Είμαστε όλοι λίγο πολύ κάτι από τον Γκρέγκορ Σάμσα.

Ένα είδος ανθρώπου, ένα εντομοειδές, που δεν μοιάζει ούτε σε άνθρωπο αλλά ούτε σε έντομο.

Όσο το δυνατόν λιγότερα πρόσωπα ανάμεσα στα παραγωγικά πνεύματα και στα πνεύματα που διψούν να λάβουν.

Γιατί οι ενδιάμεσοι νοθεύουν σχεδόν ακούσια την τροφή που μεταδίδουν· επιπλέον, σε αντίτιμο της μεσολάβησής τους, ζητούν πολλά γι’ αυτούς: ενδιαφέρον, θαυμασμό, χρόνο, χρήμα και άλλα τα οποία στερούνται, συνεπώς, τα πρωτότυπα και παραγωγικά πνεύματα.

Μόχθος των καλών
Ρώτησαν τον κ. Κ.: Τι φτιάχνετε τώρα; Ο κ. Κ. αποκρίθηκε: Κουράζομαι πάρα πολύ, ετοιμάζω το επόμενο λάθος μου.

«Τι είναι η αγάπη; Δεν είναι συμπόνια μήτε καλοσύνη. Στη συμπόνια είναι δύο, αυτός που πονάει κι αυτός που συμπονάει. Στην καλοσύνη είναι δύο, αυτός που δίνει κι αυτός που δέχεται. Μα στην αγάπη είναι ένας. Σμίγουν οι δύο και γίνονται ένα. Δεν ξεχωρίζουν. Το εγώ κι εσύ αφανίζονται. Αγαπώ θα πει χάνομαι» -Καζαντζάκης

Οι δηλητηριώδεις γονείς είναι συνήθως άτομα που δεν φαίνονται σε καμία περίπτωση πως είναι τέτοιοι. Κρύβουν καλά την όλη τους υπόσταση δείχνοντας στον έξω κόσμο το πρόσωπο του καλού και φυσιολογικού γονέα. Πολλές φορές ούτε τα ίδια τους τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν με τι έχουν να κάνουν, μέχρι το σημείο που πλέον είναι αργά.

Δεν θέλω να παραγνωριστούμε, γιατί ξέρω πως τότε είναι πιο εύκολο να με κρίνεις. Και δεν μου αρέσει να με κρίνουν, οπότε έχω επιλέξει να κρατάω αποστάσεις από τους άλλους και να μην έρχομαι πολύ κοντά τους.

Έτσι, έχω επιλέξει να κρατάω αποστάσεις ακόμη και από σένα... γιατί δεν θέλω να σου δώσω την ευκαιρία να μου ασκήσεις κριτική, δεν θέλω να δεχθώ άλλη μια αρνητική κριτική... γιατί τότε νιώθω ότι δεν με αγαπούν, δεν με αποδέχονται, δεν αξίζω...

Πώς με κοιτάζει έτσι αυτό το άσπρο κομμάτι χαρτί

πώς με κοιτάζει έτσι το φεγγάρι...

...νύχτωνε στον ουρανό...

Και σε δυό περίεργα σύννεφα

Που ακίνητα τρέχαν

Θεός μου φαίνεται στ΄ αλήθεια εμένα κείνος

ο άντρας που κάθεται αντίκρυ σου κι από

κοντά τη γλύκα της φωνής σου απολαμβάνει

Eίναι όντως οι άντρες συναισθηματικά ανώριμοι, όπως συχνά κατηγορούνται από τις συντρόφους τους;

Ποιος είναι ο συναισθηματικά ώριμος άνθρωπος και πώς επιδρά η παιδική ηλικία στη διαμόρφωσή του;

Πριν χρόνια, ένας φίλος μου είχε διηγηθεί μια ιστορία. Δεν ξέρω αν είναι αληθινή, είναι όμως σίγουρα εξόχως διδακτική:

Η Χριστίνα Ωνάση αγαπούσε λέει πολύ την κόκα-κόλα! Κάθε χρόνο, επισκεπτόταν τον Σκορπιό για λίγες μέρες και κατέβαινε για jogging, στην παραλία. Ακόμη και σε εκείνες τις στιγμές λοιπόν ήθελε να πίνει το αγαπημένο της ποτό – για αυτό και ζήτησε από τους ανθρώπους της να βάζουν σε κάποιο σημείο της διαδρομής ένα τραπεζάκι, με 2-3 κουτάκια αναψυκτικού.

Οι γονείς και οι δάσκαλοι συχνά αγωνιούν για να βλέπουν τα παιδιά τους γεμάτα χαρά και προσπαθούν να τα κάνουν χαρούμενα με διάφορους τρόπους.

Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να κάνετε τα παιδιά να έχουν διαρκή χαρά είναι να τους δώσετε ένα όραμα και να τα ενθουσιάσετε στο να πετύχουν το όραμά τους.