Υπόθεση Ταμιευτήριο: τα εκατομμύρια έφευγαν δεξιά κι αριστερά σαν μαρουλόφυλλα. Στην αρχή μπήκαν όλοι μέσα. Μέχρι να... ξαναβγούν. Υπόθεση Τομπούλογλου, που τον έπιασαν στα πράσα να τα παίρνει. Πού είναι τώρα ο Χάρης; 'Εξω. Από αυτή τη Δικαιοσύνη, λοιπόν, τι μπορεί να περιμένει ο πολίτης; Εναν Τσοχατζόπουλο βρήκαν και έναν Παπακωνσταντίνου και τους ξετίναξαν.

Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε μια μουσική που την έλεγαν ροκ. Και οι άνθρωποι που κρατούσαν τις κιθάρες της θεωρούνταν επαναστάτες. Στις μέρες μας διηγούνται ακόμα αυτό το παραμύθι. Μόνο που για να γνωρίσεις πια τους πραγματικούς πρωταγωνιστές του, θα πρέπει να πας μακριά. Στην έρημο, ας πούμε. Στη γη των Τουαρέγκ, των νομάδων της Σαχάρας, των «ανθρώπων με τα μπλε».

Ήθελε η παρέα να πάμε να δούμε τη Γλυκερία και τον Τσέρτο! Εντάξει τι να κάνουμε, να μην κακοκαρδίσουμε την παρέα και τη φιλενάδα που ήτανε από την Πόλη και ήθελε η καρδιά της να γεμίσει από αμανέδες και πολίτικα τραγούδια! Μέρες που ήτανε να ξεσκάσουμε λιγάκι, μας μαράζωσαν τα μνημόνια, ο Σαμαράς, ο Τσίπρας και όλο το υπόλοιπο σκυλολόι.

Φανταστείτε σ' ένα δωμάτιο εκατοντάδες τετράχρονα που απολαμβάνουν μπισκότα και νοστιμότατα ζαχαρωτά. Πριν όμως προλάβουν ν απολαύσουν το επόμενο μπισκοτάκι, ο ερευνητής τους προσφέρει δύο επιλογές: να πάρουν αμέσως ένα τελευταίο μπισκότο, να πάρουν δύο μπισκότα, εφόσον όμως περιμένουν 15 λεπτά. Μπορούν τα μικρά παιδιά να αντισταθούν στο γλυκό πειρασμό και να περιμένουν για 15 λεπτά, ή μήπως θα παραδοθούν στην άμεση ικανοποίηση της όρεξης τους ;

Είναι εύκολες. Είναι ανήθικες, Μένουν έγκυες με όποιον να΄ναι ή αντίθετα, ικανοποιούν τον εγωισμό τους κάνοντας παιδί με δωρητή σπέρματος. Είναι άφραγκες. Ζούν από τα επιδόματα. Επιβαρύνουν τη φορολογία. Θα' πρεπε να εργάζονται αντί να ζούν εις βάρος της κοινωνίας και ταυτόχρονα θα' πρεπε να μεγαλώνουν τα παιδιά τους στο σπίτι (πώς γίνεται αυτό ας μας πούν...).

Victor J. Stenger: «Χωρίς Θεό δεν μπορούμε να είμαστε απλώς καλοί, μπορούμε να είμαστε καλύτεροι». «Πείτε μου τι ακριβώς εννοείτε με τη λέξη Θεός και θα σας πω αν πιστεύω σ' αυτόν» έλεγε ο Αϊνστάιν, όταν του έθεταν το σχετικό ερώτημα περί πίστης. Εναν αιώνα και κάτι μετά, ένας συνάδελφός του, ο αμερικανός φυσικός Victor J. Stenger, εκπρόσωπος του κινήματος του Νέου Αθεϊσμού, που προέκυψε ως αντίπαλο δέος στον παραλογισμό του θρησκευτικού φονταμενταλισμού στα μέσα της περασμένης δεκαετίας, έχει καταλήξει: η θρησκεία είναι ένα σοβαρό εμπόδιο στην προσπάθειά μας να κατανοήσουμε το σύμπαν, μια απειλή για την κοινωνία, ένα όπλο ελέγχου στα χέρια των πλουσίων και ισχυρών.

Πάει κι αυτό! Μετά την Τράπεζα της Ανατολής, τα αμύθητα ορυκτά πλούτη (τα οποία φυσικά δεν πρέπει να εξορύξουμε, γιατί θα χαλάσουν κανένα αρχέγονο δάσος), τους υδρογονάνθρακες και χίλιες δυο άκοπες λύσεις «που θα λύσουν διαπαντός το πρόβλημα της χώρας» χάσαμε και το όνειρο της φορολόγησης των ελληνικών καταθέσεων στην Ελβετία.

Μαζέψαμε γράμματα από Αμπού Ντάμπι, Λουξεμβούργο, Λονδίνο, Μόντρεαλ, Βερολίνο και Νέα Υόρκη από Έλληνες που έφυγαν λίγο πριν ή λίγο μετά το ξέσπασμα της κρίσης. Μας απαντούν γιατί έφυγαν, για το αν θα γυρίσουν πίσω, για την κοινωνία που ζουν και για την γνώμη των ξένων για την Ελλάδα. 

Κατά πόσο συνδέεται η ιδιοφυΐα με την τρέλα;

Πώς γίνεται διάνοιες της ιστορίας, όπως ο Βίνσεντ βαν Γκογκ, η Φρίντα Κάλο, ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε κ.α. να ήταν ψυχικά ασθενείς;

Επιστημονικές έρευνες έρχονται να εξηγήσουν πώς τα δύο αυτά άκρα του ανθρώπινου μυαλού συνδέονται πραγματικά. 

"ΑΝ ΘΕΣ ΝΑ ΚΡΙΝΕΙΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΙΑΣ ΧΩΡΑΣ, ΔΕΣ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΣΗ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ". Πριν από δύο χρόνια, ένας ομαδικός βιασμός μέσα σε λεωφορείο στο Νέο Δελχί οδηγεί μία 23χρονη κοπέλα στο θάνατο, υποκινώντας τον λαό σε εντεταμένες μαζικές διαδηλώσεις για την ενίσχυση νόμων κατά των σεξουαλικών επιθέσεων. Δύο χρόνια μετά, μία 20χρονη κοπέλα βιάζεται και πάλι, ομαδικά κατόπιν εντολής ενός αυτοσχέδιου δικαστηρίου, με την αιτιολογία ότι ερωτεύτηκε άνδρα από άλλη φυλή.

Στις μέρες μας αρκετοί έγχρωμοι αθλητές μεσουρανούν και μάλιστα είναι και από τα πρώτα ονόματα στο άθλημα που υπηρετούν. Σπάνια αντιμετωπίζουν ρατσιστικά σχόλια για το χρώμα τους αλλά και όταν δυστυχώς αυτό γίνεται ( ακόμα και σήμερα!) τότε όλοι το καταδικάζουν ενώ υπάρχουν και ανάλογες ποινές. Ήταν όμως πάντα έτσι; Δείτε δύο ενδιαφέρουσες ιστορίες και θα καταλάβετε ότι παλιότερα τα πράγματα ήταν πολύ πιο δύσκολα.

1. Tη βέρα τη φοράμε στο τέταρτο δάχτυλο (στον παράμεσο), γιατί τον παράμεσο διασχίζουν φλέβες που συνδέονται με την καρδιά! 2. Στατιστικά στοιχεία αναφέρουν ότι τον μεγαλύτερο αριθμό γεννήσεων τον έχουμε κατά την διάρκεια της χάσης του φεγγαριού, παρά κατά το γέμισμά του. 3. Τουλάχιστον άλλοι 9.000.000 άνθρωποι με εμάς έχουν γενέθλια την ίδια μέρα.