπορεί να οδηγήσει σε ψυχωσικά επεισόδια ή ακόμα και σε… παραισθήσεις.

Πολλές φορές στην επαγγελματική μου απασχόληση έχω συναντήσει άτομα τα οποία ανακάλυψαν σε μεγάλη ηλικία μια διαφορετικότητα που είχαν σε όλη τους τη ζωή, χωρίς όμως να τη γνωρίζουν: ότι είναι χαρισματικοί.

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε μια πανέμορφη πριγκιποπούλα, που όμως δεν είχε σύντροφο. Τη λέγανε Ψυχή. Ο πατέρας της αναζήτησε τη συμβουλή του Απόλλωνα κι εκείνος είπε: "Με ρούχα πένθους η κόρη σου θα σταθεί στην κορυφή ενός ψηλού βουνού κι από εκεί σαν νύφη ένα φτερωτό φίδι θα έλθει να την πάρει". Με οδύνη συμφώνησαν, κι όλη νύχτα στο κρύο και στον τρόμο η Ψυχή περίμενε και το πρωί βρίσκεται σε ένα λαμπρό παλάτι.

"Σ' αγαπώ μη γνωρίζοντας πώς, από πού και πότε, σ' αγαπώ στα ίσια δίχως πρόβλημα ή περηφάνια: σ' αγαπώ έτσι γιατί δεν ξέρω μ' άλλον τρόπο..." – Πάμπλο Νερούδα.

Τον τελευταίο καιρό μ΄απασχολεί πολύ το θέμα των σχέσεων. Βλέπω ολοένα και πιο συχνά γύρω μου τους ανθρώπους να κλείνονται ερμητικά στο μικρόκοσμό τους, τη ίδια στιγμή που λαχταρούν να εισπράξουν ενδιαφέρον και νοιάξιμο.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι πραγματικός δυναμίτης. Όλοι μας, γονείς, εκπαιδευτικοί (ειδικά αυτοί), παππούδες, γιαγιάδες, έχουμε ανάγκη να το  διαβάσουμε ξανά και  ξανά. Για να νιώσουμε πιο δυνατοί,  για να αντιληφθούμε πώς μπορούμε να βάλουμε το δικό μας λιθαράκι στην προσπάθεια για ένα καλύτερο μέλλον που ν΄αγκαλιάζει όλα τα παιδιά.

Πριν από μερικές μέρες μια φίλη παραπονέθηκε πως δεν ένιωθε καλά. Αμέσως της πρότεινα το φάρμακο που γιατρεύει τα πάντα: 3 μπύρες! Ακόμα και αν οι τρεις μπύρες δεν γιατρέψουν την αρρώστια που έχεις, της είπα, όταν τις τελειώσεις όλες δεν θα θυμάσαι ποια αρρώστια έχεις! Οπότε το πρόβλημά σου λύθηκε!

Δεν έχει κάτσει ακόμα ο κουρνιαχτός από τις διαμάχες σχετικά με τα εμβόλια και νιώθω την ανάγκη να ανασυγκροτήσω τις σκέψεις μου και να οργανωθώ λίγο. Έχω παρατηρήσει πως όταν δέχομαι πολλά άστοχα επιχειρήματα και καλούμαι να απαντήσω με λογική είναι θέμα χρόνου να χάσω τη συνοχή των σκέψεών μου και, μετά από αρκετές απαντήσεις, είτε γίνομαι εριστικός είτε ειρωνικός.

Οι πρώτες πέντε παγίδες ζωής: (εγκατάλειψη, δυσπιστία, μειονεκτικότητα, αποτυχία, ευαλωτότητα).

Ένας ανεπιθύμητος και απροσδόκητος χωρισμός μπορεί να επιφέρει σημαντικό ψυχολογικό στρες. Συχνά οι άνθρωποι παρομοιάζουν το αίσθημα με μία γροθιά στο στομάχι ή μία μαχαιριά στην καρδιά. Παρά τις όποιες προσπάθειές τους, τη βοήθεια και την υποστήριξη του φιλικού τους κύκλου, το συναίσθημα αυτό αποδεικνύεται πολύ δύσκολο να ξεπεραστεί, τουλάχιστον τους πρώτους μήνες. 

Αγαπημένη, σε έβλεπα εχθές έξω από τα αγγλικά του παιδιού σου να περιμένεις με ένα κινητό στο χέρι. Ένα ολόκληρο δίωρο στον κόσμο σου. Να γελάς, να γράφεις, να κοκκινίζεις. Να βάζεις ενοχικά το κινητό στην τσάντα και να κλείνεις και το φερμουάρ, για να μην πεταχτεί μόνο του έξω. Και μετά από δύο λεπτά να το ξαναβγάζεις και να χάνεσαι πάλι μέσα του. Κατάλαβα ότι δεν μιλούσες με κάποια φίλη σου. Φαινόταν πόσο άσχημα ένιωθες για αυτό που κάνεις.

Υπάρχει μια πάθηση που λέγεται στατικός έλεγχος. Στη Φυσική ορίζεται ως "εκτροπή σώματος που πέφτει ελεύθερο". Στον έρωτα, το λένε Εξομολόγηση. Υπάρχουν ερωτευμένοι που δεν γνώρισαν ποτέ τον ίλιγγο και τις σκοτοδίνες. Είναι αυτοί που χτυπήθηκαν πάνω στους έρωτές τους, σύμφωνα με το φυσικό νόμο της Πλάγιας Κρούσης.