Να βρεις ανθρώπους που σε σέβονται και σε εκτιμούν πραγματικά γι' αυτό που είσαι.

Να βρεις ανθρώπους που σου κάνουν χώρο στη ζωή τους και δε σε βάζουν να στριμωχτείς.

Να βρεις ανθρώπους που δεν προσπαθούν να σε αλλάξουν για να μοιάσεις σε αυτό που εκείνοι έχουν ονειρευτεί.

Μην αφήνεστε σ’ αυτή την όμορφη νύχτα

Τα γηρατειά πρέπει να καίνε και να παραληρούν στο δειλινό.

Ἄ! Τί ὠφελεῖ νὰ καρτερᾷς ὄρθιος στὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ
καὶ μὲ τὰ μάτια στοὺς νεκροὺς τοὺς δρόμους στυλωμένα·
ἂν εἶναι νὰ ῾ρθεῖ, θὲ νά᾿ ρθεῖ, δίχως νὰ νιώσεις ἀπὸ ποῦ,
καὶ πίσω σου πλησιάζοντας μὲ βήματα σβησμένα.

Ήταν ωραίο εκείνο το απόγευμα

με την ατέλειωτη συζήτηση στο πεζοδρόμιο.

Τα πουλιά κελαηδούσαν,

οι άνθρωποι πέρναγαν,

Η ιστορία θα είναι πάντα η ίδια, τίποτα δε θα την απογοητεύει.

Ο ήλιος θα είναι ψηλά, το φεγγάρι θα ξεμυτάει κάθε σούρουπο, ο ουρανός θα μένει πάντα αξεδίψαστος, τ’ αγόρια θα χωρίζουν τα κορίτσια και τα κορίτσια θα χωρίζουν τ’ αγόρια.

Οι άντρες θα ερωτεύονται τις πονεμένες γυναίκες και οι γυναίκες θα ερωτεύονται τους όμορφους άντρες.

Όλα τα ερωτικά γράμματα είναι γελοία.
Δε θα ήταν ερωτικά γράμματα αν δεν ήταν γελοία.

«Θα πενθώ πάντα -μ' ακούς;- για σένα,

μόνος, στον Παράδεισο..»

. . .

Τα δυο μικρά ζώα, τα χέρια μας

Που γύρευαν ν' ανέβουνε κρυφά το ένα στο άλλο

«Έτσι πάει.

Αυτή είναι η σειρά.

Πρώτα «δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα» μετά, όλα τελειώνουν.

«Υπάρχουν ερωτευμένοι που δεν γνώρισαν ποτέ τον ίλιγγο και τις σκοτοδίνες.

Είναι αυτοί που χτυπήθηκαν πάνω στους έρωτες τους σύμφωνα με το φυσικό νόμο της Πλάγιας Κρούσης.

[....] Όταν ο κόσμος μιλάει για αγάπη προσφεύγει στη φρικιαστική επωδό: «Τα αισθήματα μου είναι πιο δυνατά από μένα». (Πειράζει που θα το έβαζα στα πόδια με τη φούστα πάνω από τα αυτιά αν μου έταζαν πως θα με αγαπήσουν με αυτόν τον τρόπο;)

«Αγάπη δίχως κάψιμο δεν έχει νοστιμάδα», συνοψίζει ο ανατριχιαστικός ρεπόρτερ.

Δεύτερο κοινότοπο θέμα πρωινού δελτίου : «Τη σκότωσε γιατί την αγαπούσε. Είχε υπόνοιες πως αυτή δημιούργησε άλλο δεσμό. Ο νους του θόλωσε. Πήρε την καραμπίνα ...».

Αγαπητή φίλη

Το γράμμα σου κακός Ερμής μαντατοφόρος.
Χρεοκοπία σου μού αναγγέλλει.

Κατέβαινα αργά μέ ταλαντεύσεις ελαφρότητας
ένα ουδέτερο αμέριμνο
σαν ομπρελάκι χάρτινο σκισμένης ηλιαχτίδας
σα διεύθυνση γραμμένη σε ατζέντα κονιορτοΰ.