"Τα παιδιά σας δεν είναι παιδιά σας, είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τον εαυτό της. Δημιουργούνται μέσω, αλλά όχι από εσάς. Κι αν βρίσκονται μαζί σας δεν ανήκουν ωστόσο σε σας. Ίσως τους δίνετε την αγάπη σας, αλλά όχι τις σκέψεις σας, Γιατί αυτά έχουν τις δικές τους σκέψεις. Μπορεί να στεγάζετε τα σώματά τους, αλλά όχι τις ψυχές τους, γιατί οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο, που εσείς δεν μπορείτε να επισκεφθείτε, ούτε ακόμη στα όνειρά σας. Ίσως να παλεύετε να τους μοιάζετε, αλλά μην αναζητήσετε να τα κάνετε να σας μοιάσουν. Γιατί η ζωή δεν πάει προς τα πίσω, ούτε χρονοτριβεί με το χθες." -Χαλίλ Γκιμπράν «Ο προφήτης»

Οι άνθρωποι που ζητούν να ξεκινήσουν μία ψυχοθεραπεία αισθάνονται οι περισσότεροι κουρασμένοι.

Πολύ συχνά αυτή η κατάσταση συνδυάζεται και με διάφορους πόνους στο σώμα.

Αυτό που μας ενδιαφέρει πάντα είναι να δούμε ποιες είναι οι αιτίες αυτής της κόπωσης.

Μία από τις συχνότερες απογοητεύσεις στη ζωή προέρχεται από τις σχέσεις μας με τους άλλους: φίλους, γονείς, συγγενείς, συναδέλφους, παιδιά...

Η πικρή γεύση που αφήνουν στο στόμα οι απογοητευτικές σχέσεις, αυτά που περιμέναμε από τους άλλους και τελικά δεν τα έκαναν, μας χαλάνε τη διάθεση αλλά και τις σχέσεις μας.

Μπορούμε να αλλάξουμε τους άλλους; Όχι! Όμως, μπορούμε να αλλάξουμε τον εαυτό μας, και το πώς αντιμετωπίζουμε τα πράγματα που μας ενοχλούν και τη ζωή γενικότερα.

Τι είναι αυτό που σας φρενάρει από το να είστε ευχαριστημένοι;

Πιθανόν κάποιες καταστάσεις στη ζωή σας, ίσως κάποια πρόσωπα, κάποια πράγματα που έγιναν ή δεν έγιναν...

Όλα αυτά δημιουργούν στρες και το στρες είναι εχθρός της ευτυχίας και της προσωπικής ισορροπίας.

–Ιδού ο άνθρωπος, κύριε! Φορτώνει στα παπούτσια του το φταίξιμο των ποδιών του.

–Ο κόσμος είναι μαλάκας. Σηκώνεται με κόπο, πάει κουτσαίνοντας μέχρι την άκρη αριστερά, στέκεται, κοιτάζει πέρα σκιάζοντας τα μάτια με το χέρι του, κάνει μεταβολή, πηγαίνει ως την άκρη δεξιά, κοιτάζει πέρα.

-Όποιος αντέχει τα πολλά, αντέχει και τα λίγα.

«Ούτε η μνήμη γίνεται κατανοητή χωρίς μαθηματική προσέγγιση. Το βασικό δεδομένο είναι η αριθμητική σχέση το χρόνου ζωής που ζήσαμε με το χρόνο της ζωής που είναι αποθηκευμένη στη μνήμη. Αυτήν τη σχέση δε δοκιμάσαμε ποτέ να τη μετρήσουμε, αλλά δεν υπάρχει και κανένα τεχνικό μέσο για να τη μετρήσουμε.

 Υποθέστε ότι οι άνθρωποι ζουν για πάντα. Κατά κάποιον περίεργο τρόπο, ο πληθυσμός κάθε πόλης χωρίζεται στα δύο: στους Υστερινούς και τους Τωρινούς.

Οι Υστερινοί ισχυρίζονται πως δεν υπάρχει λόγος να βιαστούν να ξεκινήσουν μαθήματα στο πανεπιστήμιο, να μάθουν μια δεύτερη γλώσσα, να διαβάσουν Βολταίρο ή Νεύτωνα. να διεκδικήσουν προαγωγή στη δουλειά τους, να ερωτευτούν, να κάνουν οικογένεια. Για όλα αυτά τα πράγματα, τους περιμένει απεριόριστος χρόνος.

Ὅταν μπῆκε στὸ καφενεῖο, κεῖνο τὸ ἀπόγεμα, ἤτανε νωρὶς ἀκόμα. Κάθισε σ᾿ ἕνα τραπέζι, πίσω ἀπὸ τὸ μεγάλο τζάμι ποὺ ἔβλεπε στὴ λεωφόρο. Παράγγειλε καφέ.

Σὲ ἄλλα τραπέζια, παίζανε χαρτιὰ ἢ συζητούσανε.

Ἦρθε ὁ καφές. Ἄναψε τσιγάρο, ἤπιε δυὸ γουλιές, κι ἄνοιξε τὴν ἀπογευματινὴ ἐφημερίδα.

Ἡ ἀγάπη εἶναι ὁ φόβος ποὺ μᾶς ἑνώνει μὲ τοὺς ἄλλους

Ὅταν ὑπόταξαν τὶς μέρες μας καὶ τὶς κρεμάσανε σὰ δάκρυα

Θά ῾ρθει μιὰ μέρα ποὺ δὲ θά ῾χουμε πιὰ τί νὰ ποῦμε

Θὰ καθόμαστε ἀπέναντι καὶ θὰ κοιταζόμαστε στὰ μάτια

Δυο γυναίκες κουβεντιάζουν σ' ένα καφέ για μια κοινή τους φίλη.

«Πώς τη βρήκες;»

«Πολύ άσχημα».

«Η καημένη!»

Όλος κλαδιά ο χειμώνας κι αλύγιστος σαν πτώμα

Κάποιος σ’ ένα παγκάκι δρόμου ερημικού που τον δέρν’ η μοναξιά