... κι όλα αρχίζουν. Ένα διαχρονικό κείμενο του Αλμπέρ Καμύ.

Ένα απολαυστικό κείμενο για τον έρωτα από τον συγγραφέα Πάτρικ Ζίσκιντ. "Αυτό που γράφει ο ιερός Αυγουστίνος για τον χρόνο ισχύει το ίδιο και για τον έρωτα. Όσο λιγότερο τον σκεφτόμαστε, τόσο πιο αυτονόητος μας φαίνεται. Όταν όμως αρχίζουμε και στύβουμε το μυαλό μας για να τον καταλάβουμε, τότε πέφτουμε στο καζάνι του Διαβόλου.

Ξημέρωσε.

Νυστάζω. Δεν χόρτασα ύπνο.

Ακούω τη φωνή της μαμάς. Τι θα κάνω τώρα; Θέλει να με βάλει να ξαναγράψω αυτή τη ρημάδα την ορθογραφία. Αφού όσες φορές και να τη γράψω, πάλι λάθη θα κάνω. Είμαι ένας μπουμπούνας.

«Μια φορά κι έναν καιρό σε μια πόλη όχι και πολύ διαφορετική από τη δική μας με ανθρώπους όχι και πολύ διαφορετικούς από αυτούς που γνωρίζουμε, γεννήθηκε ένας έρωτας πολύ διαφορετικός από αυτούς που έχουμε ζήσει.

Γιατί η ζωή σου συναντιέται με έναν άνθρωπο; Γιατί ο δρόμος σου σε πάει σε ένα σημείο; Ζωές παράλληλες ή ζωές που τέμνονται; Ερωτήματα που αιωρούνται και απαντήσεις που δεν έρχονται. Μα για αυτούς που ξέρουν να περιμένουν, έχοντας υπομονή, ο χρόνος πάντα δείχνει.

- Δεν τον αντέχω άλλο, ξέρεις τι έκανε σήμερα; - Να σου πω κάτι; Δε θέλω ν' ακούσω. Βαρέθηκα. Βαρέθηκα να τον κατηγορείς. Δε σ' άκουσα ποτέ να μου πείς τι θες.

Το 1957 ο Αλμπέρ Καμύ (Albert Camus), ο διάσημος γάλλος φιλόσοφος και συγγραφέας, τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Λίγο αργότερα έγραψε μια επιστολή για να εκφράσει τις ευχαριστίες του στον δάσκαλό του του δημοτικού σχολείου.

"Να, λοιπόν, πως ήμουν: ονειροπόλος-ξένοιαστος, με διάθεση ανεξάρτητη και χλευαστική, έχτιζα για μένα ένα πεπρωμένο κι έκανα όνειρα για την ποίηση μιας ζωής γεμάτης έρωτα, ζώντας ταυτόχρονα με τις αναμνήσεις μου - όσες αναμνήσεις μπορεί να έχει κανείς στα δεκάξι του. Το σχολείο μου ήταν απεχθές.

Κυρίες, Κύριοι, Σύντροφοι, εκείνη η παλιά ερώτηση «Ποιοι είμαστε;» βρίσκει απογοητευτική απάντηση σ’ αυτόν εδώ τον κόσμο όπου αναγκαστικά ζούμε. Πράγματι, δεν είμαστε παρά οι υπήκοοι αυτού του κόσμου, του τάχα πολιτισμένου, όπου η ευφυΐα και η χαμέρπεια, ο ηρωισμός και η βλακεία, βολεύοντάς τα μια χαρά μεταξύ τους, βρίσκονται εναλλάξ στο προσκήνιο.

Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία των τελευταίων ετών, το ποσοστό της βίας μέσα στην ελληνική οικογένεια έχει αυξηθεί, αν και την πραγματική εικόνα του φαινομένου δεν τη γνωρίζουμε, αφού μόνο 1 στα 20 περιστατικά καταγγέλλονται και καταγράφονται. Άλλωστε η δομή της ελληνικής οικογένειας είναι τέτοια που προστατεύει το δράστη και διαιωνίζει τον κύκλο της ενδοοικογενειακής βίας.

Η σχέση μητέρας και γιού είναι πραγματικά περίπλοκη και το ξέρω από πρώτο χέρι διότι έχω έναν πρώην σύζυγο, έναν μπαμπά, έναν  αδερφό και ένα γιο. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ελκυστικό για μια γυναίκα από έναν άντρα που λατρεύει τη μαμά του σαν θεά, της συμπεριφέρεται με σεβασμό και τη βοηθάει.

Είσαι πραγματικά θυμωμένος/η με τον/τη σύντροφό σου. Έχεις εξηγήσει ένα εκατομμύριο φορές τις θέσεις και τις απόψεις σου αλλά δεν σε ακούει. Δεν μπορείς να πιστέψεις πώς γίνεται κάποιος να είναι τόσο αναίσθητος. Οπότε απλά περιμένεις. Έχεις πειστεί ότι με τον καιρό θα δει πως εσύ έχεις δίκιο κι εκείνος/η άδικο, όμως εν τω μεταξύ η ένταση στο σπίτι είναι τόσο στέρεη που κόβεται με μαχαίρι.