Αρκεί μία μικρή αλλαγή στο περιβάλλον μας, για να πυροδοτήσει μία σειρά χημικών αντιδράσεων η οποία αλλάζει τη χημική «σούπα» στο μυαλό μας και επομένως τα συναισθήματα...

Οι φόβοι μας μειώνονται σε γραμμική συνάρτηση όταν αλληλεπιδρούμε με ανθρώπους που δεν κρίνουν αλλά μας εξοικειώνουν με αυτό που φοβόμαστε.

Η μοναξιά...
δεν έχει το θλιμένο χρώμα στα μάτια
της συννεφένιας γκόμενας.

Ξέρω διαβάζεις αυτό το ποίημα
αργά, λίγο πριν φύγεις από το γραφείο
με το δυνατό κίτρινο σποτάκι και το παράθυρο που σκοτεινιάζει
μέσα στο λήθαργο ενός κτιρίου που 'χει ησυχάσει
πολύ μετά την ώρα αιχμής.

Από μικρή βαριόμουν μέχρι αηδίας οτιδήποτε συμβατικό. Ακόμη και την ίδια τη ζωή, αν κατέληγε να ταυτιστεί με μια ακόμη σύμβαση. Ίσως όλα να 'ναι συμβάσεις, αναπόφευκτα τελικά, ποιος ξέρει. Ίσως όχι. Το point μου όμως είναι ότι όπως και να ‘χει, ό,τι κι αν ισχύει, ακόμη κι αν μιλάμε για συμβάσεις κάθε είδους, ας τις γουστάρουμε τουλάχιστον τις άτιμες, ποιος μας εμποδίζει στο κάτω-κάτω;

Προσπαθήστε να μη δίνετε σημασία σε αυτούς που προσπαθούν να σας κάνουν τη ζωή δύσκολη.

Θα υπάρξουν πολλοί τέτοιοι- και με επίσημη ιδιότητα, και αυτόκλητοι.

Να τους υποφέρετε αν δεν μπορείτε να τους αποφύγετε, αλλά με το που αποδράσετε, σταματήστε να μιλάτε γι αυτούς.

«...Πραγματικά κανένα πράγμα στον κόσμο δεν απασχόλησε τόσο πολύ τη σκέψη μου, όσο αυτό το Εγώ, αυτό το αίνιγμα ότι είμαι ζωντανός, ότι είμαι ένας, χωρισμένος και διαφορετικός από τους άλλους, ότι είμαι ο Σιντάρτα!

Κι όμως, για κανένα πράγμα στον κόσμο δεν ξέρω λιγότερα απ’ ότι για μένα, για τον Σιντάρτα!»

Όλοι μας, σε κάποια στιγμή της ζωής μας, ανακαλύπτουμε ότι η ύπαρξη μας αποτελεί κάτι το ιδιαίτερο, το αμεταβίβαστο, το πολύτιμο.

Σχεδόν πάντα η αποκάλυψη αυτή πραγματοποιείται στην εφηβεία.

Η ανακάλυψη του εαυτού μας εκδηλώνεται ως επίγνωση της μοναξιάς μας.

Ήρθε.

Και φώτισε την καταπακτή μου.

Κι' έγινε φως.

Ήταν ο ουρανός; Δεν ξέρω.

Ήρθες αργά

Και τα χρόνια μου είναι βιαστικά.

Εσύ έχεις το δικαίωμα να γελάς,

Εγώ δεν έχω το δικαίωμα ούτε και να κλάψω.

Σε περιμένω.

Μη ρωτάς γιατί.

Πώς να την κυλήσω και τούτη τη νύχτα;

Ένας Σίσυφος έχω γίνει.

Ένας Σίσυφος που σπρώχνει τη νύχτα.

Υπομονή.

Δεν τελείωσαν όλα.

Σ' αυτή τη ζωή δεν τελειώνουν όλα