Οι επιθανάτιες εμπειρίες που αναφέρουν πολλοί άνθρωποι, όπως ότι αισθάνονται να βγαίνουν από το σώμα τους και να το κοιτούν από ψηλά, ότι μιλούν με πεθαμένους συγγενείς τους ή ότι βλέπουν έντονο φως στο βάθος ενός σκοτεινού τούνελ, προέρχονται από διαταραχές στην φυσιολογική λειτουργία του νου, σύμφωνα με μια βρετανική επιστημονική έρευνα.

Σε τελική ανάλυση, αυτογνωσία είναι η ικανότητα να βλέπουμε ξεκάθαρα τον προορισμό, αφού απεκδύσουμε την προσωπικότητα από τις ιδιότητες και τους κοινωνικούς ρόλους με τους οποίους την περιτυλίξαμε ασφυκτικά όλα αυτά τα χρόνια.

Η αλήθεια και η ελευθερία είναι απαιτητικές ερωμένες, γι' αυτό και έχουν λίγους εραστές. Το 1939, λίγο μετά το ξέσπασμα του πολέμου, και ενώ η λογοκρισία του Τύπου ήταν ήδη γεγονός στη Γαλλία, ο Αλμπέρ Καμύ συνέταξε ένα οξύ κείμενο, εν είδει μανιφέστου, με το οποίο καλούσε τους δημοσιογράφους να παραμείνουν ελεύθεροι και ανεξάρτητοι.

Στo γαλλικό πνευματικό τοπίο των τελευταίων πενήντα χρόνων, ο Κορνήλιος Καστοριάδης θεωρείται μια ιδιαίτερη περίπτωση. Αν και τα γραπτά του παραμένουν μακριά από την ύλη των πανεπιστημίων και την ευρύτερη αναγνώριση, ο Καστοριάδης ήταν εξίσου κεντρικό πρόσωπο στη γαλλική πνευματική ζωή στη δεκαετία του '50, μαζί με τους Ντελέζ, Ντεριντά, Φουκώ και Μπουρντιέ.

Οποτεδήποτε πέφτουμε «θύματα» απόρριψης, ο πειρασμός να στραφούμε εναντίον μας και να πιστέψουμε ότι είμαστε ανάξιοι να αγαπηθούμε, είναι μεγάλος. Και, μάλιστα, είναι ακόμα μεγαλύτερος, αν δεν εκτιμούμε αρκετά τον εαυτό μας κι αν αντιλαμβανόμαστε το όχι του άλλου ως ολοκληρωτική απόρριψη του ποιοι είμαστε ως άνθρωποι.

Αγάπη και φιληδονία! Αλήθεια, πόσο διαφορετικά ακούγονται στις καρδιές μας οι δυο αυτές λέξεις. Κι όμως, θα μπορούσαν να εκφράζουν και οι δυο αυτές λέξεις το ίδιο ένστικτο, βαφτισμένο δυο φορές. Η πρώτη εγκωμιαστικά, απ' την άποψη των ανικανοποίητων και των ακόρεστων που βρίσκουν «καλό» το ένστικτο αυτό· τη δεύτερη με τη χυδαία έννοια, από την άποψη εκείνων που γνωρίζουν καλά πλέον, που έχουν ένα ένστικτο κατοχής κατασιγασμένο κάπως, και που τώρα φοβούνται για τα «αγαθά» τους.

Ο «κατά φαντασία ασθενής» του Μολιέρου θεωρείται μέχρι σήμερα ένα διαχρονικό έργο και αυτό γιατί η υποχονδρία είναι μια ψυχική αρρώστια από τη οποία υποφέρει μεγάλο ποσοστό ανθρώπων.

Στα διαπροσωπικά παίγνια των ανθρώπων, η θέση του θύματος είναι καταρχήν περιζήτητη. Καθένας σπρώχνει, τραβάει, κάνει κόλπα, βάζει στους άλλους ή στον εαυτό του τρικλοποδιές, κινεί γνωστούς και βάζει μέσον, εξαντλεί πόρους και μυαλό, κατά κανόνα ασυναίσθητα, ασυνείδητα, ώστε να βρεθεί εκείνος στη θέση του θύματος – όποτε προβλέπεται, και συχνά προβλέπεται.

"Sometimes, when I look deep in your eyes I swear I can see your soul" James.

Δεν υπάρχει στον κόσμο δύναμη σαν τον έρωτα. Κι όταν τον έχει κάποιος μέσα του, όταν απλά και μόνο τον διαθέτει, έστω κι αν δεν ξέρει πώς να τον χρησιμοποιήσει, εκείνος θα επιδράσει και θα ακτινοβολήσει και θα βοηθήσει να βγει κανείς απ' το καβούκι του και να πάει παραπέρα.

Ένας πελάτης θέλει να εγκαταστήσει στον υπολογιστή του το πρόγραμμα «Αγάπη» και ζητά τεχνική υποστήριξη τηλεφωνικά. Ο υπεύθυνος του λέει ν' ανοίξει το παράθυρο «Η καρδιά μου», αυτός το κάνει αλλά διαπιστώνει ότι παράλληλα τρέχουν και τα προγράμματα «Παλιά Τραύματα», «Χαμηλή Αυτοεκτίμηση», «Μνησικακία», «Εκδίκηση», «Μοναξιά» και «Ξεχωριστότητα».

Πολλές φορές συγχέουμε τη δειλία με όρους όπως η συστολή, η σύνεση, ακόμη και η ευγένεια. Ακόμη συχνότερα δε, τείνουμε να χρησιμοποιούμε αυτές τις λέξεις, αντί για τη δειλία, χάριν διακριτικότητας, συμπάθειας ή αδυναμίας για αυτοκριτική. Ο εξευγενισμός πάντως της έννοιας της δειλίας, δημιουργεί σοβαρές παρανοήσεις στο πώς αξιολογούμε τον εαυτό μας, αλλά και τις σχέσεις μας.