Οι εκλογές το Νοέμβρη του 2016 στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού μέλει να κρίνουν την καθημερινότητα μας σε πολλά επίπεδα. Δεν πρόκειται για τις εκλογές ενός μικρού Βαλκανικού κράτους ή ακόμα και τις εκλογές μία χώρας - υπερδύναμης όπως η Μεγάλη Βρετανία, πρόκειται για την απόφαση του πιο ισχυρού παίχτη στο παγκόσμιο, πολιτικό στερέωμα. Το Brexit μας απασχόλησε, το λατρέψαμε, συζητήσαμε για αυτό τις ζεστές μέρες του Ιουνίου στις βεράντες μας, λίγη βάση δόθηκε στην καινούργια πρωθυπουργό της Βρετανίας Theresa May και το θέμα σύντομα πέρασε σε μία σχετική λήθη (για την ώρα!). Στην περίπτωση των ΗΠΑ μία τέτοια αδιάφορη, χαλαρή αντιμετώπιση φαίνεται ουτοπία, τα media φροντίζουν για αυτό.

Ανήμερα των γενεθλίων του καθηγητή Δημήτρη Λιαντίνη, η σύζυγός του καθηγήτρια θεολογίας Νικολίτσα Γεωργοπούλου, προχώρησε σε μια ανατριχιαστική αποκάλυψη. Με ανάρτηση στο FB, αλλά και στο προσωπικό της ιστολόγιο, υποστηρίζει ότι ο άνδρας της είναι «εξαφανισμένος» και όχι νεκρός. Συγκεκριμένα αναφέρει ότι μόνο οι προσωπικοί της φίλοι γνωρίζουν «από μένα την αλήθεια και σιωπούν ευγενικά και αναμένουν την αποκάλυψή της. Γιατί όλα τα υπόλοιπα είναι παραμύθια.»

«Οι νόμοι μας και τα έθιμά μας σχετίζονται με την κοινωνική ζωή, τη ζωή μας από κοινού, που είναι η ελάσσων πλευρά της ύπαρξης.

Η αληθινή ζωή αρχίζει όταν είμαστε μόνοι, αντιμέτωποι με τον άγνωστο εαυτό μας.

«Δεν μου ήταν ποτέ εύκολο να συνεννοηθώ με άνθρωπο.

Ούτε μπορούσα να καταλάβω γιατί οι άνθρωποι ήταν τόσο διαφορετικοί από εμένα.

Όταν ήσασταν παιδιά, σας δίδαξαν ότι δεν είναι σωστό να αγαπάτε και να εκτιμάτε τον εαυτό σας. Μάθατε ότι η εκτίμηση προς τον εαυτό σας είναι ματαιοδοξία και πως η ματαιοδοξία δεν είναι καλό πράγμα. Μάθατε ότι το να δείχνετε πόσο πολύ αγαπάτε τον εαυτό σας είναι επικίνδυνο και οι άνθρωποι θα σας επικρίνουν γι’ αυτό. Στην κοινωνία μας μαθαίνουμε πως όταν αγαπάς τον εαυτό σου φανερά, είναι πολύ πιθανό οι άλλοι να σε κατηγορήσουν για εγωισμό και έπαρση, οπότε και θα σε απορρίψουν.

«Μου κόλλησε η ιδέα πως για τους άλλους δεν ήμουνα αυτός που ως τώρα φανταζόμουνα μέσα μου πως ήμουνα..»

«Η πραγματική μοναξιά βρίσκεται σ'ένα τόπο όπου ζει κανείς για τον εαυτό του και που για σας δεν έχει ούτε ίχνη, ούτε φωνή, όπου δηλαδή ο ξένος είσαστε εσείς...»

Η καχυποψία είναι ένα χρήσιμο χαρακτηριστικό, που μας βοηθά να μην πέφτουμε θύματα εκμετάλλευσης και να μην είμαστε καλοπροαίρετοι και ανοιχτοί με όλους τους ανθρώπους γύρω μας.

Τι γίνεται όμως όταν η καχυποψία αποτελεί ένα βασικό χαρακτηριστικό και δεν μας επιτρέπει να αναπτύξουμε σχέσεις, γιατί κάθε φορά περιμένουμε τη στιγμή που ο άλλος θα μας κοροϊδέψει ή θα μας εκμεταλλευτεί;

Πόσο κακοπροαίρετους μπορούμε να θεωρήσουμε τους άλλους και πόσο δυσκολευόμαστε να αξιολογήσουμε αντικειμενικά τις καταστάσεις που βιώνουμε;

Κάλλιο να μην τρέφεις αυταπάτες, οι άνθρωποι δεν έχουν τίποτα να πουν ο ένας στον άλλο, το μόνο που κάνουν είναι να μιλάνε ο καθείς για τον καημό του, γνωστό αυτό.

Ο καθείς για την πάρτη του, η γη για όλους.

Πασχίζουν να τον ξεφορτωθούν πάνω στον άλλον τον καημό τους, τη στιγμή του έρωτα, μα τότε δεν πιάνει, κι ό,τι κι αν κάνουν, τον κρατούν ακέραιο τον καημό τους, και ξαναρχίζουν, πασχίζοντας γι' άλλη μια φορά να τον πλασάρουν.

Μεγάλωσα σε μία οικογένεια που έβλεπα τη μητέρα μου να ταξιδεύει συνέχεια.

Βυθιζόμουν στις ιστορίες της για μαγικούς, διαφορετικούς κόσμους. Ιστορίες ανθρώπων που δεν έχουν σχέση με εμένα και τους γύρω μου, με συνήθειες και νοοτροπίες αλλιώτικες.

Σαν να ήμουν κι εγώ μέσα στο ταξίδι τα διηγιόμουν κατόπιν στους φίλους μου, με το ίδιο πάθος που μου τα μετέφερε κι εμένα.

Αν ακούσεις την λέξη ψυχοθεραπεία και κλείσεις τα μάτια σου, ποιες θα είναι οι σκέψεις και οι εικόνες που θα προβάλλουν στο μυαλό σου;

Σίγουρα, από την τηλεόραση και το σινεμά, οι σκηνές που θα έχεις – αν δεν είχες ποτέ ως τώρα κάνει ψυχοθεραπεία – θα είναι κάπως στερεοτυπικές και όχι απαραίτητα κοντά στην πραγματικότητα.

(Ο Αντιφωνητής λέει:)

δεν είναι πάντα πιο μικρό το σπίτι απ' το βουνό

δεν είναι πάντα πιο μεγάλος από το λουλούδι ο άνθρωπος

λανθασμένες είναι όλες οι αποστάσεις

Πολλοί γονείς αναρρωτιούνται πως ένα παιδί τους μπορεί να έχει τόσο διαφορετικό χαρακτήρα από τα άλλα...

Συνήθως, το αποδίδουν σε γονιδιακούς και ιδιοσυγκρασιακούς παράγοντες. Με μία τέτοια υπόθεση προέλευσης, σταματούμε να ασχολούμαστε με την διαπροσωπική επιρροή που υπάρχει μέσα στην οικογένεια, θεωρώντας ότι η διαφορετικότητα ενός παιδιού είναι τέτοια από το πεπρωμένο (το DNA που υπάρχει στα γονίδιά του).