Πότε πήρα τελευταία φορά τηλέφωνο τη μητέρα μου; Μήπως δεν έπρεπε να παραγγείλω γλυκό; Ήμουνα πολύ αυστηρή με την κόρη μου; Τι γίνεται όταν οι ενοχές κατακλύζουν τη σκέψη μας και βαραίνουν την ψυχή μας; Οι ενοχές δεν είναι κατ' ανάγκην αρνητικές. Το αντίθετο μάλιστα. Από τη στιγμή που είμαστε μέλη μιας κοινωνίας, είναι εξαιρετικά σημαντικό να διαθέτουμε έναν κώδικα ηθικής, ο οποίος θα μας προειδοποιεί σε περίπτωση που σκοπεύουμε να παραβιάσουμε τα όρια των άλλων.

Όπως όλοι ξέρουμε, οι πλανήτες του Ηλιακού συστήματος ακολουθούν όμορφες ελλειπτικές τροχιές γύρω από τον Ήλιο. Ο κάθε πλανήτης έχει διαφορετική ταχύτητα και πολλές φορές ένας πλανήτης φαίνεται να προσπερνά τον άλλο. Αυτή είναι η απλή περιγραφή του Ηλιακού μας συστήματος όπως αυτό φαίνεται σε κάποιον εξωτερικό παρατηρητή, κάποιον που πετάει, ας πούμε, πάνω από το πεδίο των πλανητών και βλέπει κάτι τέτοιο.

Να ένας πρωτότυπος ορισμός για τον έρωτα: αποκάλυψη, µε τη θρησκευτική έννοια, και από πολλές απόψεις. Η πρώτη αποκάλυψη του έρωτα είναι ότι η μοναξιά δεν είναι αξεπέραστη. Παρόλο που ζούμε σε μια φυσική μοναξιά, ξαφνικά διαπιστώνουμε ότι ο άλλος, όπως κι εμείς, περιμένει κάποιον για να σπάσει τη μοναξιά του. Η δεύτερη αποκάλυψη είναι ότι ο άλλος δεν αποτελεί κατ' ανάγκη ένα αίνιγμα.

«Ο Πλάτων υπήρξε ο πρώτος και μεγάλος δάσκαλος που συνέδεσε τα καθεστώτα με τα συναισθήματα των ανθρώπων» εξήγησε στο «Βήμα» ο κ. Στέλιος Ράμφος στα μέσα της εβδομάδας. Το νέο βιβλίο του υπό τον τίτλο «Καλλίπολις ψυχή» (εκδόσεις Αρμός) αποτελεί μια ερμηνευτική ανάγνωση της «Πολιτείας» του Πλάτωνος, όπου οι πέντε τύποι πολιτευμάτων αντιστοιχούν σε πέντε τύπους ανθρώπινων ψυχών, ανθρώπινων χαρακτήρων δηλαδή βάσει των οποίων διαμορφώνονται τα κοινωνικά καθεστώτα.

Πώς συμβιβάζεται ο έρωτας με την ελευθερία; Είναι ο έρωτας δημοκρατικός; Ο Πασκάλ Μπρικνέρ αναλύει τα παράδοξα του συναισθήματος που νίκησε τη σεξουαλική επανάσταση. «Δεν υπάρχει ευτυχισμένος έρωτας», έλεγε ο Αραγκόν. Στην πραγματικότητα, για όσο χρονικό διάστημα διαρκεί, και όποιες μεταπτώσεις κι αν έχει, ο έρωτας δεν μπορεί παρά να είναι ευτυχισμένος.

“Ο Kανόνας των εσωρούχων” είναι η καμπάνια του Συμβουλίου της Ευρώπης, κατά της παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης. Ο Κανόνας αποτελεί ένα απλό μέσο που βοηθά τους γονείς να εξηγήσουν στα παιδιά τους ποια είναι τα σημεία του σώματος που δεν πρέπει να τα αγγίζουν οι άλλοι, πώς πρέπει να αντιδράσουν το παιδιά και που να στραφούν για βοήθεια.

Τουρκία, ΗΠΑ, Ελλάδα: Οι τρεις αυτές χώρες κατέχουν προνομιακή θέση στον «άξονα του σκοταδισμού». Σύμφωνα με δημοσκόπηση που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο «Economist», οι τρεις χώρες εμφανίζουν τα υψηλότερα ποσοστά πληθυσμού που δεν πιστεύουν στη θεωρία της εξέλιξης.(Η δημοσκόπηση περιλάμβανε τις χώρες της «παλαιάς» Ευρωπαϊκής Ενωσης συν τις ΗΠΑ και την Τουρκία.)

Ένα ξέφρενο ανθρωποκυνηγητό έχει ξεσπάσει στην ειρηνική Τανζανία. Κυνηγοί κεφαλών δολοφονούν και ακρωτηριάζουν Αλμπίνο για να πάρουν τα μέλη τους. Σύμφωνα με την παρανοϊκή δεισιδαιμονία που καλλιεργήθηκε από τους 161.000 μάγους της Τανζανίας, τα μέλη του σώματος όσων γεννήθηκαν χωρίς μελανίνη στο δέρμα, φέρνουν καλοτυχία και πλούτο.

Περάσαμε ένα απόγευμα σε ένα σπίτι στου Ψυρρή με μερικά μέλη της Κουβανικής κοινότητας της πόλης. Ένα απόγευμα σε ένα σπίτι γεμάτο Κουβανούς δεν περιγράφεται εύκολα. Πόσο μάλλον όταν αυτοί είναι τραγουδιστές και χορευτές. Πράγμα όχι ασυνήθιστο όταν έχεις μεγαλώσει στην Κούβα. Η Odalis είναι τραγουδίστρια από το Palma Soriano. Ζει στην Ελλάδα, και συγκεκριμένα στο Ψυρρή, σ' ένα ευρύχωρο αλλά λιτό, πολύ λιτό διαμέρισμα.

Κάνει δυο τελευταίες ρουφηξιές, πετά τη γόπα σ ένα υπόνομο και συνεχίζει. Το διάλειμμα κρατά λίγο. «Υπάρχει αναδουλειά», μου εξηγεί και δείχνει τα λίγα κέρματα μέσα στο ψάθινο κουτί. Η Αιόλου μπαίνει και πάλι στους ρυθμούς της λατέρνας του Νίκου. Οι περαστικοί που περνούν από δίπλα σιγοτραγουδούν «γαρύφαλλο στ' αυτί».

Η σημερινή ημέρα είναι αφιερωμένη σε μία από τις χειρότερες μορφές παιδικής κακοποίησης. Γνωστή ως Ημέρα Ερυθράς Χειρός ή Ημέρα Κόκκινου Χεριού, η 12η Φεβρουαρίου γιορτάζεται κάθε χρόνο, ώστε να υπενθυμίζει στους πολίτες του κόσμου πως πολλά παιδιά στρατεύονται σε διάφορα σημεία του πλανήτη, παρά τη θέλησή τους, σε πολέμους και ένοπλες συγκρούσεις.

Γι' αρκετό κόσμο τα Εξάρχεια είναι το «άβατο», ως πεδίο μάχης μεταξύ αναρχικών κι αστυνομίας. Για τον Αμπντούλ, μετανάστη, που τα περπατά ώρες κάθε μέρα, είναι το μέρος που τον αγαπάνε. «Εδώ οι άνθρωποι είναι καλοί και χαμογελαστοί», εξηγεί. Στην Ελλάδα βρίσκεται 2,5 χρόνια. Ήρθε από την Ινδία ελπίζοντας ότι κάποτε θα φτάσει στην Ολλανδία για να κάνει ό,τι σπούδασε ή να βρει ένα μεροκάματο της προκοπής. Μέχρι τότε τα βγάζει πέρα ως πλανόδιος μικροπωλητής.