Θα μου πεις, τι σ' έπιασε τώρα. Ήρθες μετά από ένα χρόνο σχεδόν, στα μέρη που μεγάλωσες. Αυτή τη φορά με τη νέα σου οικογένεια, περιτριγυρισμένος από οικεία και αγαπημένα πρόσωπα, από όμορφες εικόνες και γλυκιές μυρωδιές. Σ' αυτά να μείνεις και αυτά να κρατήσεις, έχοντας στο μυαλό πως όλα για τον άνθρωπο είναι.

Από το βράδυ της Κυριακής, ο Αλέξανδρος Βέλιος δεν θα είναι πια μαζί μας... Εγκατέλειψε γενναία τον κόσμο τούτο, καταφεύγοντας τελικά στη λύση της "μη υποβοηθούμενης ευθανασίας", στο σπίτι του στο Γέρακα!

Περνάς ώρες ολόκληρες στο Facebook, μιλώντας, φλερτάροντας, επικοινωνώντας, εκφράζοντας συναισθήματα και προσεγγίζοντας ανθρώπους που σου αρέσουν και θα ήθελες να τους γνωρίσεις περισσότερο. Θεωρείς ότι έχεις διαρκώς ανθρώπους γύρω σου, με τους οποίους μοιράζεσαι συναισθήματα, σκέψεις, προβληματισμούς και όνειρα... Και δεν συνειδητοποιείς ότι εκ του ασφαλούς βρίσκεσαι απλά μπροστά σε μια ψυχρή και απρόσωπη οθόνη –του κινητού ή του υπολογιστή σου- μόνος, πείθοντας τον εαυτό σου ότι ζεις, ότι αλληλεπιδράς με άλλους ανθρώπους και ότι επικοινωνείς.

Κι εμείς: παντού και πάντα θεατές,
προσκολλημένοι σ' όλα αυτά, ποτέ πιο έξω!

Εκείνη η πρώτη αγάπη που όσο καιρός και να περάσει

είναι υποχρεωμένη να μένει καλού - κακού δεκαέξι χρονών,

Μιλοῦσες γιὰ πράγματα ποὺ δὲν τά ῾βλεπαν
κι αὐτοὶ γελοῦσαν.

Τίποτα πια δεν μπορεί σήμερα να αλλάξει τη ζωή μου. Αν... ή αν... Ναι, αλλά ένα «αν» αντιπροσωπεύει πάντα κάτι που δεν έχει συμβεί∙ κι αφού δεν έχει συμβεί, ποιο το όφελος να φανταζόμαστε τι θα γινόταν αν είχε συμβεί;

Η μεγαλύτερη τραγωδία για μία ψυχή ή έναν άνθρωπο είναι να διαθέτει διάνοια και ηθική εξίσου ισχυρές. Για να είναι κάποιος αναμφισβήτητα και «απόλυτα» ηθικός, πρέπει να είναι και λιγάκι ανόητος. Για να είναι απόλυτα διανοούμενος, πρέπει να είναι και λιγάκι ανήθικος. Δεν ξέρω ποιο παιχνίδι της Μοίρας ή ποια ειρωνεία της Τύχης δεν επιτρέπει στον άνθρωπο αυτόν τον δυϊσμό σε υψηλό επίπεδο. Προς μεγάλη μου δυστυχία, κάτι τέτοιο συμβαίνει στην περίπτωσή μου.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας ελέφαντας που όλη μέρα καθόταν και δεν έκανε τίποτα.

Ζούσε μόνος του σ’ ένα σπιτάκι πέρα ψηλά στην κορφή ενός στριφογυριστού δρόμου.

Από το σπίτι του ελέφαντα, ο στριφογυριστός δρόμος κατέβαινε, όλο κατέβαινε γεμάτος στροφές κι έφτανε σε μία πράσινη κοιλάδα, όπου ήταν ένα άλλο σπιτάκι. Στο σπιτάκι εκείνο ζούσε μία πεταλούδα.

Επειδή δεν είναι αγάπη ο έρωτας, μπορεί να μιμείται θαυμάσια την αγάπη όσο διαρκεί.

Είναι το μέγιστό του άλλοθι.

Και μια και μιμείται την αγάπη, οφείλει να τηρεί τους όρους της.

Δεν είναι δυνατό να αγαπάς κάποιον και να μην ενδιαφέρεσαι να καταλάβεις τι είναι εκείνο που χρειάζεται, τι εκείνο που δε χρειάζεται, τι εκείνο που αντέχει.

Ευαίσθητος είναι όποιος είναι ευαίσθητος και προς τις ευαισθησίες των άλλων.

Ο τρόπος που προσεγγίζουμε είναι η απόδειξη των αισθημάτων που έχουμε. Ο τρόπος!

Τι σημαίνει όμως δόσιμο;

Όσο κι αν φαίνεται απλή η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα, ωστόσο είναι γεμάτη από αμφισβητήσεις και περιπλοκές.

Η πιο διαδομένη παρεξήγηση είναι εκείνη σύμφωνα με την οποία υποτίθεται ότι δόσιμο σημαίνει χάσιμο, παραχώρηση, να στερείσαι κάτι, να θυσιάζεις κάτι. [...]

Μπαλαρίνες που χάθηκαν σε αποτυχημένες πιρουέτες. Γιατροί που ξέμειναν με την ασπιρίνη, πικρή στο στόμα. Δικηγόροι που επιχειρηματολογούν μοναχικά χωρίς αντίλογο. Επιστήμονες που η τύχη τους έριξε στο γκισέ μιας γραμματείας. Καθηγητές που δεν δίδαξαν ποτέ κανέναν: Πόσοι από αυτούς τους φιλόδοξους επαγγελματίες -που η πορεία τους έστειλε αλλού- δεν είμαστε γονείς που αποφασίσαμε να επενδύσουμε στα παιδιά μας, χτίζοντας το μέλλον τους; Πόσοι από εμάς δεν επιθυμούμε να ζήσουμε το δικό μας χαμένο όνειρο μέσα από τα παιδιά μας;